چرا دیپلماسی آمریکایی با ایران به جایی نمی‌رسد؟
در روزها و ساعات اخیر بار دیگر شاهد اوج‌گیری اخباری هستیم که توافق میان ایران و آمریکا و خاتمه جنگ را قریب‌الوقوع می دانند. حتی برخی از تحلیلگران، کاهش قیمت نفت در بازار جهانی و اُفت قیمت دلار و طلا در کشورمان را هم به همین مساله مرتبط دانسته‌اند. با این همه، فارغ از اینکه پایان این تحولات چیست، می توان گفت که دیپلماسی آمریکایی به دلایل مختلف با ایران به جایی نمی‌رسد.
اول اینکه طرف آمریکایی فقط و فقط جعل واقعیت ها می کند تا بتواند بازارهای جهانی و به طور خاص بازار انرژی را کنترل کند. در واقع، طرف آمریکایی به دنبال یک توافق منطقی نیست بلکه خودِ مذاکره و عرصه دیپلماتیک را میدانی برای خصومت‌ورزی به شیوه‌‌ای دیگر علیه ایران ارزیابی می کند. این در حالی است که مذاکرات دیپلماتیک جز با حسن‌نیت و کنشگری مثبت و فعالانه، به جایی نمی رسند. از این رو، تحلیل تهران این است که کاخ سفید به هیچ وجه نباید آنچه را که با جنگ علیه ایران نتوانسته به دست آورد، بتواند با مذاکرات و دیپلماسیِ فریب کسب کند.
نکته دوم اینکه بحث اصلی آمریکایی‌ها این است که ایران مواد غنی‌شده‌اش را به خارج بفرستد. این در حالی است که تهران تاکید می کند اورانیوم غنی شده ایران در هر شرایطی در کشورمان باقی خواهد ماند. طرف آمریکایی به شدت از وجود مواد غنی شده در ایران هراس دارد و البته که این مواد، نوعی بازدارندگی را هم برای کشورمان ایجاد می‌کنند. تردیدی نیست که اگر کاخ سفید بخواهد حماقت کند و مثلا با سلاح اتمی تاکتیکی به تاسیسات هسته ای کوه‌کلنگ در ایران حمله کند، کشورمان نیز با استفاده از مواد هسته ای خود چرخش در دکترین اتمی‌اش را فعالانه دنبال می کند که هزینه های این موضوع برای آمریکایی ها ویرانگر خواهد بود. از این رو، کاخ سفید دیپلماسی با ایران را ابزاری برای خارج کردن یک اهرم قدرت مهم از کنترل کشورمان ارزیابی می کند. موضوعی که ایران نسبت به آن هوشیار است و توطئه طرف آمریکایی را خوانده است.
و مساله سوم اینکه آمریکا بازنده جنگ‌افروزی علیه ایران است اما می خواهد در قامت پیروز در مذاکرات حاضر شود و دستاورد کسب کند. شکست آمریکا پس از ناکامی مفتضحانه اخیر جمهوریخواهان در انتخابات میاندوره‌ای کنگره، ابعاد وخیم‌تری هم گرفته است. این در حالی است که ایران، همانطور که اغلب رسانه ها و صاحب نظران جهان نیز می‌گویند، پیروز نبرد است و نمی خواهد به هیچ وجه به طرف آمریکایی باج بدهد. ورای اینها، تهران مقاومت جانانه خود را موضوعی می داند که سال های سال برای ایران ایجاد بازدارندگی خواهد کرد. بازدارندگی و قدرتی که با هزینه‌ای سنگین به دست آمده و به هر شکل ممکن باید از آن حفاظت کرد.