خط سلامت: رویترز از ادامه اختلاف میان ایران و آمریکا بر سر شروط مذاکره و پیشنهاد ایران برای بازگشایی تنگه هرمز خبر داد. چنین خبرهایی فقط به سیاست خارجی مربوط نیستند؛ برای بسیاری از مردم، با نگرانی درباره آینده اقتصاد، امنیت خانواده، قیمت انرژی و احتمال گسترش درگیری همراه می شوند.
به گزارش خط سلامت، در این وضعیت، دنبال کردن اخبار می تواند رفتاری کاملا قابل فهم باشد. انسان برای ارزیابی خطر به اطلاعات نیاز دارد. مشکل از جایی آغاز می شود که دریافت اطلاعات دیگر به تصمیم یا آمادگی مشخصی منجر نمی شود، اما بررسی خبرها همچنان ادامه دارد.
فرد تلفن همراهش را کنار می گذارد، چند دقیقه بعد دوباره آن را برمی دارد، چند کانال خبری را بررسی می کند و سراغ اظهارنظرهای تازه می رود. هر خبر تازه ممکن است برای مدتی کوتاه ابهام را کاهش دهد؛ اما اگر خبرها متناقض باشند یا وضعیت نامعلوم باقی بماند، اضطراب دوباره برمی گردد.
این چرخه را می توان با ترکیبی از حساسیت به تهدید، تحمل پایین ابهام و اطمینان خواهی توضیح داد. البته این رفتار به تنهایی نشانه اختلال روانی نیست.
در چنین شرایطی، پیش بینی های فاجعه بار نیز جذابیت بیشتری پیدا می کنند. کسی که می گوید «حتما اتفاق بدتری در راه است»، ممکن است برای مخاطبی که از بلاتکلیفی خسته شده، قانع کننده به نظر برسد؛ زیرا دست کم یک پاسخ مشخص ارائه می کند.
اما احساس قطعیت با داشتن اطلاعات دقیق یکسان نیست.
ذهن انسان گاهی یک پیش بینی ترسناک را به یک واقعیت نامعلوم ترجیح می دهد، چون وضعیت نامعلوم نیازمند تحمل و انتظار است، در حالی که پیش بینی، حتی اگر نادرست باشد، موقتا احساس فهمیدن آینده را ایجاد می کند.
پرسش مهم این است: آیا دنبال کردن مداوم اخبار ما را برای مواجهه با خطر آماده می کند، یا فقط باعث می شود بارها همان ترس را تجربه کنیم؟