اگر بخواهیم نسلی بسازیم که در برابر هویت‌زدایی و جنگ نرم نشکند، باید دوباره به خانه حضرت زهرا(س) نگاه کنیم.
به گزارش مشرق، جنگ نرم امروز دیگر با صدای بلند نمی‌آید، بلکه بی‌صدا از صدا، فیلمها، حرفهای روزمره و مقایسه دائمی زندگیها وارد خانه‌ها می‌شود. هدف جنگ نرم، کندن ریشه هویت و جایگزینی آن با چیزی سطحی و بی‌ثبات است. در چنین فضایی پرسش جدی این است که والدین چگونه می‌توانند فرزندان را مقاوم بار بیاورند؟ پاسخ را می‌توان در سیره حضرت فاطمه زهرا(س) جست. مادری که دو فرزندش را طوری تربیت کرد که یکی صلح را با عزت پذیرفت و دیگری در کربلا ایستاد و هر دو تا آخر عمر هویت خود را حفظ کردند.
خانه حضرت زهرا(س) محل خواب و خوراک نبود، بلکه یک مدرسه بود. ایشان، حسنین را از همان کودکی با قرآن انس داد، نه فقط سوره‌ای حفظ کنند، بلکه قرآن را بخشی از زندگی‌شان کرد و این انس، هویت را در عمق جان کودک می‌کارد.
امروز بسیاری از خانواده‌ها نگران تأثیر فضای مجازی هستند، اما کمتر به این فکر می‌کنند که اگر ریشه هویتی محکم نباشد، هر بادی می‌تواند درخت را خم کند. از همین رو، وقتی کودک از کودکی با آیات عزت و مقاومت آشنا شود، روایت‌های رنگارنگ رسانه‌ای دیگر آن قدرها جذاب به نظر نمی‌رسند.
نکته مهم دیگر در تربیت حضرت زهرا(س)، آماده‌سازی برای ایستادگی بود. حضرت زهرا فرزندانش را برای زندگی بی‌دردسر تربیت نکرد، چرا که ایشان می‌دانست مسیر سختی در پیش دارند و با این که محبت مادرانه عمیق داشتند، اما این محبت آن‌ها را ناز پرورده نکرد. وقتی امام حسن(ع) و امام حسین(ع) در کنار پدر و مادرشان شاهد موضع‌گیری‌های سخت بودند، آموختند که سکوت در برابر انحراف، خیانت به حقیقت است. از این منظر، والدین عصر کنونی باید این رویه را دنبال کنند، البته لازم نیست مدام از دشمن حرف بزنند و ترس ایجاد کنند، بلکه کافی است صادقانه درباره واقعیت‌های فرهنگی حرف بزنند.
محبت حضرت زهرا(س) بستر این تربیت سخت بود. از این رو، کودکی که در خانه احساس امنیت و عزت کند، کمتر به دنبال تأیید بیرونی می‌رود. بسیاری از والدین امروز یا آن‌قدر سخت می‌گیرند که فرزند فراری می‌شود، یا آن‌قدر نرم که هیچ مرزی نمی‌شناسد، اما تعادل حضرت زهرا(س) از نوعی دیگر بود، محبت ایشان هویت سازد بود، این محبت باعث می‌شد فرزندان حرف مادر را بشنوند و ارزش‌های او را درونی کنند.
حضرت زهرا(س) خودشان الگوی بچهها بودند و هر آنچه به بچهها میفرمودند، هم انجام میدادند. عبادت، زهد، شجاعت و پایداری ایشان درس عملی برای تربیت بچهها بود. این کار ایشان نشان میدهد، کودک بیش از حرف از رفتار می‌آموزد، و اگر پدر و مادر خودشان در برابر فشارهای فرهنگی سست باشند یا وقتشان را بی‌هدف در فضای مجازی تلف کنند و یا ارزش‌های دینی را فقط در حرف نگه دارند، هرچقدر هم سخنرانی کنند اثرش کم است.
آگاهی‌بخشی در تربیت، بخش جدایی‌ناپذیر تربیت حضرت زهرا(س) بود. حسنین شاهد بودند که مادرشان چگونه حقیقت را فریاد می‌زند، و این مشاهده مستقیم، بصیرت می‌آورد. از همین رو، والدین امروزی هم می‌توانند فرزندان را با پرورش تفکر و چشم باز بزرگ کنند. والدین باید بگذارند فرزندان، سوال کنند، نقد کنند و خودشان به نتیجه برسند. بنابراین، مقاومت بدون آگاهی، تعصب خشک است و آگاهی بدون مقاومت هم فقط حرف است.
در نهایت، تربیت حضرت زهرا(س) فقط برای یک نسل نبود. حسنین میراث مادر را گرفتند و به نسل‌های بعد رساندند، و رخداد کربلا بدون آن تربیت ممکن نبود. امروز هم وقتی والدینی تصمیم می‌گیرند فرزندشان را با هویت محکم بزرگ کنند، در واقع برای نسل‌های بعد سرمایه‌گذاری می‌کنند، چرا که فرزند مقاوم، خودش روزی والد مقاوم خواهد شد. البته پیاده کردن این الگو سخت نیست، اما نیاز به تصمیم جدی دارد. انس روزانه با قرآن و اهل‌بیت، گفت‌وگوی صادقانه درباره چالش‌های فرهنگی، فضای عاطفی امن همراه با انتظار بالا، و مهم‌تر از همه خودسازی والدین. این‌ها ابزارهای واقعی در برابر جنگ نرم هستند. از همین رو، حضرت زهرا(س) نشان داد که مادر می‌تواند معمار مقاومت باشد. خانه ایشان کوچک بود، اما نسلی از آن بیرون آمد که تاریخ را تغییر داد. بنابراین، امروز هم خانه‌های ما می‌توانند همان نقش را بازی کنند، اگر باور کنیم که تربیت هویتی، مهم‌ترین سرمایه‌گذاری است و نسلی که ریشه تربیت زهرایی داشته باشد، در برابر هویت‌زدایی نمی‌شکند.