بنزین با قیمت قبلی تأمین نمی‌شود و دولت به سراغ ابزار فنی رفته است: کارت سوخت، سهمیه و محدودیت کارت اضطراری. اما مردم مرزی، هم گرانی را حس می‌کنند و هم فشار...

اقتصاد‌آنلاین: بنزین با قیمت قبلی تأمین نمی‌شود و دولت به سراغ ابزار فنی رفته است: کارت سوخت، سهمیه و محدودیت کارت اضطراری. اما مردم مرزی، هم گرانی را حس می‌کنند و هم فشار این طرح‌ها را. پرسش این است که ابزار فنی بدون اعتماد مردم، تا کجا کار می‌کند.

تجربه‌ جهانی به همین پرسش جواب داده است. بریتانیای دوران جنگ، جیره‌بندی سختی را پذیرفت چون مردم باور داشتند بار بین همه یکسان تقسیم شده است. در ونزوئلا و نیجریه، سخت‌گیری مرزی بدون این باور آمد و قاچاق بیشتر جابه‌جا شد تا حذف. فرق این دو مسیر، نه در شدت طرح که در اعتماد مردم به آن بود.

حالا نوبت ایران است. وقتی طرح‌ها بدون این اعتماد اجرا شوند، چه سرنوشتی پیدا می‌کنند؟ و برای جامعه‌ای که مردم مرزی‌اش هم گرانی را حس می‌کنند و هم فشار طرح‌ها را، چقدر از این اعتماد باقی مانده؟

حسین ایمانی‌جاجرمی، جامعه‌شناس به این اعتماد نام «اعتبارِ سیاستی» می‌دهد. او می‌گوید راه‌حل فنی به‌تنهایی کافی نیست و کاهش اعتماد یکی از چالش‌های اصلی است: «مردم، خط تولید یک کارخانه نیستند.»

فیلم کامل گفت‌وگوی اقتصادآنلاین را با حسین ایمانی‌جاجرمی ببینید.