رئیس مجمع نمایندگان استان سیستان و بلوچستان، گفت: شرایط و مواضع جمهوری اسلامی ایران بارها و به‌روشنی از طریق میانجی‌ها به طرف مقابل اعلام شده و سیاست «چماق و هویج» هیچ تأثیری بر اراده ملت ایران ندارد. جمهوری اسلامی ایران در مسیر تأمین منافع و حقوق ملی خود، تحت فشار و تهدید تصمیم‌گیری نخواهد کرد.
محمدنور دهانی، رئیس مجمع نمایندگان استان سیستان و بلوچستان در مجلس شورای اسلامی، با اشاره به تحرکات اخیر جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، و طرح موضوع ازسرگیری مذاکرات، گفت: تحولات اخیر را باید در چارچوب رفتار و رویکرد کلی واشنگتن در قبال جمهوری اسلامی ایران ارزیابی کرد. نمی‌توان از یک سو ادعای تمایل به دیپلماسی داشت و از سوی دیگر، سیاست تهدید، فشار و زیاده‌خواهی را ادامه داد.
وی با اشاره به موضع‌گیری اخیر دکتر محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، در شبکه اجتماعی ایکس، افزود: همان‌طور که رئیس مجلس تأکید کرده است، شرایط و مواضع جمهوری اسلامی ایران بارها و به‌روشنی از طریق میانجی‌ها به طرف مقابل اعلام شده و سیاست «چماق و هویج» هیچ تأثیری بر اراده ملت ایران ندارد. جمهوری اسلامی ایران در مسیر تأمین منافع و حقوق ملی خود، تحت فشار و تهدید تصمیم‌گیری نخواهد کرد.
دهانی تصریح کرد: هفت شرط اعلام‌شده از سوی ایران، چارچوب مشخصی برای پیشرفت در مسیر دیپلماسی است. اگر دولت آمریکا واقعاً به دنبال حل‌وفصل اختلافات و دستیابی به توافق است، باید به جای تکرار سیاست‌های گذشته، این شروط را بپذیرد و اراده خود را برای تغییر رویکرد در عمل نشان دهد.
نماینده مردم نماینده مردم سراوان، سیب و سوران، مهرستان و گلشن با اشاره به تحرکات جی‌دی ونس خاطرنشان کرد: صرف ارسال پیام یا طرح پیشنهاد مذاکره را نمی‌توان نشانه قطعی تغییر سیاست آمریکا دانست. آنچه اهمیت دارد، رفتار عملی واشنگتن، احترام به حقوق ایران، کنار گذاشتن اقدامات خصمانه و ارائه تضمین‌های معتبر برای پایبندی به تعهدات است.
وی ادامه داد: تجربه خروج آمریکا از توافقات گذشته و بدعهدی‌های صورت‌گرفته، ضرورت هوشیاری و مطالبه تضمین‌های اجرایی را دوچندان کرده است. هرگونه توافق جدید باید به‌گونه‌ای تنظیم شود که منافع ملی کشور تأمین و از تکرار تجربه‌های پیشین جلوگیری شود.
دهانی در پایان تأکید کرد: جمهوری اسلامی ایران به دنبال جنگ و تنش نیست و همواره از دیپلماسی عزتمندانه استقبال کرده است؛ اما مذاکره زمانی می‌تواند به نتیجه پایدار برسد که بر پایه احترام متقابل، پذیرش حقوق ملت ایران و تعهد عملی طرف مقابل باشد. راه پیشرفت از مسیر تهدید و تحمیل نمی‌گذرد، بلکه نیازمند اراده واقعی برای توافق و پایبندی به تعهدات است./
پایان پیام