عصرایران- مریم گلی با نام علمی Salvia officinalis گیاهی چند ساله از خانواده نعناعیان است که برگ های خاکستری مایل به سبز و عطری قوی دارد. این گیاه از گذشته در آشپزی و طب سنتی استفاده شده و امروزه نیز به شکل تازه، خشک، دمنوش و فرآورده های مکمل در دسترس است. با این حال، همه خواصی که به آن نسبت داده می شود پشتوانه علمی کافی ندارند.
برگ مریم گلی حاوی ترکیبات گیاهی مانند اسید رزمارینیک، اسید کافئیک و فلاونوئیدهاست. این مواد در آزمایشگاه فعالیت آنتی اکسیدانی نشان داده اند و می توانند در برابر برخی فرایندهای اکسیداتیو اثرگذار باشند. با این حال، وجود این ترکیبات به معنای اثبات پیشگیری از سرطان یا درمان بیماری های مزمن در انسان نیست. مقدار ویتامین ها و مواد معدنی دریافتی از مصرف معمول این گیاه نیز چندان زیاد نیست.
عصاره مریم گلی در برخی مطالعات آزمایشگاهی و پژوهش های کوچک انسانی، فعالیت ضد میکروبی نشان داده است. برای مثال، یک مطالعه محدود کاهش باکتری استرپتوکوک موتانس را پس از استفاده از دهانشویه حاوی عصاره این گیاه گزارش کرد. با این حال، نتایج پژوهش ها یکسان نیست و هنوز شواهد کافی برای جایگزین کردن آن با مسواک، نخ دندان یا درمان های دندان پزشکی وجود ندارد.
یکی از کاربردهای سنتی مریم گلی، کمک به کاهش تعریق بیش از حد است. چند مطالعه کوچک نیز احتمال کاهش دفعات گرگرفتگی در زنان یائسه را مطرح کرده اند؛ اما تعداد شرکت کنندگان محدود بوده و نتایج برای تایید اثر قطعی کافی نیست. بنابراین، مریم گلی را نباید جایگزین درمان های شناخته شده یائسگی دانست.
استفاده معمول از برگ مریم گلی به عنوان چاشنی غذا، برای بیشتر افراد کم خطر است؛ اما مصرف مکمل های غلیظ و به ویژه روغن اسانسی آن موضوع متفاوتی است. روغن این گیاه ممکن است حاوی مقدار زیادی توژون باشد؛ ترکیبی که در دوزهای بالا می تواند باعث مسمومیت و تشنج شود. مصرف دارویی آن در دوران بارداری و شیردهی نیز توصیه نمی شود، زیرا اطلاعات ایمنی کافی وجود ندارد.
مریم گلی را می توان در تهیه سوپ، سس و غذاهای گوشتی به کار برد، اما برای مصرف درمانی یا استفاده از مکمل آن بهتر است ابتدا با پزشک یا داروساز مشورت کنید. این مطلب به منزله تشخیص پزشکی نیست و صرفا با هدف اطلاع رسانی تهیه شده است. در صورت نگرانی با پزشک مشورت کنید.
