ناسا از مردم جهان دعوت کرد به مناسبت رسیدن وویجر ۱ به فاصله یک روز نوری، با تابش نور پیغام نمادین ارسال کنند. جزئیات رویداد و کد مورس.
فضاپیمای وویجر ۱ بهزودی به نقطه عطف تازهای در تاریخ اکتشافات فضایی دست پیدا میکند. این کاوشگر که دورترین ساختهی دست بشر بهشمار میرود، روز چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵ به فاصلهی یک روز نوری از زمین میرسد. ناسا بهمناسبت این رویداد تاریخی، از مردم سراسر دنیا دعوت کرده است تا با ارسال پیغامی نمادین، این دستاورد را گرامی بدارند.
رویداد رسمی «به افتخار یک روز نوری وویجر، نور بتابانید» روز سهشنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵ برگزار میشود. از آن تاریخ به بعد، هر پیغامی که از زمین بهسمت وویجر ارسال شود، دستکم ۲۴ ساعت زمان نیاز دارد تا به مقصد برسد. شرکتکنندگان میتوانند چراغقوه، چراغ اضطراری یا صفحهنمایش تلفن هوشمند خود را بهسمت آسمان بگیرند و علامت شناسایی وویجر را با کد مورس بتابانند. این کد شامل سه حرف است:
- V: سه چشمک کوتاه و یک چشمک بلند
- G: دو چشمک بلند و یک چشمک کوتاه
- R: یک چشمک کوتاه، یک چشمک بلند و یک چشمک کوتاه
ناسا ابزاری خودکار نیز طراحی کرده که همین کد را با تابش نور نمایش میدهد و از طریق لینک go.nasa.gov/vgr در دسترس است.
البته این اقدام کاملاً نمادین است. نور چراغقوه یا صفحهنمایش تلفن هنگام پیمودن مسافت یک روز نوری آنقدر پراکنده و ضعیف میشود که عملاً قابل تشخیص نخواهد بود. وویجر نیز هیچ سامانهای برای دریافت چنین نوری ندارد. ناسا این حرکت را «اقدامی ساده، لحظهای مشترک و جشنی برای دورترین دستاورد بشر» توصیف کرده است. فاصلهی یک روز نوری معادل حدود ۲۵٫۹ میلیارد کیلومتر است؛ مسافتی که نور با سرعت نزدیک به ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه، ۲۴ ساعت برای پیمودن آن زمان نیاز دارد.
وویجر ۱ همراه با همزاد خود وویجر ۲ در سال ۱۳۵۶ پرتاب شد و پس از گذر از کنار مشتری، زحل و غولهای یخی منظومهی شمسی، مسیر خود را بهسوی فضای میانستارهای ادامه داد. این فضاپیما در مرداد ۱۳۹۱ با عبور از هلیوپاز به نخستین ساختهی بشر تبدیل شد که وارد فضای میانستارهای شده است. در سالهای اخیر مهندسان ناسا برای صرفهجویی در انرژی، بخشهایی از تجهیزات هر دو کاوشگر را خاموش کردهاند، اما هر دو همچنان فعال هستند و پیشبینی میشود تا دههی ۱۴۱۰ در محدودهی پوشش شبکهی فضای دوردست ناسا باقی بمانند.
حتی پس از قطع ارتباط، میراث این مأموریت ادامه خواهد داشت. هر دو فضاپیما دیسکهای طلایی معروفی را حمل میکنند که تصاویر و صداهایی از زندگی، علم و فرهنگ زمین را در خود جای دادهاند؛ پیامهایی در بطری که به امید رسیدن به موجودات فرازمینی، در اقیانوس کیهان رها شدهاند.
