پزشک دهه هفتادی که می‌توانست در مطب بنشیند اما سنگر امنیت را انتخاب کرد

جوانی که در اوج برخورداری از جایگاه علمی و موقعیت درخشان در رشته پزشکی، بالاترین افتخار خود را عنوان بسیجی می‌دانست.

باشگاه خبرنگاران جوان -نام «شهید سهیل کیارش» این روز‌ها برای کسانی که با حماسه‌آفرینی‌های نسل جدید انقلاب آشنا هستند، تداعی‌گر ترکیبی کم‌نظیر از علم، تقوا، بصیرت و شجاعت است.

شهید سهیل کیارش پزشک متولد ۱۳۷۰ بود که ۲۰ اسفندماه در حمله دشمن صهیونیستی در ایست بازرسی شهید شد. به گفته خانواده اش او اگرچه پزشک بود، اما در ان روز‌ها تصمیم گرفت در جبهه امنیت داخلی بجنگد.

برای شناخت بهتر این شهید عزیز، با پدر وی محمد کیارش و خواهرش معصومه کیارش گفت‌وگویی داشته‌ایم که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:

برادرم پزشک بود و می‌توانست بهترین شرایط را داشته باشد

خواهر شهید می‌گوید: متأسفانه گاهی حرف‌هایی زده می‌شود که بسیار دور از انصاف است؛ مثلاً اینکه می‌گویند افراد از روی نداری و بی‌پولی به ایستگاه‌های بازرسی می‌روند تا پولی به دست آورند! برادرم خودش پزشک بود و می‌توانست در بهترین شرایط به طبابت بپردازد و درآمد بالایی داشته باشد.

او ادامه می‌دهد: سهیل با اینکه در رشته پزشکی تحصیل کرده بود، اما بزرگ‌ترین افتخارش را بسیجی بودن می‌دانست. برای او این واژه فقط یک عنوان تزئینی نبود، بلکه تمام هویت و سبک زندگی‌اش را شکل می‌داد، عاشق امام خامنه‌ای بود و این ارادت را برای خود مدال افتخار می‌دانست.

خواهر شهید یادآور شد: او عمیقاً معتقد بود مدرک اصلی، آن کاغذی نیست که انسان از دانشگاه می‌گیرد؛ مدرک اصلی را خدا می‌دهد؛ وقتی برای حفاظت و امنیت جامعه نیاز بود که ایست بازرسی و خط مقدم خدمت تشکیل شود، سهیل در کنار ۳۵ نفر از جوانان مؤمن و بسیجی وارد میدان شد و لحظه‌ای درنگ نکرد، او با عمل خود ثابت کرد که تخصص علمی زمانی ارزش پیدا می‌کند که در خدمت آرمان‌های انقلاب و امنیت مردم باشد.

من استاد زندگی‌ام را از دست دادم!

خواهر شهید با بغض ادامه می‌دهد: برادرم در تمام لحظات زندگی بر پیروی مطلق از ولایت فقیه تأکید داشت و خودش را سرباز حقیقی ولایت می‌دانست، این اعتقاد در رفتار روزمره‌اش کاملاً ملموس بود، اما عجیب‌ترین و تکاندهنده‌ترین جمله او مربوط به آخرین روز‌های زندگی‌اش است؛ درست یادم نیست چه روزی بود، اما چند روز پس از شهادت آقای شهید ایران، سهیل با قلبی سرشار از یقین گفت: «بیعت با آقا سید مجتبی خامنه‌ای را با خون خود امضا کردم» و واقعاً هم با خون پاکش به این عهد وفا کرد.

خواهر شهید می‌گوید: من و سهیل فقط یک سال اختلاف سنی داشتیم و رابطه ما فراتر از خواهر و برادری بود؛ او همیشه الگوی بی‌نقص من بود، در مبانی ولایت فقیه و بصیرت سیاسی، هر چه دارم از جرئت و بینش برادرم یاد گرفته‌ام؛ او در مسائل دینی و اعتقادی، استاد و مرجع فکری من بود و هر زمان گره یا مسئله‌ای داشتم، به او مراجعه می‌کردم.

بعد از شهادتش، ضربه سنگینی به من وارد شد؛ من نه‌تنها برادر عزیزم، بلکه در واقع استاد زندگی‌ام را از دست دادم و تحمل این فقدان برایم فوق‌العاده سخت و جانکاه است، اما به راهی که او انتخاب کرد افتخار می‌کنم.

ریشه‌های تربیتی یک پزشک دهه‌هفتادی؛ از ۱۲ سالگی در بسیج

پدر شهید کیارش همچنین می‌گوید: سهیل متولد سال ۱۳۷۰ بود. جالب است بدانید با اینکه از نسل دهه هفتاد به شمار می‌رفت، اما در رفتار، منش، وقار و سنگینی، شباهت عجیبی به جوانان نسل‌های اول انقلاب داشت؛ بسیار آرام، متین، ساده‌زیست و در عین حال به غایت باهوش و زیرک بود.

این پدر با آهی از سر دلتنگی توضیح می‌دهد: ریشه فعالیت‌های انقلابی او بسیار عمیق بود. سهیل از همان ۱۲ سالگی اصرار داشت که حتماً وارد بسیج شود؛ چون سنش کم بود، فعالیتش را از بسیج دانش‌آموزی آغاز کرد، من هم در بسیج محله در کنارش بودم و پا به پای هم در فعالیت‌های فرهنگی شرکت می‌کردیم، این روحیه نه تنها با ورود به دانشگاه کم نشد، بلکه با پختگی بیشتری ادامه پیدا کرد.

از قبولی در پزشکی شاهد تا فرماندهی پایگاه میدان ولی‌عصر (عج)

این پدر شهید بیان می‌کند: هوش و استعداد فوق‌العاده‌ای داشت، در سال ۱۳۸۹ با رتبه‌ای بسیار عالی در رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شاهد تهران پذیرفته شد. با وجود حجم سنگین دروس پزشکی و مباحث تخصصی، ذره‌ای از فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی دست نکشید. او با تدبیر و برنامه‌ریزی دقیق جلو می‌رفت.

او ادامه می‌دهد: پشتکار و هوش سرشارش باعث شد خیلی زود مسئولیت‌های بزرگی را بر عهده بگیرد او ابتدا به عنوان فرماندهی بسیج دانشگاه علوم پزشکی شاهد تهران انتخاب شد و پس از آن نیز مدتی سکان فرماندهی پایگاه مقاومت بسیج میدان ولی‌عصر (عج) را عهده‌دار شد او مدیریت را نه با دستور، بلکه با اخلاق و اخلاص اعمال می‌کرد.

تواضع عجیب در برابر پدر و مادر

پدر سهیل می‌گوید: پسرم فوق‌العاده آرام بود، اما در زیر این آرامش، کوهی از تدبیر و زیرکی قرار داشت؛ برای رسیدن به اهداف الهی‌اش با فکر عمل می‌کرد؛ اما آنچه بیش از همه در خانه جلوه‌گر بود، ادب و تواضع بی‌نظیر او در برابر پدر و مادر بود.

این پدر شهید ادامه می‌دهد: او تا آخرین روز‌های حیاتش، احترام ویژه‌ای برای ما قائل بود، خاطرم هست هر زمان که وارد اتاقی می‌شد که من نشسته بودم، حتماً و بدون استثنا از جایش بلند می‌شد و ادای احترام می‌کرد اگر بار‌ها جایی می‌رفتم و برمی‌گشتم، سهیل هر بار تمام‌قد جلوی پای من می‌ایستاد و احترام می‌کرد! برایش فرقی نمی‌کرد چند بار از جلوی چشمش رد شوم؛ هر بار به احترام من از جایش برمی‌خاست.

این منش، نشانه اصالت خانوادگی نیست، بلکه تجلی تربیت مکتبی و روح بلندی است که فرزندم داشت و سرانجام با همین دل پاک، در خون خود غلطید تا راه رسم عاشقی را معنا کند.

سخنی با مردم عزیز ایران

این پدر شهید گفت: فرزند من، سهیل، تمام سرمایه جوانی‌اش را که با سال‌ها زحمت، تحصیل در رشته سخت پزشکی و هوش سرشار به دست آورده بود، در کف دست گذاشت و برای آبروی اسلام و امنیت این مرز و بوم هدیه کرد.

کیارش ادامه داد: او پزشک بود، می‌توانست در مطب شخصی بنشیند و آینده‌ای آرام برای خود بسازد؛ اما ارزش انقلاب و ولایت فقیه در نگاه او بالاتر از جان و مال بود.

محمدآقا ادامه‌داد: امروز خون سهیل و همرزمان شهیدش به زمین ریخته تا این درخت تنومند استوارتر بماند.

او تاکیدکرد: حواستان باشد در طوفان‌ها و فتنه روزگار، پشت ولایت فقیه را خالی نکنید؛ همان‌طور که سهیل جانش را داد تا چشم ناامنی به این کشور نیفتد، شما نیز با بصیرت، اتحاد و ایستادگی، پاسدار این خون‌ها باشید.

منبع:فارس