مایکل کریک هم به سرنوشت مربیان پیش از خود دچار شد.
مایکل کریک پس از تنها ۶ ماه حضور دائمی به‌عنوان سرمربی منچستریونایتد و تنها ۱۵ بازی در فصل ۲۰۲۶/۲۷ از سمت خود برکنار شد. تیم با تنها یک برد در ۱۰ بازی لیگ برتر در رده هجدهم و منطقه سقوط قرار داشت. کریک در نقش مربی موقت از ژانویه ۲۰۲۶ با ۱۲ برد در ۱۷ بازی لیگ، تیم را به مقام سوم و لیگ قهرمانان رساند و قراردادی ۲ ساله بسته اما فصل دوم حضورش به سرعت از هم پاشید.
نخستین و شاید بنیادی‌ترین دلیل شکست کریک، پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی بود. باشگاه عمدتاً روی بازسازی خط میانی تمرکز داشت و یوری تیلمانس، آندری سانتوس و کارلوس بالبا را جذب کرد. در مقابل، خط دفاع و خط حمله تقریباً نادیده گرفته شد. با وجود سابقه مصدومیت‌های مکرر لوک شاو، هیچ مدافع چپ ذخیره مناسبی نیامد و کریک در ۱۰ بازی نخست ۵ بازیکن مختلف را در آن پست به میدان فرستاد. همچنین با آگاهی از مصدومیت ششکو مهاجم اصلی تیم، هیچ پوشش مناسبی برای خط حمله به چشم نیامد. این کمبودها در ترکیب با خروج کاسمیرو تیم را در برابر برنامه فشرده لیگ و اروپا آسیب‌پذیر کرد و کریک را در موقعیتی خاص قرار داد.
مصدومیت‌ها نیز به‌طور جدی برنامه کادرفنی را مختل ساخت. بالبا پس از مصدومیت مچ پا دیر به ترکیب رسید و سپس با آسیب همسترینگ از دست رفت. شاو و سایر بازیکنان کلیدی دوره‌های طولانی غیبت داشتند. تیم در سرعت بالا و دوهای انفجاری در میان ضعیف‌ترین‌های لیگ قرار گرفت و از نظر آمادگی بدنی عقب ماند.
از نظر فنی و تاکتیکی، کریک نتوانست رویکردی پایدار و پیشرفته ارائه کند. تلاش برای تغییر سبک بازی پس از موفقیت موقت قبلی شکست خورد. تیم پرس را کنار گذاشت یا آن را به‌شکلی ناکارآمد اجرا کرد. کریک حتی در توضیح عمومی، پرس را «تنها بخش کوچکی از فوتبال» دانست. این رویکرد در برابر تیم‌هایی مانند برایتون و کومو کاملاً از هم پاشید و شکست‌های سنگین را رقم زد. مدیریت درون‌بازی و انتخاب ترکیب مورد انتقاد بود و تغییرات تاکتیکی در جریان بازی اغلب دیر و ناکافی به نظر می‌رسید.
افت شدید عملکرد برونو فرناندس، کاپیتان و ستاره تیم ضربه مهم دیگری بود. جابه‌جایی او از موقعیت مرکزی مورد علاقه‌اش، تأثیر منفی گذاشت. فرناندس پس از شکست مقابل کومو علناً ساختار پرس تیم را نقد و لیساندرو مارتینس پس از شکست مقابل اتلتیکو مادرید به سیاست‌های نقل‌وانتقالاتی باشگاه حمله کرد. این اختلافات رختکن را متشنج ساخت و وحدت تیمی را از بین برد.
در نهایت، ترکیبی از محدودیت‌های نقل‌وانتقالاتی، مصدومیت‌ها، ضعف‌های تاکتیکی و تنش‌های داخلی، دوران مربیگری کریک در منچستریونایتد را به پایان رساند. او همچنان اسطوره باشگاه باقی می‌ماند اما تجربه تلخش بار دیگر نشان داد موفقیت موقت لزوماً به پیروزی بلندمدت تبدیل نمی‌شود و ساختار باشگاه همچنان مشکلات عمیقی دارد.