سلسله نشست‌های «ادبیات هفت» در سومین دور خود، میزبان کامیار عابدی (نویسنده، پژوهشگر و منتقد) و جمعی از شاعران و منتقدان بود.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) سومین نشست «ادبیات هفت»، جمعه هشتم آبان ماه با اجرای فرهاد وفایی در کافه‌کتاب فراموشی و مقدمه مرتضی نجاتی به‌عنوان کارشناس، آغاز شد. در ادامه اما کامیار عابدی، میهمان و سخنران ویژه این نشست، درباره پیشینه‌ی شعر معاصر، به ایراد سخن پرداخت.
عابدی، سخنان خود را با تاریخ ادبیات ایران از نیما به بعد آغاز کرد و سیر تحولی شعر نو را با اشاره به رویکرد شعری شاعرانی چون نیما، نصرت رحمانی، احمد شاملو و... در مسیر تکامل شعر مدرن مورد بررسی قرار داد.
او با اشاره به دهه‌های مختلف، دهه‌های 30 و 40 را به‌عنوان دهه‌های طلایی شعر معاصر خواند که برخلاف دوره‌های تاریخی پیشین، سرعت تغییر سبک و سیاق شعری در آن‌ها بسیار سریع بوده است. عابدی گفت: اگر به کارنامه شعری شاعران معاصر توجه کنیم، می‌بینیم که باوجود تبعیت از پیشنهادهای نیما، تلاش می‌کردند به سبک و روش شعری خاص خود دست یابند.
این منتقد و پژوهشگر در ادامه؛ اختصاصا به نصرت رحمانی و تفکر شعری او اشاره کرد و گفت: رحمانی اگرچه در فرم ظاهری از نیما تبعیت می‌کرد، اما در ادامه، سبک شعری خود را هم در فرم و هم در محتوا، متحول کرد.
در بخش دوم از این نشست، وضعیت کنونی شعر و بازار نشر مجموعه شعرها موضوع صحبت حضار قرار گرفت. عابدی با اشاره به تیراژ پایین کتاب‌ها، گفت: یکی از عوامل تاثیرگذار، مسأله گسترش فضای مجازی است که باعث شکل‌گیری روند نزولی کتابخوانی در ایران شده.
وی ادامه داد: البته تاثیر همین فضای مجازی را در آثار شاعران نیز می‌توان مشاهده کرد؛ آنطور که خیلی‌ها به سمت شعرهای کوتاه و پاراگراف نویسی روی آورده اند. این نوع از نوشتن شاعر و نویسنده را از خلق آثار بلند و البته روایت گر دور کرده است.
عابدی در بخش دیگری از سخنان خود به کارکرد رمانتیسیسم به لحاظ تاریخی و معنایی و موضع شاعرانی چون رضا براهنی در برابر آن اشاره کرد.
بخش پایانی این نشست با شعرخوانی شاعران حاضر همراه بود و محمدفریادرس، هادی حسینی نژاد، وحید پور زارع، خانم دکتر حکمت، دکتر رضا ترنیان، مرتضی شاهین نیا، نیما معماریان، المیرا بیگی در این بخش شعرخوانی کردند.