«غلامحسین درزی» سفیر و کاردار ایران نزد سازمان ملل با انتقاد از سکوت اعضای غربی شورای امنیت سازمان ملل در قبال جنایات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، گفت: آژانس بین‌المللی انرژی اتمی ابزاری برای امتیازگیری و پیشبرد اهداف ژئوپلیتیکی نیست. اسرائیل سلاح هسته‌ای در اختیار دارد اما نگرانی شما نبود بازرسان در ایران است!
به گزارش ایرنا، سفیر ایران در سازمان ملل روز سه شنبه به وقت نیویورک (۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ برابر با ۵ آبان ۱۴۰۵) در نشست شورای امنیت سازمان ملل در سخنانی با انتقاد از کشورهای غربی دربرابر حملات تجاوزکارانه به ایران درباره پاسخ آنها به این جنایات گفت که آنها در برابر تجاوز، تهدید به ویرانی گسترده، تهدیدهای متوجه زیرساخت‌های غیرنظامی و حمله به تاسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز سکوت کرده اند.
درزی تصریح کرد که «این جنایات هولناک مستلزم پاسخ‌گویی و مجازات عاملان‌اند، نه سکوت. چرا اعضای غربی این شورا سکوت کرده‌اند؟ پاسخ ساده است: چون عاملان و متجاوزان متحدان آنها هستند و وفاداری سیاسی بر پاسخ‌گویی و عدالت اولویت یافته است.»
وی در عین حال افزود: البته، برای رعایت انصاف باید گفت اعضای غربی شورا کاملاً هم سکوت نکرده‌اند. از آنجا که اسرائیل معمولاً اجرای اقدامات کثیف آنها را بر عهده می‌گیرد، ترجیح داده‌اند به‌جای رژیم آپارتاید اسرائیل یا ایالات متحده آمریکا، اتهامات خود را متوجه ایران کنند.
سفیر ایران در سازمان ملل درباره برگزاری نشست امروز شورای امنیت گفت: نشست امروز نمونه دیگری از دورویی‌ای است که به یکی از ویژگی‌های جدایی‌ناپذیر سیاست خارجی این کشورها تبدیل شده است. نشست امروز تلاشی سیاسی و از پیش طراحی‌شده برای ساختن بهانه‌ای جهت اعمال فشار بر ایران، تحریف واقعیت‌ها و منحرف کردن توجه‌ها از تجاوز ارتکاب‌یافته علیه ایران است.
درزی تاکید کرد: اعضای غربی شورای امنیت، دست‌کم، به‌خوبی می‌دانند که برنامه هسته‌ای ایران هرگز تهدیدی علیه صلح و امنیت بین‌المللی نبوده است. آنها به‌خوبی می‌دانند که ماهیت و جوهره برنامه هسته‌ای ایران همواره صلح‌آمیز بوده است.
وی تصریح کرد: آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز ابزاری برای امتیازگیری و پیشبرد اهداف ژئوپلیتیکی نیست .از شورای امنیت می‌خواهیم مسئولیت‌های خود را بی‌طرفانه انجام دهد، با تهدیدها و اقدامات تجاوزکارانه علیه ایران مقابله کند و از منشور ملل متحد پاسداری نماید.
سفیر ایران در سازمان ملل گفت: انتخاب پیش روی این شورا روشن است؛ یا از حقوق بین‌الملل به‌طور یکسان و بدون تبعیض دفاع کند، یا با تضعیف بیشتر اعتبار همان نظم حقوقی بین‌المللی که برای حفاظت از آن تأسیس شده است، به این روند ادامه دهد.
مشروح سخنان «غلامحسین درزی» سفیر و کاردار ایران نزد سازمان ملل متحد در نشست شورای امنیت ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ (۵ آبان ۱۴۰۵) در نیویورک به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
آقای رئیس،
در ابتدا از روسیه و چین بابت واکنش به برگزاری این نشست غیرقانونی تشکر می کنیم. همچنین از پاکستان و سومالی به خاطر رای ممتنع شان به برگزاری این نشست تشکر می کنیم.
ما ضمن حمایت از مواضع روسیه و چین، برگزاری این نشست را که فاقد هرگونه مبنای معتبر است، قاطعانه رد می‌کنیم. موضع ایران روشن، ثابت و منسجم است و رسماً به شورای امنیت اعلام شده است.
قطعنامه ۲۲۳۱ در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۵ منقضی شد و بدین‌ترتیب، رسیدگی شورای امنیت به موضوع هسته‌ای در چارچوب این قطعنامه به‌طور قطعی پایان یافت. آثار حقوقی این موضوع کاملاً روشن است: از آن تاریخ، قطعنامه ۲۲۳۱ دیگر هیچ اثر حقوقی یا مأموریت اجرایی ندارد. بر همین اساس، موضوع دستور کار "عدم اشاعه" نیز در این چارچوب از فهرست موضوعات مورد رسیدگی شورا خارج شد. بنابراین، هیچ مبنایی برای برگزاری این نشست ذیل دستور کار «عدم اشاعه» وجود ندارد.
هجده ماه از تجاوز مالک دارنده سلاح هسته‌ای علیه ایران می‌گذرد؛ تجاوزی که با بی‌تفاوتی تأسف‌بار و انفعال توجیه‌ناپذیر شورای امنیت مواجه شد. قدرت اصلی متجاوز، خود یکی از اعضای دائم این شوراست.
هجده ماه از خیانت ایالات متحده آمریکا به دیپلماسی می‌گذرد؛ کشوری که دو بار، در میانه مذاکرات دیپلماتیک، به تجاوز نظامی علیه ایران متوسل شد.
هجده ماه از زمانی می‌گذرد که ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل کارزار چندوجهی تروریسم و اعمال فشار و اجبار علیه مردم ایران را آغاز کردند؛ کارزاری که از تجاوز نظامی و جنایات جنگی تا خرابکاری داخلی و جنگ رسانه‌ای و اقتصادی را دربر می‌گیرد. مجازات جمعی یک ملت ۹۰ میلیونی، از طریق تحمیل عامدانه سختی‌های اقتصادی بر کل جمعیت غیرنظامی، تازه‌ترین فصل از این تجاوز مستمر و بی‌وقفه هجده‌ماهه است.
در جریان این جنگ‌های وحشیانه، بیش از ۴۰۰۰ غیرنظامی، از جمله ۲۵۴ کودک و ۲۵۱ زن، جان عزیز خود را از دست داده‌اند. این‌ها جان‌های انسانی‌اند که نابود شده‌اند؛ هر یک از آنان انسانی با زندگی و آینده‌ای بود. کودکان از آینده خود محروم شده‌اند و خانواده‌ها برای همیشه از هم پاشیده‌اند.
قتل‌عام ۱۶۸ دانش‌آموز و معلم در میناب، حمله به ورزشگاه لامرد، بمباران خانه‌ها در قشم و حمله مرگبار به مراسم عروسی در کوهستکِ سیریک، تنها چند نمونه از این جنایات فجیع هستند.
این اقدامات، جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت‌اند.
بی‌تفاوتی شورای امنیت در برابر تهدیدهای نابودی یک تمدن، تهدید به استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی علیه ایران و تهدید به تخریب زیرساخت‌های غیرنظامی، حیرت‌آور بوده است؛ به‌ویژه با توجه به تمامی جنایاتی که متجاوزان در همین مدت عملاً مرتکب شده‌اند.
به نظر می‌رسد تلاش‌هایی در جریان است تا هدف قرار دادن عمدی غیرنظامیان و اموال غیرنظامی و نیز تهدید به استفاده از روش‌ها یا ابزارهای ممنوعه جنگی، توجیه، عادی‌سازی یا حتی قانونی جلوه داده شود.
ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل طی این هجده ماه، اساسی‌ترین اصول حقوق بین‌الملل و منشور ملل متحد، از جمله اصل بنیادین منع تجاوز، را آشکارا نقض کرده‌اند.
از زمانی که ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ و ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ جنگ‌های تجاوزکارانه خود علیه ایران را آغاز کردند، تأسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز ایران که تحت پادمان‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی قرار دارند، بارها هدف حمله قرار گرفته‌اند.
متجاوزان در جریان جنگ تجاوزکارانه خود علیه ایران، حملات به تأسیسات صلح آمیز هسته‌ای کشور را به شرح زیر ادامه دادند:
۱۳ ژوئن ۲۰۲۵: تأسیسات تبدیل اورانیوم و کارخانه ساخت صفحات سوخت مورد حمله قرار گرفتند.
۱۸ ژوئن ۲۰۲۵: مراکز تولید سانتریفیوژ در تهران و کرج هدف حمله قرار گرفتند.
۱۹ ژوئن ۲۰۲۵: راکتور تحقیقاتی آب سنگین اراک مورد حمله قرار گرفت.
۲۱ ژوئن ۲۰۲۵: رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا اعلام کرد: "تأسیسات کلیدی غنی‌سازی هسته‌ای ایران به‌طور کامل و مطلق نابود شده‌اند."
۱ مارس: تأسیسات هسته‌ای نطنز دو بار هدف حمله قرار گرفت.
۱۷ مارس: سازه‌ای در فاصله تنها ۳۵۰ متری نیروگاه هسته‌ای فعال بوشهر مورد حمله قرار گرفت.
۲۱ مارس: چندین نقطه در داخل تأسیسات هسته‌ای نطنز بمباران شد.
۲۴ مارس: یک پرتابه در محدوده پیرامونی گسترده‌تر نیروگاه هسته‌ای بوشهر اصابت کرد.
۲۷ مارس: محوطه نیروگاه هسته‌ای بوشهر برای سومین بار هدف حمله قرار گرفت.
۲۷ مارس: کارخانه تولید آب سنگین در خندابِ اراک مورد حمله قرار گرفت.
۲۷ مارس: سایت فرآوری اورانیوم اردکان ـ یزد بمباران شد.
حملات مکرر در نزدیکی نیروگاه هسته‌ای فعال بوشهر، به‌ویژه نگران‌کننده است. چنین حملاتی خطر جدی انتشار مواد پرتوزا را ایجاد می‌کنند؛ خطری که می‌تواند پیامدهایی ویرانگر به همراه داشته باشد.
این حملات، قطعنامه ۴۸۷ شورای امنیت مصوب ۱۹۸۱، تصمیمات و قطعنامه‌های مرتبط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و اصول و قواعد بنیادین حقوق بین‌الملل بشردوستانه را آشکارا نقض می‌کنند.
پاسخ شورای امنیت به این نقض‌های جدی چه بوده است؟
سکوت. سکوت در برابر تجاوز؛ سکوت در برابر تهدید به ویرانی گسترده؛ سکوت در برابر تهدیدهای متوجه زیرساخت‌های غیرنظامی؛ و سکوت در برابر حمله به تأسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز.
این جنایات هولناک مستلزم پاسخ‌گویی و مجازات عاملان‌اند، نه سکوت.
چرا اعضای غربی این شورا سکوت کرده‌اند؟ پاسخ ساده است: چون عاملان و متجاوزان متحدان آنها هستند و وفاداری سیاسی بر پاسخ‌گویی و عدالت اولویت یافته است.
البته، برای رعایت انصاف باید گفت اعضای غربی شورا کاملاً هم سکوت نکرده‌اند.
از آنجا که اسرائیل معمولاً اجرای اقدامات کثیف آنها را بر عهده می‌گیرد، ترجیح داده‌اند به‌جای رژیم آپارتاید اسرائیل یا ایالات متحده آمریکا، اتهامات خود را متوجه ایران کنند.
نشست امروز نمونه دیگری از دورویی‌ای است که به یکی از ویژگی‌های جدایی‌ناپذیر سیاست خارجی این کشورها تبدیل شده است. این نشست بار دیگر معیار دوگانه‌ای تثبیت‌شده را به نمایش می‌گذارد؛ معیاری که در آن، متجاوز از مجازات مصون می‌ماند، قربانی مورد انتقاد قرار می‌گیرد و از مفهوم عدم اشاعه، ریاکارانه برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیکی سوءاستفاده می‌شود.
محور اصلی نشست امروز این شورا باید استفاده غیرقانونی ایالات متحده از زور و تجاوز مستمر آن کشور علیه ایران، حملات به تأسیسات هسته‌ای تحت پادمان ایران و تهدیدهای مداوم آمریکا و اسرائیل برای تخریب زیرساخت‌های غیرنظامی و حیاتی ایران باشد. این اقدامات تهدیدی جدی علیه صلح و امنیت بین‌المللی به شمار می‌روند.
تهدیدهای مکرر رئیس‌جمهور آمریکا باید جدی گرفته شوند. این تهدیدها باید در بستر جنگ‌های تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ و ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ و حملات عمدی آنها به غیرنظامیان و زیرساخت‌های حیاتی مورد ارزیابی و رسیدگی قرار گیرند.
تهدید به ایجاد رعب و وحشت در میان یک جمعیت و تخریب عمدی زیرساخت‌هایی که برای بقای غیرنظامیان ضروری‌اند، صرفاً اظهارات سیاسی نیست. چنین تهدیدهایی نقض‌های جدی حقوق بین‌الملل بشردوستانه محسوب می‌شوند، پیامدهای انسانی و زیست‌محیطی شدید و بالقوه بلندمدتی به دنبال دارند و مسئولیت‌های حقوقی بیشتری را متوجه ایالات متحده می‌کنند.
ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل بارها بی‌اعتنایی خود را به تعهداتشان بر اساس حقوق بین‌الملل، از جمله چهار کنوانسیون ژنو مصوب ۱۹۴۹ و قواعد عرفی حقوق بین‌الملل بشردوستانه، نشان داده‌اند.
با توجه به شدت و فوریت این تهدیدها، جمهوری اسلامی ایران در نامه‌ها و مکاتبات خود از شورای امنیت و دبیرکل سازمان ملل متحد خواست این تهدیدها علیه صلح و امنیت بین‌المللی را محکوم کنند و در چارچوب اختیارات و مسئولیت‌های خود، اقدامات فوری و مقتضی را اتخاذ نمایند.با تأسف، شورا همچنان در برابر تهدیدهای صریح علیه یک کشور و جمعیت غیرنظامی آن، با انفعال و سکوتی کرکننده واکنش نشان می‌دهد.
نشست امروز تلاشی سیاسی و از پیش طراحی‌شده برای ساختن بهانه‌ای جهت اعمال فشار بر ایران، تحریف واقعیت‌ها و منحرف کردن توجه‌ها از تجاوز ارتکاب‌یافته علیه ایران است.
اعضای غربی شورای امنیت، دست‌کم، به‌خوبی می‌دانند که برنامه هسته‌ای ایران هرگز تهدیدی علیه صلح و امنیت بین‌المللی نبوده است. آنها به‌خوبی می‌دانند که ماهیت و جوهره برنامه هسته‌ای ایران همواره صلح‌آمیز بوده است.
بنابراین، این اتهامات با انگیزه‌های سیاسی هیچ ارتباطی با فعالیت‌های هسته‌ای صلح‌آمیز ایران ندارند؛ فعالیت‌هایی که کاملاً در چارچوب معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) و تعهدات پادمانی قابل‌اعمال آن انجام شده‌اند. دیگر نباید اجازه داد کسی با این هشدارهای توخالی و ادعاهای تکراری فریب بخورد.
اگر واقعاً نگران عدم اشاعه هستید، کافی است اندکی به غرب منطقه ما نگاه کنید.
رژیم اسرائیل، که بنا بر برآوردها حدود ۲۰۰ کلاهک هسته‌ای در اختیار دارد، همچنان خارج از نظام پادمان‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی قرار دارد و سابقه‌ای از ارتکاب انواع عمده جنایات بین‌المللی دارد؛ همین رژیم باید مایه نگرانی واقعی باشد.
اسرائیل سلاح هسته‌ای در اختیار دارد، اما نگرانی شما نبود بازرسان در ایران است!
اسرائیل برنامه‌های مخفیانه‌ای برای توسعه انواع سلاح‌های کشتار جمعی دارد و در عین حال، عضو هیچ‌یک از کنوانسیون‌های خلع سلاح نیست؛ با این همه، نگرانی شما، اعضای غربی شورا، نبود بازرسی‌ها در ایران است؟
همان‌گونه که رئیس جمهور پزشکیان، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۴ سپتامبر بیان کرد، نقل‌قول می‌کنم: "بمب اتمی" در اسرائیل است، اما بازرسان در ایران‌اند! "اسرائیل می‌کشد، اما ایران تحریم می‌شود! این است تراژدی ماجرا."پایان نقل‌قول.
این چه نوع سیاست عدم اشاعه‌ای است؟ چه نوع سازگاری حقوقی‌ای اجازه می‌دهد یک رژیم یاغی و متمرد در منطقه ما، خارج از چارچوب معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، سلاح هسته‌ای در اختیار داشته باشد و از نظارت و پاسخ‌گویی مؤثر بین‌المللی بگریزد، در حالی که ایران، به‌عنوان یک دولت مسئول و عضو معاهده، بی‌وقفه تحت فشار سیاسی قرار می‌گیرد؟
این دقیقاً همان پرسشی است که اعضای شورا باید پیش از هر چیز از خود و همچنین از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و مدیرکل آن بپرسند. اگر نمی‌توانید در سمت درست تاریخ بایستید، دست‌کم در سمت نادرست آن نایستید. اگر جرئت دفاع از منشور ملل متحد و حقوق بین‌الملل را ندارید، دست‌کم از ناقضان آن حمایت نکنید. اگر شهامت حمایت از قربانی تجاوز را ندارید، دست‌کم از متجاوز دفاع نکنید.
ایران بیش از پنج دهه است که از ایجاد منطقه‌ای عاری از سلاح‌های هسته‌ای در خاورمیانه حمایت کرده و همچنان برای تحقق این هدف والا تلاش می‌کند.
می‌دانید چه کسانی همواره با ایجاد منطقه عاری از سلاح‌های هسته‌ای در خاورمیانه مخالفت کرده‌اند؟ رژیم اسرائیل و آمریکا! سوءاستفاده از شورای امنیت برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیکی، تحت پوشش نگرانی‌های مربوط به عدم اشاعه، تأسف‌بار است. سیاسی‌سازی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و دبیرخانه آن و تحریف نظام عدم اشاعه برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیکی نیز به همان اندازه محکوم است. اعتبار شورای امنیت نمی‌تواند در برابر چنین معیارهای دوگانه آشکاری دوام بیاورد.
مشروعیت نظام عدم اشاعه نیز از رهگذر سیاسی‌کاری حفظ نخواهد شد.
شورای امنیت ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به تجاوز، ساختن اتهامات یا اعمال فشار سیاسی بر قربانیان تجاوز نیست.
آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز ابزاری برای امتیازگیری و پیشبرد اهداف ژئوپلیتیکی نیست.
از شورای امنیت می‌خواهیم مسئولیت‌های خود را بی‌طرفانه انجام دهد، با تهدیدها و اقدامات تجاوزکارانه علیه ایران مقابله کند و از منشور ملل متحد پاسداری نماید.
انتخاب پیش روی این شورا روشن است: یا از حقوق بین‌الملل به‌طور یکسان و بدون تبعیض دفاع کند، یا با تضعیف بیشتر اعتبار همان نظم حقوقی بین‌المللی که برای حفاظت از آن تأسیس شده است، به این روند ادامه دهد.
از توجه شما سپاسگزارم.