تهران- ایرنا- حمله به مدرسه شجره طیبه میناب تنها یک فاجعه جنگی نبود؛ روایتگر تکه‌های جدا شده پیکر کودکان معصومی است که امروز هرکدام با نشانه‌ای خاص از یک انگشت پا تا جوراب‌های راه‌راه شناسایی شده‌اند و داغی بی‌پایان را بر دل خانواده‌هایشان نشانده‌اند، داغ دانش‌آموزان این مدرسه هنوز در کوچه و بازار این شهر زنده است.
به گزارش خبرنگار ایرنا، ۱۶۸ دانش‌آموز دختر، پسر و معلمانی که تا آخرین لحظه جان پناه شاگردان‌شان شدند ۹ اسفند سال ۱۴۰۴ در محراب دانش بر اثر سه موج حملات پیاپی و هدفمند موشک‌های دشمن صهیونیستی و آمریکایی به آسمان پر کشیدند و در تاریخ جاودانه شدند.
فاجعه حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، روایتگر داغی سنگین بر دل خانواده‌هایی است که فرزندان معصوم خود را با هزار امید و آرزو به مدرسه فرستادند اما هرگز به خانه بازنگشتند. حادثه میناب داستانی از جنس فراق، رنج پدران کارگر و مادرانی است که هنوز صدای فرزندانشان را در کلاس درس جست‌وجو می‌کنند.
این گزارش روایتی تلخ از پرنده‌های بی‌دفاع میناب؛ آرزوهای نیمه‌تمام، ردپای دردناک داغی که بر دل خانواده‌های این دیار نشسته، مزارهای بی‌سایه‌بان و تنورهای خاموشی است که دیگر فروغی ندارند.
خواسته خانواده چنگیچی برای ساماندهی مزار محمدمهدی
شهید محمدمهدی چنگیچی یکی از ۱۶۸ دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب است که قربانی جنایت جنگی شد که دنیا را تکان داد. او تنها ۱۰ سال در این جهان حضور داشت، اما در کالبد یک بزرگ‌منش خاطراتی از خود بر جای گذاشته است که قلب هر شنونده‌ای را به تپش می‌اندازد.
مادر محمدمهدی می‌گوید: پس از ۲۵ سال زندگی مشترک خداوند با اعطا کردن محمدمهدی نور امید را به خانه‌مان تاباند. او پسری پرانرژی بود. در مدرسه در گروه‌های سرود، تئاتر و مسابقات قرآنی فعال بود، به فوتبال بسیار علاقه داشت. محمدمهدی به من می‌گفت «مامان، خط قرمز من فوتبال است؛ همه کار می‌کنم، اما فوتبال را از من نگیر.» او علاوه بر فوتبال، پیگیر کلاس‌های زبان و ریاضی هم بود.
مرضیه چنگیچی در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا با یادآوری خاطرات شیرین زندگی با فرزند خردسال خود، اظهار کرد: محمدمهدی خیلی عدسی دوست داشت، «می‌گفت مامان! می‌شود امروز عدسی درست کنی» آن را با ماست می‌خورد. ناگت مرغ، شاورما و پیتزا هم خیلی دوست داشت. گاهی ساعت یک بامداد به پدرش می‌گفت برویم بیرون شاورما بخوریم؛ پدرش هم به عشق محمدمهدی هرگز به او نه نمی‌گفت.
وی افزود: پسرم فراتر از سن خود، دغدغه‌هایی داشت. همیشه می‌گفت، آرزوی من این است که نظامی شوم تا بتوانم محافظ آقا شوم.
پاهایی که ارباً اربا شد
چهارگوشه مزار شهدا برای مادر «محمدمهدی چنگیچی» پر از خاطره و رنج است؛ مادری که از جابه‌جایی اشتباه مزارها در روزهای نخست می‌گوید، از تنور نانوایی سنتی که دیگر فروغی ندارد و از پدری که در گرمای طاقت‌فرسای جنوب و در فراق فرزند، توان ایستادن پای تنور را از دست داده است.
مادر محمدمهدی می‌گوید: مزار بچه‌ها را می‌بینی؟ فکر نکن همه‌شان درست است؛ خیلی از اینها اشتباه است. علیرضا شرجو را به اشتباه دفن کرده بودند؛ وقتی پیکرش پیدا شد آن مزار را رها کردند و او در قطعه دیگری به خاک سپرده شد.
اینها درد دل‌های مادری است که داغ فرزند را با مشکلات طاقت‌فرسای زندگی روزمره گره خورده می‌بیند. او از روزگار سختی می‌گوید که دیگر توان چانه کردن خمیر در نانوایی سنتی را ندارد، می‌گوید: از بس که گریه کرده‌ام سوی چشم‌هایم از بین رفته است. چشمانم دارند خشک می‌شوند. بیماری در وجودم ریشه دوانده و دیگر توان کار کردن ندارم. شوهرم هم می‌گوید «دیگر توان ایستادن روی پا و کار کردن پای تنور را ندارد» کار در نانوایی در گرمای جنوب طاقت‌فرساست؛ انگار آدم در کنار کوره در حال ذوب شدن است.
وی تاکید کرد: پدر محمدمهدی پس از، از دست دادن پسرمان دل‌تنگ کار است؛ مدام گریه می‌کند. آرزو دارد شغلی پیدا کند تا کمی سرگرم شود و کمتر فقدان فرزندمان را کمتر حس کند. کسی نیست کاری برایش پیدا کند. چرا پدر شهید، مثل بچه‌هایی که در مدرسه در آتش سوختند، باید کنار تنور داغ و در گرمای طاقت فرسای جنوب عذاب بکشد. مسئولان کاری راحت‌تر برایش جور کنند.
این مادر شهید با گلایه می‌گوید: او عاشق فوتبال بود، اما حتی یکی از ورزشکاران شهر نیامد، بگوید حالا که محمدمهدی رفته، او چه آرزویی داشت یا من چه کاری می‌توانم برایش انجام دهم.
امروز از آن همه شور زندگی، تنها قاب عکسی مانده و تنورهای خاموشی که دیگر نانی در آنها پخته نمی‌شود. خانواده چنگیچی که سال‌ها با سختی‌های مختلف دست‌وپنجه نرم کرده‌اند، اکنون امیدوارند صدای آنها به گوش مسئولان برسد تا کاری برای پدر محمد مهدی پیدا شود و با ساماندهی مزار این شهید کوچک، این مکان نه تنها فضایی برای سوگواری، بلکه مکانی محترم و دارای امکانات اولیه برای تکریم یاد او باشد.
راز شناسایی پیکر آرش در یک انگشت پا
یکی از هم بازی‌های شهید آرش گلازین می‌گوید: آرش با خواهرم آتنا در یک مدرسه درس می‌خواندند روز حادثه دست آتنا زخمی و آرش شهید شد. یکی از انگشتان پای او مشکل داشت از پدرش پرسیده بود چرا انگشت پای من مشکل دارد او پاسخ داده بود، این یک نشانه است هر وقت گم شدی از روی این نشانه پیدایت می‌کنم. پیکر او در اثر شدت انفجار سوخته بود و هویت پیکر وی از روی همان انگشت شناسایی شد.
هدیه زهرا حافظیه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا توضیح داد: در دو مرحله تکه‌هایی از پیکر او شناسایی شد به همین دلیل برای او دو قبر در نظر گرفته شد در یک قبر پیکرش و در قبر دیگر یکی از پاها و جوراب او دفن شده است. تنها بخشی از بدنش و حتی تنها یک جورابش، در حریم حرم مطهر امام رضا (ع) آرام گرفته است. او که با تمام وجود در میان ما بود، اکنون در میان آن همه شکوه شهادت در یاد ما و در کنار شمس و الشموس جاودانه است.
وی افزود: آرش بسیار مهربان و مظلوم بود. یکبار به همراه مادرش برای سفره حضرت رقیه و یک بار هم شب یلدا به خانه ما آمد و با هم بازی کردیم.
سوگ در خانواده ذاکری؛ روایتی از شهادت دو خواهر در کنار هم
گزارش‌های مربوط به شهادت دو خواهر از خانواده ذاکری، بازتاب گسترده‌ای در میان اطرافیان و هم‌کلاسی‌های آنان داشت. این دو خواهر که در مقاطع ابتدایی مشغول به تحصیل بودند، بر اثر حمله رژیم صهیونسیتی به مردم شجره طیبه میناب به شهادت رسیدند و جاودانه شدند.
یکی از اقوام و دوستان این دو خواهر شهید می‌گوید: سلما ذاکری (دانش‌آموز کلاس اول) و خواهرش اسرا در پایه چهارم مشغول به تحصیل بودند، آنها همواره در کنار هم دیده می‌شدند و از دانش‌آموزان محبوب و خوش‌رفتار بودند.
نازنین زهرا در گفت و گو با خبرنگار ایرنا افزود: ما با هم رفت و آمد داشتیم و بازی می‌کردیم. آنها بسیار مهربان بودند. از خبر شهادت آنها بسیار ناراحت شدم.
وی درباره یافتن پیکر این دو خواهر توضیح داد: پیکر هر دو خواهر پیدا شد. فقط دست سلما شکسته بود. هر دوی آنها را در گلزار شهدای میناب به خاک سپردند.
شهادت این دو خواهر موجی از اندوه را در میان آشنایان و هم‌کلاسی‌های آنان ایجاد کرد. خانواده ذاکری اکنون در سوگ این دو فرزند با صبری مثال‌زدنی، این مسیر پرپیچ‌وخم را طی می‌کنند.
روایت شهادت ستایش؛ از دلتنگی‌های کوچک تا شهادت بزرگ
خاله ستایش علی حسینی از دانش آموزان مدرسه شجره طبیبه، می گوید: ستایش دختری مهربان و مظلوم بود که در کلاس چهارم ابتدایی مشغول تحصیل بود. او حافظ دو جزء از قرآن و از ۹ سالگی عبادت می‌کرد و روزه می‌گرفت در روز شهادت نیز روزه بود و با لب‌های خشک و تشنه به لقای الهی رسید.
زهرا نیازی در گفت و گو با خبرنگار ایرنا افزود: خاطرات او با دخترم نیایش و خانواده‌مان، لبریز از شیرینی و البته گاهی از دلتنگی‌های کودکانه بود. همیشه یادمان می‌ماند که او چقدر حساس و مهربان بود؛ چند سال قبل می خواستیم خانوادگی به کربلا برویم اما پدر و مادرش او را با خود نیاوردند وقتی او با من تماس گرفت برای اینکه ناراحت نشود به او گفتم ما هم نیایش را با خود نبرده‌ایم. وقتی او عکس هایمان را از سفر به کربلا دید و فهمید نیایش را با خود به سفر برده بودیم، بسیار ناراحت شد. دلتنگی و ناراحتی او، همیشه در یادمان ماند اما لحظه شهادت، بسیار فراتر از آن دلتنگی‌های کوچک بود.
وی درباره نحوه اطلاع یافتن از شهادت ستایش توضیح داد: آن روز شیفت همسرم که فرهنگی است ظهر بود، با هم در خانه بودیم و بچه‌ها به مدرسه رفته بودند. ناگهان صدای وحشتناک انفجاری آمد که خانه را به لرزه درآورد؛ با جیغ و فریاد به حیاط پناه بردیم. همسرم با عجله لباس پوشید تا دنبال بچه‌ها برود. دخترم به خانه آمد و یکی از دو پسرم با من تماس گرفت و گفت نگران نباش ما با سرویس مدرسه در مسیر هستیم موشک به مدرسه شجره طیبه اصابت کرده است. با شنیدن این خبر فریاد کشیدم، گفتم دختر خاله معصومه در آن مدرسه درس می‌خواند. با خواهرم تماس گرفتم گفت «دعا کنید، دو رکعت نماز ام‌البنین برای او بخوانید تا پیدا شود.» نماز خواندم و تا شب چندین بار با او تماس گرفتم و پیگیر ماجرا شدم. همسرم هم برای کمک به مدرسه رفته بود.
خاله ستایش ادامه داد: سرانجام در ساعات پایانی شب، خبر رسید که ستایش پیدا شده است. شناسایی پیکر مطهر او از طریق عکس‌های موجود در مانیتور انجام شد و خواهرش، فاطمه زهرا از روی جوراب‌هایش او را شناسایی کرد.
نیازی افزود: ستایش با وجود آن‌که در کلاس چهارم بود، قد و قامتی داشت که به سن او نمی‌آمد و در نگاه اول، گویی دختری بزرگتر (حدود ۱۵ سال) است. او که با مهربانی و مظلومیت در دل ما جا داشت، اکنون در میان شهادت جاودانه شده است.
حالا که مادران و پدران این شهر به سوگ فرزندانشان نشسته‌اند مسئولان باید بیشتر از آنها دلجویی کنند. به خواسته‌های آنها گوش دهند و نیازهایشان را برطرف کنند تا بتوانند با سختی کمتری این داغ را تاب بیاورند.