BMW E39 M5 و مرسدس بنز W210 E55 AMG نماینده دو رویکرد متفاوت به خودروهای اسپرت آلمانی در دهه ۲۰۰۰ هستند. یکی با گیربکس دستی و هندلینگ دقیق‌تر بر تجربه رانندگی تمرکز داشت و دیگری با موتور V8 بزرگ‌تر و گیربکس اتوماتیک، سرعت را با راحتی ترکیب می‌کرد.
عصر ایران - خودروهای BMW M و مرسدس AMG در دهه ۲۰۰۰ میلادی، تجربه‌ای متفاوت از عملکرد و مهندسی خودروهای آلمانی ارائه می‌کردند. BMW E39 M5 و مرسدس بنز W210 E55 AMG از نمونه‌های شاخص این دوره هستند؛ زمانی که خبری از نمایشگرهای بزرگ، سامانه‌های هیبریدی و پکیج‌های آیرودینامیکی گسترده نبود.
این دو سدان با موتورهای V8، انتقال قدرت به چرخ‌های عقب و طراحی ظاهری نسبتاً ساده، رویکرد متفاوتی به مفهوم خودروهای پرفورمنس داشتند.
BMW E39 M5 بیشتر به‌عنوان خودرویی راننده‌محور شناخته می‌شد. گیربکس دستی، واکنش‌های سریع‌تر و شاسی با تمرکز بر تجربه رانندگی، از ویژگی‌هایی بودند که شخصیت اسپرت این مدل را شکل می‌دادند.
رویکرد BMW در این خودرو بر ارتباط مستقیم‌تر راننده با ماشین و ارائه تجربه‌ای دقیق‌تر در مسیرهای رانندگی متمرکز بود.
هر دو خودرو از موتورهای 8 سیلندر V شکل تنفس طبیعی استفاده می کنند، اما شخصیت فنی آن ها متفاوت است:
BMW E39 M5: مجهز به موتور 8 سیلندر V شکل 4.9 لیتری (S62B50) با حجم دقیق 4941 سی سی، 32 سوپاپ، سیستم زمان بندی متغیر سوپاپ ها Double VANOS و قدرت 400 اسب بخار در 6600 دور در دقیقه است. حداکثر گشتاور این موتور به 500 نیوتن متر در 3800 دور در دقیقه می رسد.
Mercedes-Benz W210 E55 AMG: از موتور 8 سیلندر V شکل 5.4 لیتری (M113) با حجم دقیق 5439 سی سی، 24 سوپاپ و سیستم تنفس طبیعی بهره می برد. این پیشرانه توان تولید 354 اسب بخار در 5500 دور در دقیقه و حداکثر گشتاور 530 نیوتن متر در 3000 دور در دقیقه را دارد. نیروی موتور از طریق جعبه دنده 5 سرعته اتوماتیک به چرخ های عقب منتقل می شود.
BMW E39 M5 و مرسدس W210 E55 AMG اکنون به‌عنوان خودروهای نمادین دوران خود شناخته می‌شوند. یکی بر دقت رانندگی و تعامل بیشتر با راننده تأکید داشت و دیگری قدرت و سرعت را با راحتی و refinement ترکیب می‌کرد.
این تفاوت رویکرد، رقابت میان BMW M و AMG را به یکی از جذاب‌ترین مقایسه‌ها در میان علاقه‌مندان خودروهای اسپرت کلاسیک آلمانی تبدیل کرده است.