انسان در مسیر لقاء الله، به توشه‌ای متفاوت از زاد و توشه سفرهای دنیایی نیاز دارد؛ توشه‌ای که قرآن آن را «تقوا» می‌نامد و امام علی (ع) آن را دستگیره‌ای محکم، پناهگاهی مطمئن و درمانی برای دردهای درونی می‌شمارد.
بهترین توشه:
انسان مسافری است که از عالم خاک حرکت خویش را آغاز کرده و تا لقاء الله پیش می‌رود: «یا أیّها الإنسان إنّک کادح إلی ربّک کدحاً فملاقیه». هر مسافری برای سفر خویش مادی باشد یا معنوی نیاز به زاد و توشه دارد. زاد و توشه هر مسافری باید متناسب با همان سفر باشد. از این رو توشه ای که برای سفر طولانی، سفر خارجی، سفر زمستانی، سفر خانوادگی، سفر سیاسی و... لازم است با توشه ای که برای سفر کوتاه، سفر داخلی، سفر تابستانی، سفر انفرادی، سفر عادی و... لازم است، تفاوت دارد.
سفر آخرت و سیر الی الله سفری است که توشه ای غیر از توشه سفرهای مادی دنیایی نیاز دارد. از این جهت قرآن کریم توصیه کرده است [برای این سفر] توشه برگیرید [و بدانید که] تنها توشه آن تقواست؛ «وتزوّدوا فإنّ خیر الزّاد التّقوی»
دستگیره محکم الهی:
حضرت امام علی (سلام الله علیه) فرمود:
«به تقوای الهی چنگ زنید که ریسمان آن،دستگیره ای محکم دارد و پناهگاه آن مطمئن و دور از آسیب است؛ فاعتصموا بتقوی الله فإن لها حبلاً وثیقاً عروتُه ومَعْقِلاً مَنیعاً ذِروته.
درمان دردهای درونی:
حضرت امام علی (سلام الله علیه) پس از سفارش به پرهیزکاری فرمود:تقوای الهی دوای درد دل های شما، بینایی کوری دل هایتان، شفای امراض جسم هایتان، زایل کننده فساد سینه های شما، پاک کننده آلودگی جان هایتان، روشنی بخش تاریکی دیدگان شما، ایمنی بخش ناراحتی ها و اضطراب هایتان و روشنگر تاریکی ها و تیرگی های شماست؛ فإنّی أُوصیکم بتقوی الله... فإنّ تقوی الله دواءُ داء قلوبکم وبَصَرُ عَمَی أفئدتکم و شفاءُ مرض أجسادکم (أجسامکم) و صلاح فساد صدورکم و طُهُور دَنَس أنفسکم و جلاء عَشا (غشاء) أبصارکم و أمن فَزَع جَأْشکم و ضیاء سواد ظُلمتکم.
منبع:
ادب فنای مقربان ج۱ ص۴۰۹_ ۴۱۴،۴۱۵