حسن حبیبی یکی از اسطوره های فوتبال ایران درست 24 ساعت پس از درگذشت حمید علیدوستی دار فانی را وداع گفت تا فوتبال ایران در شوکی دیگر فرو برود.
روزبه دلاور| فوتبال ایران روزهای سیاهی را پشت سر می‌گذارد و پس از درگذشت حمید علیدوستی ما یکی از نجیب‌‌ترین چهره‌های تاریخ خود را از دست دادیم، حسن حبیبی، اسطوره‌‌ای که نامش با اولین قهرمانی ایران در جام ملت‌های آسیا در ورزشگاه امجدیه گره خورده است در ۸۶ سالگی چشم از جهان فروبست.
به گزارش روزنامه اعتماد، او کاپیتانی مقتدر در زمین و بعدها مربی‌ای بود که در روزهای سخت آغاز جنگ تحمیلی تیم ملی را به مقام سوم آسیا رساند و آخرین صعود تاریخ فوتبال ما به المپیک را با دانش خود رقم زد. به همین بهانه در گفت‌وگویی با منصور رشیدی از سنگربانان دهه پنجاه فوتبال ایران به مرور کارنامه درخشان این مرد تکرارنشدنی پرداخته‌‌ایم.
کی خبر فوت حسن حبیبی را شنیدید؟
همین صبح (سه‌شنبه) پیامک برای من فرستادند که باورم نشد. هفته پیش جویای احوالش بودم گفتند وضعیت جسمانی‌اش چندان خوب نیست اما در منزل خوابیده است. وقتی پیامک را خواندم شوکه شدم.
آخرین بار چه زمانی با او صحبت کردید؟
دقیقا روز و ساعتش را یادم نیست اما با برادر او گودرز بیشتر در ارتباط بودم و صحبت می‌کردم.
مرحوم حبیبی به لحاظ مالی شرایط خوبی داشت؟
نه؛ یادم می‌آید زمان بازی خداحافظی‌اش من در تیم ملی امید به میدان رفتم و با پاس بازی کردیم. آن زمان سِر استنلی متیوس، ستاره انگلیسی هم به ایران آمده بود برای خداحافظی حسن آقا. من جوان بودم و اوایل تیم ملی من بود و بعد ایشان از فوتبال خداحافظی کرد بعدش هم چند جا مربیگری در سطح ملی و باشگاهی را تجربه کرد اما اوضاع مالی آنچنان خوبی نداشت. یک بازنشسته بود مثل خود من که با پول بازنشستگی زندگی می‌کنیم نه چیز دیگر!
از بازی خداحافظی مرحوم حبیبی بیشتر بگویید.
خب استادیوم پر شده بود و استنلی متیوس هم برای خداحافظی حسن آقا دعوت کردند و عکسش هم فکر کنم هست. او کاپیتان امید ایران شد و حسن آقا کاپیتان پاس که سراسر خاطره‌انگیز شد.
چه ویژگی خاصی از این پیشکسوت در ذهن شما نقش بسته است؟
چون نظامی بود همیشه در کار و فوتبالش نظم و انضباط اولویت بود؛ آقای مهاجرانی و شرفی و مرحوم رنجبر همین‌طور. اینها اخلاق خاصی داشتند و روی نظم و انضباط تاکید داشتند. در فوتبال الان یکی مثل حسن حبیبی اصلا وجود ندارد! آن زمان یک خطایی می‌شد درگیری و بحثی نبود اما الان ببینید با یک خطا چطور اعتراض می‌کنند در فوتبال خارج هم به همین صورت است. متاسفانه درگیری‌ها و فحاشی‌ها در فوتبال زیاد شده اما آن زمان نبود. وقتی مرحوم دهداری بود یا حسن آقا و مهاجرانی بودند چنین چیزهایی نبود و کسی جرات نمی‌کرد کسی در زمین کار خلافی انجام بدهد. یک انضباط خاص حاکم بود. بیرون زمین مثل برادر و رفیق ولی درون زمین جرات نداشتیم حتی نگاه‌شان کنیم!
به نظرتان چه باید کرد نسل فعلی امثال حبیبی را بهتر بشناسند؟
شما ببینید در این چند ساله چند تن از اسطوره‌های بزرگ ما از دست رفتند؛ خدابیامرزدشان، پورحیدری، حجازی، کارگرجم، بهزادی و... فرقی ندارد همبازیان یا دوستان دیگر ما. اما هیچ کی اطلاعاتی از آنها ندارد. اکبر کارگرجم با فقر و بدبختی فوت کرد؛ بچه‌اش از فقر خودکشی کرد یا زنش برای بی‌پولی اکبر طلاق گرفت و رفت. اکبر اجاره‌نشین بود و راه نمی‌توانست برود! تا روز قبل از فوتش هم تلفنی صحبت کردیم. چرا باید در ایران این‌طور باشد؟ یکی از دوستان من به نام آقای محمد کیانی که تاجر ایرانی است و تاجی قدیمی است و من درباره وضعیت اکبر با او صحبت کرده بودم و 8-7 سال از رهن و کرایه خانه و پول دوا و خرجی‌اش را تامین کرد. چرا در این مملکت به فکرش نبودند؟
از ارگان یا نهادی کمکی به پیشکسوتان می‌شود؟
آره بابا! خود من از صندوق حمایت از قهرمانان حقوق زیادی می‌گیرم و امسال که خیلی زیاد شده رسیده به دو میلیون و پنجاه و خرده‌ای هزار تومان! نمی‌دانیم این پول را چطور خرج کنیم؟! یعنی پول یک ماه نان سنگک ما نمی‌شود!
بازیکنان امروزی سراغی از قدیمی‌ها می‌گیرند؟
اصلا، به هیچ‌وجه! اگر یک مسابقه برای پیشکسوتان بگذارید با دل و جان می‌آیند برای دیدار با همدیگر. من ۲۰ تا ۲۵ سال کار مربیگری در سطوح مختلف کردم آقایانی که از شهرستان به فوتبال معرفی کردم و الان صدها میلیارد پول دارند اما حالم را نمی‌پرسند. رو راست بگویم همین بیرانوند و سیدحسین حسینی که سه، چهار سال است خبری از من ندارند. آقای حسینی تو در امیدهای فجرسپاسی شیراز بودی من بد‌ون اینکه ببینمت آوردمت و با تو کار کردم و الان صاحب زندگی شدی. آقای بیرانوند همین‌طور! جوان‌های این زمانه متاسفانه همین‌طور شدند. من بعد از 50 سال هنوز آنکه به من کمک کرد تا از آبادان به تهران بیایم تا فوتبال بازی کنم را می‌بینم، دستش را می‌بوسم.
اگر مرحوم حبیبی با این نسل کار می‌کرد مهم‌ترین توصیه‌اش برای این نسل فوتبالی چه بود؟
به نظرم حسن آقا زمان فوتبال اینها تلویزیونش را خاموش می‌کرد و فوتبال اینها را نمی‌دید! خود من هم خیلی وقت‌ها اصلا فوتبال نمی‌بینم. قراردادهای ۱۲ هزار تومانی ما حلال بود.
درباره درگذشت حمید علیدوستی هم صحبتی دارید؟
قبل از انقلاب یک سال در دارایی باهم بودیم و بعد رفتم امریکا بازی کردم. این بچه به لحاظ اخلاق و ادب و شخصیت یک دست پرورده پرویز خان دهداری بود. البته بچه‌های تیم هما آن زمان همه با ادب و خوب بودند اما حمید اصلا استثنایی بود. تا هفته پیش سراغش را گرفتم گفتند اوضاعش زیاد خوب نیست و خانه است متاسفانه از دستش دادیم تا حالا بگویند خدای اخلاق است خب همان موقع سراغش را می‌گرفتید.