حوزه/ حجت‌الاسلام والمسلمین ابراهیمی جویباری گفت: شناخت چهره‌های نام‌آور و فقهای نامدار دیار علویان، گامی استوار در مسیر پاسداشت فرهنگ و هویت اصیل اسلامی است.
حجت‌الاسلام والمسلمین ناصر ابراهیمی جویباری از اساتید مدارس علمیه مازندران و مبلّغان شهرستان جویبار در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به فرا رسیدن «هفته مازندران» و لزوم شناختن هویت و مشاهیر بنام این استان اظهار داشت: دیار علویان همواره خاستگاه نخبگان، متفکران و فقهای بزرگی بوده که نقشی بی‌بدیل در بالندگی حوزه‌های علمیه تشیع ایفا کرده‌اند و بازخوانی سیره علمی و عملی این ستارگان درخشان، در جهت احیای هویت ملی و مذهبی جوانان امروز، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است.
هجرت علمی از دیار آمل تا حوزه نجف اشرف
مبلّغ استان مازندران با اشاره به «ملا تقی‌الدین ابراهیم بن حسین بن علی آملی» معروف به «ملّا ابراهیم آملی» به عنوان یکی از مشاهیر و مفاخر دیار مازندران و شهرستان آمل یادآور گردید: این عالم فرزانه، از بزرگان قرن هفتم هجری است که پس از یادگیری علوم مقدماتی در زادگاه خویش آمل، جهت ارتقای سطح علمی روانه حوزه‌های علمیه آن عصر در ایران شد و پس از آن رهسپار حوزه کهن نجف اشرف گردید تا از سرچشمه‌های اصیل معارف اهل‌بیت (ع) بهره‌مند شود.
کارشناس دینی با تاکید بر سجایای والای اخلاقی این فقیه برجسته ابراز داشت: شیخ ابراهیم آملی از علمای صاحب‌نام و وارسته‌ای بود که شاگردان فراوانی از محضرش بهره بردند؛ پایبندی عمیق به فرایض دینی، زهد، پارسایی و بی‌اعتنایی کامل به زخارف فانی دنیا از شاخصه‌های مهم شخصیتی او به شمار می‌رفت و همین شیوه پاک و بی‌آلایش، وی را به الگویی ماندگار برای شاگردانش تبدیل کرد.
درخشش فقهی و دریافت اجازه اجتهاد از علامه حلی و فخرالمحققین
پژوهشگر معارف اسلامی با اشاره به اسناد متقن تاریخی پیرامون مرتبه علمی ملا ابراهیم آملی تصریح کرد: این فقیه وارسته در نجف اشرف به محضر علامه حلی و فرزند ایشان فخرالمحققین شرفیاب گردید و از آن دو خورشید تابان فقاهت، بهره ها برد؛ تا آنجا که از هر دو عالم کم‌نظیر جهان اسلام به دریافت درجه رفیع اجتهاد نائل آمد؛ متون اجازه‌نامه‌های صادر شده در سال‌های ۷۰۶ و ۷۰۹ هجری قمری و تعابیری چون «پارساترین متأخران» و «فقیه پارسای محقق»، گواهی روشن بر عمق پژوهش، دقت نظر و تسلط کم‌نظیر وی بر دقایق فقه جعفری محسوب می‌شود.
حجت الاسلام و المسلمین ابراهیمی جویباری تصریح نمود: علامه حلی در اجازه نامه اجتهاد ملا ابراهیم آملی اینچنین نگاشته است: «این کتاب را که به نام ارشادالاذهان الی احکام الایمان موسوم و در فقه تألیف شده است، قرائت کرد شیخ عالم فاضل زاهد پارساترین متأخران تقی‌الدین ابراهیم بن حسین آملی خداوند او را حفظ و عمرش را دراز کند، قرائتی که مشتمل بر بحث و اتفاق بود به انجام آورد. در اثنای قرائت و تضاعیف مباحثات آن مشکلاتی که در فقه برای او اتفاق می‌افتاد از من می‌پرسید و مشکلات او را با کمال وضوح بیان می‌کردم و روایت این کتاب و دیگر از آثار و روایات و اجازاتم و هم کتاب‌های متقدمان از اصحاب پیشین خود را - رضوان الله علیهم اجمعین - به وی اجازه دادم به همان شرایطی که در اجازات معمول است. کتب الحسن بن یوسف بن مطهر ماه محرم سال ۷۰۹ هجری حامداً مصلیاً.»
وی افزود: در اجازه ی فرزند علامه، فخرالمحققین به شیخ ابراهیم آملی چنین است: «قرائت کرد به من شیخ اجل اوحد دانشور با فضیلت، فقیه پارسای محقق و رئیس اصحاب، ابراهیم بن حسین بن علی آملی ادام الله فضله و امتع ببقائه الدین اهله کتاب ارشاد الاذهان الی احکام الایمان تصنیف پدرم ادام الله ایامه از آغاز تا انجام آن قرائتی که از مقاصد آن کمال اطلاع را داشت و از مصادر و موارد آن به خوبی آگاه بود و از دقایق آن به شایستگی بحث می‌کرد و بدون آن که از حقایق اسرار آن خبردار شود از موضوع فراغت نمی‌یافت، بلکه از الفاظی که متضمن عقاید بود گفتگو می‌کرد و دلایل و شواهدی که شکی در درستی آن‌ها نبود از من درخواست می‌کرد، من هم دامن همت به کمر می‌زدم و به وی پاسخ می‌دادم و به مطالبی که مورد اعتماد و استناد من بود اشاره می‌کردم و او هم با کمال دقت از چشمه‌سارهای مطالب یادآوری شده، سیراب می‌شد و همه آن‌ها را فرا می‌گرفت و طبق اجازه‌ای که از پدرم داشتم به وی اجازه دادم تا کتب مزبور را هرگاه بخواهد و دوست داشته باشد به هر کسی اجازه دهد و جانب احتیاط را درباره‌ی من و خودش رعایت فرماید و کتب العبد الفقیر الی الله الغنی و عن سواه محمد بن الحسن بن یوسف بن علی بن المطهر الحلی در دوازده ماه مبارک رمضان سال ۷۰۶ هجری والحمد لله وحده و صلی الله علی سیدنا محمد النبی الامین و آله الطیبین الطاهرین وسلم تسلیماً کثیراً.»