کسب مدال برنز در رقابت‌های پاراتیراندازی بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا برای نسرین شاهی، ارزشی فراتر از یک عنوان سومی داشت؛ مدالی که سهمیه حضور در پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس را نیز برای این بانوی تیرانداز ایرانی به ارمغان آورد. شاهی که پس از ناکامی در پارالمپیک پاریس، بار دیگر به روزهای اوج بازگشته است، در گفت‌وگو با ما از لحظه غافلگیرکننده اطلاع از کسب سهمیه، دشواری‌های این رشته پرهزینه و وعده‌اش برای درخشش دوباره در میادین جهانی سخن گفت.
لحظه‌ای که فهمیدید مسافر پارالمپیک لس‌آنجلس شدید، چه احساسی داشتید؟
پس از پایان مسابقه، زمانی که نوبت به گرفتن عکس یادگاری رسید، متوجه شدم سهمیه پارالمپیک لس‌آنجلس را نیز کسب کرده‌ام. تا آن لحظه از این موضوع اطلاعی نداشتم. حتی دوستانم که از خط تیراندازی خارج شده و به من تبریک گفتند نیز متوجه این موضوع نشده بودند. تصور می‌کردم تنها یک نفر در این ماده می‌تواند سهمیه کسب کند، در حالی که سهمیه به یک زن و یک مرد تعلق می‌گرفت و سهمیه بخش زنان به من رسیده بود. این اتفاق برایم بسیار شگفت‌انگیز بود و بغض زیادی در گلو داشتم.
در فینال ناگویا، سخت‌ترین لحظه‌ای که پشت سر گذاشتید چه بود؟
سخت‌ترین لحظه زمانی بود که نام من به‌عنوان نفر چهارم در رشته بادی خوانده شد و از کسب مدال بازماندم.
پشت این مدال‌ها چه سختی‌هایی وجود داشته که مردم از آن‌ها خبر ندارند؟
پشت حضور ورزشکاران روی سکو و مدال‌هایی که کسب می‌کنند، سختی‌های بسیار زیادی وجود دارد؛ دلتنگی‌های فراوان، دوری از خانواده، فشار تمرین‌ها و فشار مسابقات ازجمله مشکلاتی هستند که گاهی اصلاً دیده نمی‌شوند. این موضوع به‌ویژه در رشته تیراندازی اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا تیراندازی رشته‌ای است که حرکات فیزیکی و نمایش ظاهری چندانی ندارد و شاید گاهی مردم تصور کنند که ما فقط نشسته‌ایم و ماشه‌ای را می‌چکانیم! ما با تمام توان روانی و ذهنی خود پشت خطوط تیراندازی می‌ایستیم و جنگ اصلی در درون ما جریان دارد؛ جنگی که شاید از بیرون اصلاً دیده نشود.
برای رسیدن به سکوی پارالمپیک، چه حمایتی نیاز دارید که امروز در اختیار ندارید؟
لازم است شرایط برای ورزشکاران تا حدودی آسان‌تر شود؛ به‌ویژه در رشته تیراندازی که رشته‌ای بسیار پرهزینه است. ما به حامی مالی نیاز داریم تا بتواند بخشی از هزینه‌های رشته ورزشی ما را تأمین کند. متأسفانه هزینه‌ها به‌اندازه‌ای بالا و درآمدها به‌اندازه‌ای پایین است که تاکنون کسی مسئولیت حمایت مالی از این رشته را بر عهده نگرفته است.
اگر امروز بتوانید یک قول به مردم ایران برای المپیک بدهید، آن قول چیست؟
قول می‌دهم نقاط قوت و ضعف خود را در مسابقات شناسایی کنم، پس از هر مسابقه عملکردم را مورد بررسی قرار دهم و برای برطرف کردن نقاط ضعفم تلاش کنم تا بار دیگر در مسابقات بدرخشم و لبخند را بر لبانشان بنشانم.