رئال مادرید برای جذب نوجوانی انگلیسی آماده می‌شود، اما سرگذشت استعدادهای قبلی باشگاه نشان می‌دهد رسیدن به تیم اول مسیر یکسانی ندارد.
طرفداری | انتقال جی‌جی گابریل ۱۶ساله به رئال مادرید در انتظار نهایی‌شدن جزئیات است؛ هافبک هجومی انگلیسی چند روزی است در مادرید تمرین می‌کند و قرار است کارش را از کاستیا آغاز کند. آ.اس می‌نویسد این انتقال در عمل بسته‌شده تلقی می‌شود. گابریل راست‌پا است و می‌تواند در جناح چپ هم بازی کند.
چطور گابریل می‌تواند در ۱۶سالگی به رئال برود؟
طبق ماده ۱۹ مقررات فیفا، انتقال بین‌المللی بازیکنان زیر ۱۸ سال ممنوع است. با این حال، انتقال بازیکنان از ۱۶سالگی در محدوده منطقه اقتصادی اروپا امکان‌پذیر است. بنابراین بازیکنان برزیلی، آرژانتینی و اروگوئه‌ای، و بیشتر بازیکنان آفریقایی، باید تا ۱۸سالگی صبر کنند؛ مگر آنکه کشورشان توافقی استثنایی داشته باشد.
گابریل ۶ اکتبر ۱۶ساله شد و از این نظر مانعی برای انتقال ندارد. مسئله دیگر تابعیت اوست: در انگلستان به دنیا آمده و این کشور پس از برگزیت عضو اتحادیه اروپا نیست. پدرش ایرلندی و مادرش قبرسی است؛ او حق درخواست گذرنامه این کشورها را دارد، اما باید مراحل اداری آن را طی کند. آ.اس وضعیت او را به جود بلینگام تشبیه می‌کند که به‌دلیل داشتن گذرنامه ایرلندی، بازیکن خارج از اتحادیه اروپا محسوب نشده است.
این رسانه در جمع‌بندی خود می‌نویسد گابریل می‌تواند با رئال مادرید قرارداد ببندد و به جمع استعدادهای جوانی بپیوندد که سرنوشت‌های متفاوتی در این باشگاه داشته‌اند. بعضی از آنها به ستاره تبدیل شدند؛ بعضی دیگر هرگز برای تیم اول بازی نکردند.
اودگارد؛ استعدادی که در رئال جا نیفتاد
مارتین اودگارد شاید از نظر شرایط شروع، بیشترین شباهت را به گابریل داشته باشد. او هم در ۱۶سالگی و با شهرتی جهانی به رئال پیوست؛ باشگاهی که در رقابت برای جذبش از استرومسگودست برنده شد و کمی کمتر از ۳ میلیون یورو پرداخت کرد. اودگارد کارش را در کاستیا آغاز کرد و در آخرین هفته لیگ برای تیم اول به میدان رفت.
فصل بعد، اودگارد حتی یک دقیقه هم برای تیم اصلی بازی نکرد. در فصل سوم نیز تا کریسمس فقط ۹۰ دقیقه در جام حذفی فرصت گرفت و سپس دوره قرضی‌اش آغاز شد؛ ابتدا در هیرنفین، بعد در ویتسه و رئال سوسیداد. او در سوسیداد درخشید و فرصت دیگری در مادرید به دست آورد، اما زین‌الدین زیدان چندان از او استفاده نکرد: ۳۶۷ دقیقه در ۲۷ بازی. اودگارد بعداً به آرسنال رفت و در آنجا کاپیتان شد.
وینیسیوس و رودریگو؛ دو استعداد که ماندند
وینیسیوس و رودریگو با یک سال فاصله به رئال پیوستند؛ هر دو پس از رسیدن به ۱۸سالگی و برای رعایت مقررات فیفا. وینیسیوس در سال ۲۰۱۸ از فلامنگو آمد و کارش را در کاستیا شروع کرد، اما فقط پنج بازی و ۴۲۸ دقیقه برای تیم دوم انجام داد. هشت سال بعد، ارزش او ۱۳۰ میلیون یورو عنوان شده بود؛ رقمی که پیش‌تر تا ۲۰۰ میلیون یورو هم رسیده بود.
رودریگو در سال ۲۰۱۹ از سانتوس به مادرید آمد و مسیر مشابهی را گذراند: سه بازی و ۲۶۸ دقیقه برای کاستیا. هر دو در رئال ماندند و رشد کردند. وینیسیوس گل‌های رئال را در دو فینال لیگ قهرمانان به ثمر رساند و رودریگو نیز با گل‌های سرنوشت‌سازش در این رقابت‌ها، از جمله برابر منچسترسیتی، جایگاهی ویژه در تاریخ باشگاه پیدا کرد.
والورده و اندریک؛ رفتند و برگشتند
فدریکو والورده در ۱۸سالگی از پنیارول به مادرید آمد و یک فصل در کاستیا بازی کرد: ۳۰ مسابقه و ۲۳۳۱ دقیقه، به‌علاوه ۵۴۰ دقیقه در شش بازی لیگ جوانان اروپا. او هنوز به تیم اول نرسیده بود که به دپورتیوو لاکرونیا قرض داده شد. دوره قرضی‌اش در ۲۵ بازی بدون گل و پاس گل گذشت، اما پس از بازگشت در تیم اصلی ماند و به‌تدریج رشد کرد. حالا او کاپیتان اول رئال است.
رئال امیدوار است اندریک هم مسیری شبیه والورده را طی کند. این مهاجم در ۱۸سالگی به مادرید رسید و در همان تابستانی به هواداران معرفی شد که کیلیان امباپه به باشگاه پیوست. اندریک در فصل اول ۸۴۷ دقیقه بازی کرد و تا کریسمس فصل دوم فقط ۹۹ دقیقه فرصت یافت. سپس برای شش ماه به لیون رفت؛ حالا در مسیر بازگشت است و برای جلب نظر ژوزه مورینیو تلاش می‌کند.
کوبو؛ جدایی بدون بازی برای تیم اول
تاکفوسا کوبو هیچ‌وقت در رئال جا نیفتاد و حتی فرصت ماندن پیدا نکرد. او در ۱۸سالگی از اف‌سی توکیو به مادرید آمد و در بازی‌های پیش‌فصل نشانه‌هایی از توانایی‌اش نشان داد، اما جایی برای حضور منظم در تیم اصلی پیدا نکرد. کوبو سپس به‌صورت قرضی راهی مایورکا، ویارئال، ختافه و بار دیگر مایورکا شد؛ یک مقصد در هر تابستان.
او در سال ۲۰۲۲ و در ۲۱سالگی به رئال سوسیداد فروخته شد، بی‌آنکه حتی یک دقیقه در بازی رسمی تیم اول رئال به میدان رفته باشد. کوبو در تیم‌های دیگر نشان داد استعداد دارد، اما در مادرید فرصت شکوفایی پیدا نکرد.
ماستانتونو؛ هنوز برای قضاوت زود است
فرانکو ماستانتونو هنوز فرصت دارد مسیرش را تغییر دهد؛ درست مثل اندریک، او هم ممکن است پس از دوره‌ای دور از مادرید بازگردد. رئال برای جذب این بازیکن ۱۸ساله از ریورپلاته ۶۳.۲ میلیون یورو پرداخت کرد؛ رقابتی که پاری‌سن‌ژرمن نیز در آن حضور داشت. ماستانتونو فصل گذشته در ۳۵ بازی و ۱۴۸۴ دقیقه، سه گل و یک پاس گل ثبت کرد.
تابستان گذشته تصمیم گرفته شد او قرضی از رئال جدا شود، اما قراردادش گزینه خرید ندارد و باشگاه همچنان به آینده‌اش امیدوار است. ماستانتونو در فیورنتینا به ترکیب اصلی جناح راست رسیده و در ۹۷۲ دقیقه چهار گل زده است. انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۷ با انگیزه‌ای تازه برای بازگشت به مادرید تلاش کند.
مینک پیترس؛ هشت عمل جراحی و یک خداحافظی
مینک پیترس را «گوتی هلندی» می‌نامیدند. او با حمایت گوتی، مربی‌اش در رده‌های پایه، در ۱۶سالگی از آکادمی آژاکس به رئال آمد. پیترس هافبک هجومی چپ‌پا و تکنیکی بود، اما مصدومیت‌های پیاپی مسیرش را خراب کردند. پس از درخشش‌هایی در ژوونیل آ، به وی‌وی‌وی فنلو، آلمره سیتی و لیدا اسپورتیو قرض داده شد.
پیترس درباره تجربه درمانش گفت:
دیگر نمی‌خواهم این کار را بکنم.
این جمله را پس از آن گفت که نوبت عمل هشتم، جراحی لگن، رسید. پیش از آن هفت عمل داشت: ترقوه، مچ دست، آپاندیس، ساعد، دو بار مچ پای راست و یک بار مچ پای چپ. او در سال ۲۰۱۹ و در ۲۱سالگی برای همیشه از رئال جدا شد؛ بدون آنکه برای تیم اول بازی کند.
رینیر؛ جواهری که در مادرید ندرخشید
رینیر در ۱۸سالگی و با پرداخت ۳۰ میلیون یورو از فلامنگو به رئال آمد؛ همان باشگاهی که وینیسیوس را هم به مادرید فرستاده بود. او در کاستیا زیر نظر رائول فقط سه بازی انجام داد و فاصله‌اش با تیم اول زیاد به نظر می‌رسید. پس از آن، دو سال به دورتموند قرض داده شد و سپس در خیرونا، فروزینونه و گرانادا بازی کرد.
رینیر در تابستان ۲۰۲۵، با وجود باقی‌ماندن یک سال از قراردادش، با فسخ قرارداد از رئال جدا شد و به اتلتیکو مینیرو رفت. او پس از پنج سال از زمان معرفی در سانتیاگو برنابئو، بدون آنکه برای تیم اول رئال بازی کند، باشگاه را ترک کرد.
کامبیاسو؛ بازگشتی که به چهار جام رسید
استبان کامبیاسو هم در ۱۶سالگی و در سال ۱۹۹۶ از آرژانتینوس جونیورز به رئال پیوست؛ آن زمان مقررات اجازه چنین انتقالی را می‌داد. او دو سال در کاستیا ماند و در فصل اول ۱۷۸ دقیقه و در فصل دوم ۳۱۳۲ دقیقه بازی کرد، اما به تیم اول نرسید. کامبیاسو به آرژانتین برگشت و به‌صورت قرضی برای ایندیپندنته و سپس ریورپلاته بازی کرد؛ با ریورپلاته هم قهرمان کلاوسورا شد.
او در سال ۲۰۰۲، در آستانه ۲۲سالگی، به رئال برگشت و دو سال در جمع کهکشانی‌ها چهار جام برد. کامبیاسو در سال ۲۰۰۴ راهی اینتر شد؛ نمونه‌ای از بازیکنی که پس از دوری و پخته‌ترشدن توانست در مادرید موفق شود.
فصل گابریل هنوز نوشته نشده است
مسیر جی‌جی گابریل هنوز قابل پیش‌بینی نیست. شاید قرضی برود و پس از بازگشت به بازیکنی تعیین‌کننده تبدیل شود؛ شاید از همان روز اول در تیم جا بیفتد؛ یا شاید مانند بعضی از استعدادهای پیشین حتی برای تیم اول بازی نکند. نمونه‌هایی در رئال برای هرکدام از این مسیرها وجود دارد؛ از بازیکنانی که هرگز فرصت بازی نگرفتند تا والورده که به کاپیتان اول باشگاه رسید.
گابریل قرار است به رئال مادرید بپیوندد و داستان خودش را بنویسد. از اینجا به بعد، نتیجه به مسیری بستگی دارد که هنوز آغاز نشده است.