تهران-ایرنا- «استیضاح هگست و تحقیق درباره جنایات جنگی او، اقدامی درست و ضروری است. این اقدام لطفی به دولت ایران نخواهد بود؛ ژستی برای نشان دادن حسن نیت به مردم ایران نیز نیست. حتی هدف اصلی آن خانواده‌های صدها نفری نیست که خونشان بر دستان اوست.»
رأی‌دهندگان آمریکایی هر دو مجلس کنگره را به مخالفان دونالد ترامپ واگذار کردند. این نتیجه باید همان‌گونه که هست خوانده شود: رأیی در محکومیت خیانت به وعده‌ها.
وقتی آمریکایی‌ها به نامزدی رأی دادند که وعده پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان را داده بود، منظورشان دقیقاً همین بود. آن‌ها در رأی خود برای پایان دادن به نفوذ بیش از اندازه اسرائیل بر سیاست خارجی آمریکا شوخی نمی‌کردند. وقتی به پایان دادن به نفوذ لابی‌هایی مانند آیپک رأی دادند، جدی بودند. مهم‌تر از همه، زمانی که خواستار توقف هزینه‌کردن جان و ثروت آمریکایی‌ها در مداخلات نظامی به نفع یک رژیم خارجی شدند، منظورشان کاملاً روشن بود. ترامپ آرای آن‌ها را گرفت، اما درست در جهت مخالف وعده‌هایش عمل کرد. این هفته، رأی‌دهندگان پاسخ خود را دادند.
اکنون نوبت کنگره است که به این پیام توجه کند. مطمئن‌ترین راه برای این کار، استیضاح پیت هگست، وزیر جنگ آمریکاست.
بسیار پیش از آنکه نخستین موشک به ایران اصابت کند، پیت هگست اقدام به حذف تمام موانعی کرد که پنتاگون میان صدور دستور و ارتکاب جنایت جنگی ایجاد کرده بود.
او ارشدترین حقوقدانان نظامی ارتش و نیروی هوایی آمریکا را برکنار کرد تا به گفته خودش، مانع‌تراش نباشند و وکیل شخصی خود را وارد مجموعه حقوقی ارتش کرد. همچنین دفتر مسئول پیشگیری از آسیب به غیرنظامیان را تعطیل کرد. مرکز تخصصی حفاظت از غیرنظامیان را که فعالیت آن به موجب قانون کنگره الزامی شده بود، به نهادی تقریباً بی‌خاصیت تبدیل کرد. تأمین مالی پایگاه داده‌ای را که تلفات غیرنظامیان را ثبت و پیگیری می‌کرد، متوقف ساخت. فرماندهان نظامی از او خواستند این سازوکارهای حفاظتی را حفظ کند، اما او به درخواست آن‌ها توجهی نکرد. سپس وارد جنگ شد و وعده داد که در این جنگ خبری از «قواعد درگیری احمقانه» و «بخشودن دشمن» نخواهد بود.
فجایع انسانی در میناب و لامرد و ارزیابی سازمان ملل متحد
پیامدهای این رویکرد از همان روز نخست آشکار شد. یک موشک تاماهاوک آمریکا به مدرسه ابتدایی دخترانه‌ای در میناب اصابت کرد و ۱۶۸ نفر را که بیشتر آن‌ها کودک بودند، به کام مرگ کشاند. پیش از حمله، هیچ متخصصی در زمینه حفاظت از غیرنظامیان، هدف مورد نظر را بررسی نکرده بود. با گذشت چند ماه، پنتاگون تحت مدیریت هگست هنوز نتایج بررسی‌های خود درباره این حمله را منتشر نکرده است.
چند ساعت پس از حمله به میناب، موشک‌های PrSM آمریکا به یک سالن ورزشی و خیابان‌های مسکونی در لامرد اصابت کردند. هر یک از این موشک‌ها در ارتفاعی بالاتر از سطح زمین منفجر شدند و هزاران ساچمه تنگستنی را در اطراف پراکندند؛ حمله‌ای که به کشته شدن ۲۱ نفر، از جمله هفت کودک، انجامید. اگر مدیر یکی از مدارس نزدیک محل حمله، صدها دانش‌آموز را به خانه نفرستاده بود، شمار قربانیان لامرد از تلفات میناب نیز فراتر می‌رفت. هیأت حقیقت‌یاب سازمان ملل متحد پس از آن اعلام کرد که دلایل معقولی برای این باور وجود دارد که هر دو حمله مصداق جنایت جنگی بوده‌اند.
استیضاح هگست و تحقیق درباره جنایات جنگی او، اقدامی درست و ضروری است. این اقدام لطفی به دولت ایران نخواهد بود؛ ژستی برای نشان دادن حسن نیت به مردم ایران نیز نیست. حتی هدف اصلی آن خانواده‌های صدها نفری نیست که خونشان بر دستان اوست.
چنین اقدامی ادای احترام به مردم آمریکا خواهد بود؛ مردمی که انتظار دارند ارزش‌های مسیحی و اصول اخلاقی‌شان حتی در زمان جنگ نیز پابرجا بماند. همچنین می‌تواند حقوق بین‌الملل بشردوستانه را احیا کند؛ حقوقی که افرادی مانند هگست آن را تحقیر می‌کنند و تمام توان خود را برای از بین بردنش به کار گرفته‌اند.