به گزارش مشرق، مهدی محمدی، مشاور رئیس مجلس در امور راهبردی با انتشار گزارشی در کانال تلگرامی‌اش نوشت:

انتقال فشار از میدان نظامی به عمق جامعه

تهدید پیش‌روی ایران فقط به آرایش نظامی و احتمال حمله مستقیم محدود نیست. مسئله اصلی، تلاش برای برهم زدن تعادل امنیت داخلی، ایجاد بی‌ثباتی و تبدیل اختلافات و آسیب‌های داخلی به یک بحران امنیتی است. نقطه تمرکز این مرحله، انسجام اجتماعی و رابطه مردم با یکدیگر و با حاکمیت است.

در کنار این روند، پاسخ مستقیم نظامی به پایگاه‌های آمریکا در منطقه نیز ادامه دارد. شلیک‌های موشکی و پهپادی به سمت پایگاه‌های آمریکایی در بحرین، در چارچوب جلوگیری از توسعه تدریجی عملیات دشمن و ایجاد هزینه برای زیرساخت‌های نظامی آن قرار می‌گیرد.

انسجام اجتماعی؛ نقطه ثقل امنیت ملی

انسجامی که پس از جنگ ۴۰ روزه شکل گرفته، یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های قدرت ایران است. هدف فشار داخلی، تبدیل همین فرصت به تهدید است: تضعیف اعتماد عمومی، برهم زدن روابط مردم با یکدیگر و ایجاد شکاف میان جامعه و حاکمیت.

جنگ شناختی در این چارچوب به معنای تبدیل مردم به ابزار فشار علیه جامعه خودشان است. تحولات داخلی، اشتباهات مدیریتی، گفتارهای تحریک‌آمیز و منازعات سیاسی می‌توانند بستری فراهم کنند که دشمن بر آن سوار شود. اولویت دشمن لزوماً ساختن همه بحران‌ها از نقطه صفر نیست؛ بلکه بهره‌برداری از پدیده‌ها و خطاهایی است که در داخل شکل می‌گیرند.

پنج علت تمرکز دوباره بر آشوب داخلی

۱. فراهم‌کردن مقدمه حمله نظامی بعدی

حملات قبلی به دلیل برآورد نادرست از میزان ضعف داخلی ایران به اهداف خود نرسیده‌اند. بنابراین تضعیف داخلی بیشتر، به‌عنوان مرحله مقدماتی حمله بعدی تعریف می‌شود؛ حمله‌ای که قرار است پس از وارد شدن ضربه‌های امنیتی و اجتماعی، نقش ضربه نهایی را ایفا کند.

۲. تغییر رفتار جامعه در جنگ آینده

ایجاد شکاف و بی‌اعتمادی به‌گونه‌ای است که بخش‌هایی از جامعه در رویارویی بعدی احساس نکنند باید از کشور و ساختار سیاسی دفاع کنند. این با فشار اقتصادی، محاصره، تحریم، فشار بر زیرساخت‌های برق و گاز و تشدید اختلافات داخلی پیوند می‌خورد.

۳. تکرار الگوی ۱۸ دی

تجربه آشوب‌های دی ۱۴۰۴ به‌عنوان الگویی تلقی می‌شود که می‌توان آن را تکرار و به‌عنوان مقدمه‌ای برای اقدام نظامی به کار گرفت. در این چارچوب، آشوب مسلحانه و تلاش برای تصرف مراکز نظامی و حکومتی، مؤلفه اصلی کودتا تلقی می‌شود. در عین حال، تعبیر «کودتای مسئولان» صریحاً رد می‌شود و یک تعبیری انحرافی است.

۴. تبدیل فشار اقتصادی به بحران امنیتی

فشار اقتصادی به‌تنهایی هدف نهایی نیست؛ هدف آن است که فشار به نارضایتی و سپس به یک پدیده امنیتی و آشوب داخلی تبدیل شود تا امکان بهره‌برداری از آن فراهم شود.

۵. تمرکز بر آسیب‌پذیری‌های مدیریت داخلی

دشمن فهمیده در حوزه نظامی و مذاکراتی، توان مقابله و باج‌گیری از ما را ندارد؛ اما در مدیریت اختلافات داخلی، کنترل منازعات، ارتباط مؤثر با مردم و خنثی‌سازی کمپین‌های جنگ شناختی، آسیب‌پذیری‌هایی وجود دارد. تمرکز فشار بر همین نقطه ضعف است.

هم‌زمان، تجمع‌های تقابلی، دعواهای سیاسی در میادین، طرح شعارها و مطالبات تحریک‌آمیز علیه یکدیگر و منازعه بر سر مسئولان، می‌تواند همان تصویری را بسازد که دشمن برای بهره‌برداری از آن برنامه‌ریزی می‌کند. ضرورت اصلی، گفت‌وگوی روشن و مستقیم با مردم و کنترل رقابت‌های داخلی است.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.