نیکلاس کیج با انتقاد از فیلم‌های مارول، MCU را به یک نسخه پرهزینه از WWE تشبیه کرده است. او درباره «اسپایدر نوآر» و نقش خود هم صحبت کرد.
اظهارنظر اخیر نیکلاس کیج درباره وضعیت دنیای سینمایی مارول (MCU) در شبکه‌های اجتماعی حسابی مورد توجه قرار گرفته است. کیج در جریان گفت‌وگویی در همایش «فن اکسپو دالاس» (FAN EXPO Dallas)، از شیوه نمایش قهرمانان مارول در سال‌های اخیر انتقاد کرد و گفت دیدن بازیگران بالای ۵۰ سال که با لباس‌های عجیب‌وغریب برای مبارزه آماده می‌شوند، او را به یاد یک نسخه «پرهزینه و پرزرق‌وبرق» از کشتی کج می‌اندازد. این صحبت‌ها با واکنش‌های مختلفی روبه‌رو شده و برخی با نگاه او موافق بوده‌اند، در حالی که عده‌ای نیز با اشاره به سابقه خود کیج در آثار ابرقهرمانی، دیدگاه او را زیر سوال برده‌اند.
کیج در این مراسم تاکید کرد که این حرف را از روی علاقه مطرح می‌کند، به گفته او، وقتی بازیگران باتجربه و بااستعداد را می‌بیند که لباس‌های اغراق‌آمیز ابرقهرمانی به تن می‌کنند و برای مبارزه آماده می‌شوند، سخت است به این فکر نکند که بخش زیادی از این فیلم‌ها در نهایت به همان صحنه‌های مبارزه خلاصه می‌شود. او با چنین نگاهی، دنیای سینمایی مارول را به یک مسابقه WWE بسیار پرهزینه و باشکوه تشبیه کرد.
البته کیج یکی از بازیگران دنیای سینمایی مارول نیست، اما سابقه او در دنیای اقتباس‌های کمیک‌بوکی بسیار پررنگ است. او همین امسال نقش اصلی سریال مارول «اسپایدر نوآر» (Spider-Noir) محصول سونی را بازی کرد؛ مجموعه‌ای که پس از یک فصل و ۸ قسمت لغو شد.
کیج همچنین پیش از این در دو فیلم «گوست رایدر» (Ghost Rider) محصول ۲۰۰۷ و «گوست رایدر: روح انتقام» (Ghost Rider: Spirit of Vengeance) محصول ۲۰۱۱ در نقش قهرمان مارول، گوست رایدر، ظاهر شده بود. حالا این شخصیت قرار است با بازی رایان گاسلینگ رسما وارد دنیای سینمایی مارول شود. فیلم «گوست رایدر» به کارگردانی شاون لوی در حال حاضر برای اکران در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده است.
«اسپایدر نوآر»؛ پروژه‌ای متفاوت برای نیکلاس کیج
سریال «اسپایدر نوآر» (Spider-Noir) با اقتباس از شخصیت اسپایدرمن نوآر در کمیک‌های مارول ساخته شده و اورن اوزیل وظیفه اقتباس تلویزیونی آن را بر عهده داشته است. داستان در دوران رکود بزرگ آمریکا اتفاق می‌افتد و کیج در آن نقش بن رایلی را بازی می‌کند؛ یک کارآگاه خصوصی سالخورده و بدشانس در نیویورک دهه ۱۹۳۰ که پس از یک تراژدی شخصی مجبور می‌شود با گذشته خود روبه‌رو شود و بار دیگر به تنها ابرقهرمان شهر تبدیل شود.
کیج پیش از نمایش سریال به ورایتی (Variety) گفته بود که دلیل اصلی علاقه‌اش به «اسپایدر نوآر» ریشه‌های ابرقهرمانی آن نبوده است. چیزی که بیشتر توجه او را جلب کرد، تصمیم سازندگان برای طراحی سریال در قالب فیلم‌های نوآر کلاسیک و استفاده از فضای سینمای اکسپرسیونیستی آلمان بود.
او توضیح داده بود که می‌خواست حال‌وهوای بازیگران بزرگ سینمای کلاسیک را در شخصیت خود زنده کند؛ بازیگرانی مانند هامفری بوگارت، جیمز کاگنی و ادوارد جی. رابینسون. به همین دلیل، کیج سبک بازی خود را طوری طراحی کرد که با فضای سیاه‌وسفید سریال هماهنگ باشد.
این تغییر مسیر برای او در ابتدا چندان آسان نبود. کیج اعتراف کرده بود که حضور در این سریال تلویزیونی برایش تجربه‌ای ترسناک و پرریسک بوده است، چون نگران بود ترکیب سبک بازی بازیگران قدیمی با دنیای اسپایدرمن نتیجه عجیبی ایجاد کند. او حتی تا زمانی که هر ۸ قسمت را ندیده بود، مطمئن نبود این ترکیب متفاوت واقعا جواب می‌دهد یا نه.
در نهایت، همین نگاه متفاوت به شخصیت و فضای سریال باعث شد «اسپایدر نوآر» به یکی از تجربه‌های متفاوت کارنامه کیج در دنیای آثار کمیک‌بوکی تبدیل شود؛ هرچند سریال پس از تنها یک فصل به پایان رسید.
دیدگاه کیج درباره تغییر مسیر فیلم‌های مارول
صحبت‌های جدید کیج بیشتر از آن که صرفا حمله‌ای به مارول باشد، نشان‌دهنده نگاه شخصی او به مسیری است که فیلم‌های ابرقهرمانی در سال‌های اخیر طی کرده‌اند. او مشکل را در اصل وجود ابرقهرمان‌ها نمی‌بیند؛ چرا که خودش بخش مهمی از دوران حرفه‌ای‌اش را با ایفای نقش در اقتباس‌های کمیک‌بوکی سپری کرده است.
در عوض، انتقاد او متوجه نوع ارائه این شخصیت‌هاست؛ این بازیگر معتقد است وقتی فیلم‌ها بیش از اندازه روی تقابل‌های پرزرق‌وبرق، لباس‌های ابرقهرمانی و صحنه‌های بزرگ مبارزه تمرکز کنند، ممکن است فاصله آن‌ها با داستان‌گویی شخصیت‌محور بیشتر شود.
این دیدگاه با انتخاب‌های خود کیج در «اسپایدر نوآر» نیز تا حدی هم‌خوانی دارد. او برای این نقش به جای تکیه صرف بر ویژگی‌های ابرقهرمانی، سراغ سینمای نوآر کلاسیک رفته و تلاش کرده شخصیت بن رایلی را از طریق لحن، زبان بدن و سبک بازی بازیگران نسل‌های گذشته شکل دهد.
به همین دلیل، هرچند کیج همچنان با دنیای آثار کمیک‌بوکی بیگانه نیست، به نظر می‌رسد علاقه او بیشتر به پروژه‌هایی معطوف است که بتوانند از این قالب آشنا فاصله بگیرند و هویت سینمایی مشخصی برای خود بسازند.
منبع: Variety