ساختمانی که زمانی انبار سردخانه بود، اکنون خانه‌ای با راه‌پله فولادی، تیرهای چوبی نمایان و تراسی سرسبز در محله تریبکا است.
دایانا کلگ، معمار نیویورکی، خانه تاریخی خود را در محله تریبکا بازسازی کرده و در این فرایند، بسیاری از مصالح و اجزای قدیمی ساختمان را به عناصر کاربردی تازه تبدیل کرده است. این خانه چهارطبقه در خیابان استیپل قرار دارد و کلگ به همراه خانواده‌اش حدود ۲۵ سال در آن زندگی کرده است. (Dezeen)
ساختمان پیش از تبدیل شدن به خانه، کاربری صنعتی داشت و ابتدا به‌عنوان انبار سردخانه برای مراکز توزیع محصولات غذایی اطراف استفاده می‌شد. بعدها، این مکان به فروشگاه لوازم لوله‌کشی تبدیل شد و حدود ۵۰ سال پیش کاربری مسکونی پیدا کرد. کلگ در طول سال‌ها تغییراتی در خانه ایجاد کرده بود؛ اما پس از آنکه فرزندانش از خانه رفتند، تصمیم گرفت بازسازی گسترده‌تری انجام دهد.
آسانسور قدیمی به اتاقی شیشه‌ای تبدیل شد
یکی از تغییرات مهم پروژه، حذف آسانسور باربری قدیمی ساختمان بود. کلگ به‌جای آن، فضایی شیشه‌ای با نام «اتاق سبز» طراحی کرد؛ گوشه‌ای دنج با صندلی‌های نرم که اعضای خانواده و مهمانان می‌توانند برای گفت‌وگو یا تماس‌های تصویری از آن استفاده کنند.
بخش‌هایی از آسانسور قدیمی و دیگر اجزای ساختمان نیز در طراحی داخلی به کار رفتند. کلگ از این مصالح برای ساخت عناصر ثابت آشپزخانه، کتابخانه‌ها و راه‌پله‌ای استفاده کرد که چهار طبقه خانه را به یکدیگر متصل می‌کند. او همچنین درها و پنجره‌های قدیمی شیشه‌ای و فولادی را جابه‌جا کرد و با تغییر محل قرارگیری آن‌ها، کاربرد تازه‌ای برایشان در نظر گرفت.
حفظ هویت صنعتی در فضای داخلی
طراحی داخلی خانه همچنان ساده و صنعتی باقی مانده است. شومینه و تیرهای شاه‌بلوطی بلند سقف از عناصر شاخص فضا هستند. این تیرهای چوبی حدود ۷٫۶ متر طول دارند و کلگ می‌گوید پاک‌سازی و آماده‌سازی آن‌ها دشوار بود؛ اما نمایان ماندنشان گرما و شخصیت بیشتری به خانه بخشیده است.
راه‌پله فولادی، سطوح ساده و استفاده از مصالح قدیمی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند تا گذشته صنعتی ساختمان در طراحی جدید نیز دیده شود. در این رویکرد، بازسازی به معنای پوشاندن همه نشانه‌های قدیمی نیست؛ بعضی از اجزای موجود به‌عنوان بخشی از هویت معماری خانه حفظ شده‌اند.
اتاق‌خواب‌های ساده و فضای نشیمن جدید
در بازسازی اخیر، اتاق‌خواب‌های طبقه بالا که سقف‌های آجری قوسی دارند، دوباره سازمان‌دهی شدند. دکوراسیون این اتاق‌ها رنگ‌های خنثی دارد و درهای کشویی از جنس چوب ماهون، فضاها را از یکدیگر جدا می‌کنند.
در طبقه همکف نیز اتاق بازی قدیمی کودکان تغییر کاربری داد. این اتاق که پیش‌تر طناب‌های صعود و تاب داشت، اکنون به فضایی برای تماشای تلویزیون تبدیل شده است. یک مبل بزرگ ال‌شکل و چند قطعه مبلمان متعلق به میانه قرن بیستم، چیدمان جدید آن را شکل می‌دهند.
کلگ در طراحی این بخش، تیرهای فولادی را برای نگه‌داشتن سازه بازی قبلی اضافه کرده است. چراغ‌های آویز طراحی‌شده به دست ایسامو نوگوچی نیز در کنار این تیرها قرار گرفته‌اند. یکی از طناب‌های صعود همچنان در اتاق باقی مانده است؛ عنصری که گاهی مهمانان آن را با یک اثر هنری اشتباه می‌گیرند.
آثار هنری و پیوند با پروژه‌های معمار
آثار هنری نیز بخشی از طراحی داخلی خانه را تشکیل می‌دهند. دو عکس از لوبودراگ آندریچ در دو طرف شومینه طبقه اول قرار گرفته‌اند؛ انتخابی که به گفته کلگ، به فضا عمق و گرما می‌دهد.
روی دیوارهای طبقه پایین نیز تصاویری از مدرسه دخترانه راجکوماری راتناواتی دیده می‌شود؛ پروژه‌ای که کلگ در سال ۲۰۲۱ در صحرای تار هند طراحی کرد. این تصاویر، فضای شخصی معمار را به آثار حرفه‌ای او پیوند می‌دهند.
تراس بام؛ نشیمنی در فضای باز
تراس بام نیز در جریان بازسازی تغییر کرد. گلدان‌های گیاهان و مبلمان چوبی فضای باز، بخش‌هایی برای نشستن و غذا خوردن ایجاد کرده‌اند. از این قسمت خانه می‌توان پل تاریخی میان ساختمان‌های مجاور را دید.
کلگ می‌خواست تراس به فضایی آرام و شبیه نشیمن دوم خانه تبدیل شود؛ جایی برای استراحت و گذراندن وقت در فضای باز. این بخش در کنار اتاق سبز و فضاهای داخلی بازسازی‌شده، امکان استفاده متنوع‌تری از خانه را فراهم می‌کند.
تریبکا از محله‌های نیویورک است که بسیاری از ساختمان‌های صنعتی قدیمی آن به خانه، آپارتمان‌های بزرگ و پنت‌هاوس تبدیل شده‌اند. برخی ساختمان‌ها نیز اکنون گالری هنری یا فضای خلاقانه هستند. بازسازی خانه دایانا کلگ نمونه‌ای از این تغییر کاربری است؛ پروژه‌ای که بدون کنار گذاشتن کامل گذشته صنعتی ساختمان، مصالح موجود را با نیازهای زندگی امروزی هماهنگ کرده است.