پژوهشگران دانشگاه مک‌گیل الگوهای آوایی مشترکی را در صدها گونه پرنده شناسایی کرده‌اند و دریافته‌اند که بسیاری از این الگوها در آواز و گفتار انسان‌ها در فرهنگ‌های مختلف جهان نیز دیده می‌شوند. این الگوها شامل فاصله‌های کوچک میان زیر و بمی صداها، ریتم‌های منظم و قابل پیش‌بینی و کشیده‌شدن بخش پایانی عبارت‌ها هستند؛ پدیده‌ای که
پژوهشگران دانشگاه مک‌گیل الگوهای آوایی مشترکی را در صدها گونه پرنده شناسایی کرده‌اند و دریافته‌اند که بسیاری از این الگوها در آواز و گفتار انسان‌ها در فرهنگ‌های مختلف جهان نیز دیده می‌شوند.
این الگوها شامل فاصله‌های کوچک میان زیر و بمی صداها، ریتم‌های منظم و قابل پیش‌بینی و کشیده‌شدن بخش پایانی عبارت‌ها هستند؛ پدیده‌ای که در آن آخرین آوای یک عبارت معمولاً طولانی‌تر از آواهای قبلی ادا می‌شود.
به گفته پژوهشگران، این مطالعه با مقایسه صداهای پرندگان و مجموعه‌ای جهانی از گفتار و آواز انسان‌ها می‌تواند به درک بهتر سازوکارهای تولید صدا و پردازش شنیداری در گونه‌های مختلف کمک کند.
لوگان جیمز، نویسنده اول پژوهش و پژوهشگر پسادکتری در دپارتمان زیست‌شناسی، گفت:
ما معتقدیم شباهت‌های آکوستیکی میان پرندگان و انسان‌ها ممکن است از سازوکارهای مشترک تولید صدا یا گرایش‌های طبیعی مشابه سرچشمه بگیرند. برای مثال، پرندگان و انسان‌ها معمولاً نمی‌توانند زیر و بمی صدا را از یک نت به نت بعدی به‌طور چشمگیری تغییر دهند، زیرا انجام این کار دشوار است. کشیده‌شدن بخش پایانی عبارت‌ها در پرندگان و انسان‌ها نیز ممکن است با الگوهای تنفسی هنگام تولید صدا ارتباط داشته باشد.
این پژوهش نخستین مطالعه‌ای به شمار می‌رود که الگوهای آوایی آواز پرندگان را با درنظرگرفتن هر دو گروه پرندگان آوازخوانِ یادگیرنده و گونه‌هایی که آوازشان به‌صورت غریزی شکل می‌گیرد، بررسی کرده است. همچنین، این تحقیق برای نخستین بار چنین الگوهایی را به‌طور مستقیم با یک مجموعه جهانی از گفتار و آواز انسان‌ها مقایسه کرده است.
آوازهایی از سراسر جهان
پژوهشگران ابتدا صداهای ضبط‌شده بیش از ۳۵۰ گونه پرنده را تحلیل کردند. سپس با استفاده از پایگاه‌های داده عمومی مربوط به صداهای انسانی، الگوهای آوایی پرندگان را با گفتار و آواز به ۵۲ زبان مقایسه کردند.
این گروه، آواهای چهار دسته از پرندگان را بررسی کرد: پرندگان آوازخوان، مرغ‌های مگس‌خوار و دو گروه نزدیک به یکدیگر شامل زیرآوازخوانان و شبگردها. پژوهشگران فایل‌های صوتی را از وب‌سایت زنو-کانتو دریافت کردند؛ بستری مبتنی بر مشارکت شهروندان که صداهای حیات‌وحش را از سراسر جهان گردآوری می‌کند. آن‌ها سپس فایل‌ها را به‌صورت دستی حاشیه‌نویسی کردند و در نهایت حدود ۷۰ هزار واحد آوایی برای تحلیل به دست آوردند.
جان ساکاتا، نویسنده ارشد پژوهش و استاد زیست‌شناسی، توضیح داد:
پرندگان آوازخوان، مرغ‌های مگس‌خوار و طوطی‌ها در گروه یادگیرندگان آوایی قرار می‌گیرند؛ درست مانند انسان‌ها. این جانوران صداهای خود را از طریق تقلید از دیگران یاد می‌گیرند. در مقابل، زیرآوازخوانان و شبگردها جزو یادگیرندگان آوایی نیستند و صداهای آن‌ها به‌صورت ذاتی شکل می‌گیرد.
از آنجا که انسان‌ها گفتار و آواز را یاد می‌گیرند، پژوهشگران پیش‌بینی کرده بودند که آواز پرندگان یادگیرنده از نظر الگوهای صوتی شباهت بیشتری به صداهای انسان داشته باشد تا آواز پرندگانی که توانایی یادگیری آوازی ندارند. بااین‌حال، نتایج بررسی شواهد اندکی در تأیید این فرضیه نشان داد.
ساکاتا گفت:
با توجه به شباهت‌های مشاهده‌شده میان تمام این گروه‌های پرندگان و انسان‌ها، امیدواریم این پژوهش دانشمندان را به بررسی گروه‌هایی از پرندگان ترغیب کند که در گذشته کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ به‌ویژه گونه‌هایی که صداهای خود را از طریق یادگیری به دست نمی‌آورند.