کشف هزاران استخوان در یک خندق باستانی، پژوهشگران را با معمایی روبه‌رو کرد که حل آن به بازسازی طبیعت منطقه نیاز داشت.

به نقل از هریتیج دیلی، پژوهشگران سرانجام معمای هزاران استخوان قورباغه را که در خندقی باستانی در کمبریج‌شایر انگلستان پیدا شده بود، حل کردند. بررسی‌ها نشان می‌دهد احتمالا پرندگان شکاری، به‌ویژه جغدهای گوش‌کوتاه و سنقرها، عامل انباشت این بقایا بوده‌اند.

این استخوان‌ها بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ و در جریان کاوش‌های باستان‌شناسی پروژه بهسازی بزرگراه A14 میان کمبریج و هانتینگدون کشف شدند. تمرکز حدود ۸ هزار استخوان قورباغه در یک محل، باستان‌شناسان را به بررسی علت این پدیده واداشت.

پرندگان شکاری عامل انباشت استخوان‌ها بودند

پاول کلارکسون از دانشگاه بورنموث پس از اطلاع از این کشف، با ویکی یوئنز، متخصص جانورباستان‌شناسی در مؤسسه باستان‌شناسی موزه لندن، همکاری کرد. پژوهشگران با مقایسه آثار باقی‌مانده روی استخوان‌ها با نمونه‌های بررسی‌شده در مطالعات پیشین، به این نتیجه رسیدند که قورباغه‌ها احتمالا طعمه پرندگان شکاری بوده‌اند.

جغد گوش‌کوتاه و سنقر از محتمل‌ترین شکارچیان این جانوران بودند. بااین‌حال، پرشدن خندق در کمتر از یک سال پرسش دیگری ایجاد کرد: چه عاملی باعث شده بود شمار زیادی قورباغه در چنین مدت کوتاهی شکار شوند؟

قورباغه‌ها در نخستین زمستان زندگی شکار شدند

پژوهشگران برای پاسخ به این پرسش، اندازه استخوان بازوی قورباغه‌ها را بررسی کردند تا سن تقریبی آن‌ها را مشخص کنند. نتایج نشان داد بیشتر جانوران هنوز جوان بودند و در نخستین زمستان زندگی خود شکار شدند.

تاریخ‌گذاری رادیوکربنی دانشگاه وین نیز قدمت بقایا را حدود ۱٬۷۰۰ سال برآورد کرد؛ یعنی این قورباغه‌ها در دوران روم باستان زندگی می‌کردند.

در آن دوره، عقب‌نشینی آب‌های مردابی در دره شرایط مناسبی برای زادآوری قورباغه‌ها ایجاد کرده بود. افزایش جمعیت این جانوران نیز منبع غذایی فراوانی برای پرندگان شکاری فراهم می‌کرد.

تغییر چشم‌انداز بریتانیا در دوران روم

پژوهشگران برای شناخت بهتر محیط اطراف خندق، بقایای حلزون‌ها، گرده گیاهان و زغال را نیز بررسی کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد این دره در عصر آهن پوشیده از جنگل بود؛ اما با گذشت زمان، بخش‌هایی از درختان را برای ایجاد مراتع دامداری از بین بردند.

در دوران روم، زمین‌های باز و علفزارها بخش گسترده‌تری از منطقه را تشکیل می‌دادند. این تغییرات، زیستگاه قورباغه‌ها را دگرگون کرد و در عین حال، محیط مناسبی برای شکار پرندگانی مانند جغد گوش‌کوتاه به وجود آورد که در زمین‌های باز به دنبال طعمه می‌گردند.

استخوان‌ها چه چیزی درباره گذشته می‌گویند؟

پاول کلارکسون، پژوهشگر ارشد این مطالعه، می‌گوید یافته‌های باستان‌شناسی گاهی امکان مشاهده گذشته از زاویه دید جانوران را فراهم می‌کنند. به‌گفته او، این استخوان‌ها بقایای قورباغه‌هایی هستند که گروهی از جغدها شکار کرده‌اند و در محیط باقی گذاشته‌اند.

این کشف علاوه بر روشن‌کردن رفتار جانوران، اطلاعاتی درباره محیط زندگی انسان‌ها در نزدیکی مرداب‌های رومی بریتانیا نیز ارائه می‌دهد. پژوهشگران احتمال می‌دهند جمعیت انسانی منطقه پراکنده بوده است و برخی جوامع برای جابه‌جایی دام میان مراتع، به‌صورت فصلی در آن رفت‌وآمد می‌کرده‌اند.

این مطالعه نشان می‌دهد حتی بقایای کوچک جانوران نیز می‌توانند سرنخ‌هایی ارزشمند از تغییرات محیطی، حیات‌وحش و شیوه زندگی انسان‌ها در گذشته در اختیار باستان‌شناسان قرار دهند.