هزاران سال پیش واژه‌ای به نام پزشک وجود داشت، واژه‌ای که ریشه آن به زبان اوستایی می‌رسد و در گذر قرن‌ها، زنده مانده است.
باشگاه خبرنگاران جوان - هر روز در مطب‌ها، درمانگاه‌ها و بیمارستان‌ها یک جمله بار‌ها تکرار می‌شود: «دکتر هست؟»؛ عنوانی که آن‌قدر در گفتار روزمره جا افتاده که کمتر کسی به این فکر می‌کند چرا برای نامیدن کسی که کارش درمان بیماری است، از واژه‌ای استفاده می‌کنیم که در اصل نام یک مرتبه علمی است. در حالی که زبان فارسی از گذشته واژه‌ای مشخص برای این حرفه داشته است؛ «پزشک».
ماجرا فقط انتخاب میان دو واژه نیست. «دکتر»، «طبیب» و «پزشک» هر سه در زبان امروز برای اشاره به درمانگران به کار می‌روند، اما مسیر تاریخی و معنای اولیه آنها یکسان نیست. یکی از زبان لاتین آمده، دیگری ریشه عربی دارد و سومی یادگاری از زبان‌های ایرانی باستان است.
واژه «دکتر» از واژه لاتین «Docēre» به معنای آموختن و آموزش دادن گرفته شده است. این عنوان در سنت دانشگاهی اروپا به افرادی اطلاق می‌شد که به مرتبه بالایی از دانش و صلاحیت علمی رسیده بودند. به همین دلیل، دکتر بودن لزوماً به معنای پزشک بودن نیست. کسی که در رشته‌های تاریخ، ادبیات، فلسفه یا فیزیک مدرک دکتری می‌گیرد نیز عنوان دکتر دارد، بی‌آنکه حرفه‌اش درمان بیماران باشد.
البته در کاربرد امروزی، عنوان دکتر برای پزشکان نیز رایج است و در بسیاری از نظام‌های آموزشی، پزشکان با درجه حرفه‌ای پزشکی شناخته می‌شوند. با این حال، تفاوت میان عنوان دانشگاهی و نام یک حرفه همچنان پابرجاست؛ دکتر به مرتبه علمی اشاره می‌کند و پزشک نام کسی است که مسئولیت تشخیص و درمان بیماری را بر عهده دارد.
در میان واژگان فارسی، «پزشک» از جمله واژه‌هایی است که پیشینه آن به لایه‌های کهن زبان‌های ایرانی می‌رسد. بر اساس ریشه‌شناسی ارائه‌شده از سوی علی نیکویی، دکتری پژوهش هنر و کارشناس‌ارشد تاریخ ایران باستان، ریشه این واژه را باید در زبان اوستایی جست‌و‌جو کرد.
در اوستا واژه‌هایی مانند «baēšaza» به معنای درمان و شفا و «baēšazya» به معنای درمانگر و شفادهنده به کار رفته‌اند. این واژگان در گذر زمان در زبان پهلوی به شکل «bēzešk» درآمده‌اند و سپس صورت امروزی پزشک از آنها شکل گرفته است.
این واژه در ادبیات فارسی نیز حضوری دیرینه دارد. فردوسی در شاهنامه بار‌ها از پزشک سخن گفته است؛ از جمله در بیتی که می‌گوید:
«چو زین بگذری خسروا دیو رشک/یکی دردمندی بود بی‌پزشک»
ماندگاری این واژه در زبان فارسی، تنها به نام یک حرفه محدود نمی‌شود. کلماتی مانند دارو، درمان، بیمار، تندرست و پرستار نیز از واژگان ریشه‌دار حوزه سلامت در زبان فارسی هستند.
برای نمونه، «پرستار» از فعل کهن «پرستیدن» گرفته شده است؛ فعلی که در گذشته علاوه بر معنای نیایش، در مفهوم نگهداری، پاسداری و مراقبت نیز کاربرد داشته است. به همین دلیل، پرستار در معنای امروزی نیز با مفهوم مراقبت و نگهداری از بیمار پیوند معنایی دارد.
به این ترتیب، زبان ما مجموعه‌ای از واژگان مرتبط با درمان را در طول قرن‌ها حفظ کرده است.
در کنار پزشک، «طبیب» نیز از واژه‌های پرکاربرد برای نامیدن درمانگران است. این واژه ریشه عربی دارد و از خانواده واژه «طب» است. طبیب در سنت پزشکی، کسی است که به دانش طب آگاهی دارد و به درمان بیماری‌ها می‌پردازد. واژه «اطبا» نیز جمع طبیب است که در متون قدیمی و ادبیات فارسی کاربرد فراوانی داشته است.
موضوع اصلی اینجاست که آیا برای نامیدن درمانگر باید از عنوان دانشگاهی او استفاده کنیم یا نام حرفه‌اش را به کار ببریم؟ استفاده از واژه پزشک به جای دکتر، به معنای نادیده گرفتن جایگاه علمی پزشکان نیست؛ بلکه توجه به تفاوت میان مرتبه تحصیلی و هویت حرفه‌ای است.
از این منظر، وقتی کسی را پزشک خطاب می‌کنیم، به کاری اشاره داریم که انجام می‌دهد و مسئولیتی که در قبال سلامت انسان بر عهده دارد؛ اما دکتر عنوانی است که به افراد بسیاری در رشته‌های مختلف تعلق می‌گیرد.
شاید قرار نباشد از فردا در مطب‌ها و بیمارستان‌ها دیگر کسی نگوید «دکتر» یا واژه «طبیب» از گفتار روزمره حذف شود. با این حال، بد نیست گاهی به واژه‌ای برگردیم که قرن‌ها پیش از رواج عنوان‌های دانشگاهی، برای نامیدن درمانگر در زبان فارسی وجود داشته است.
منبع: فارس