تهران- ایرنا- رمان «عیسای مایوس» به زندگی علامه محمدحسین طباطبایی اختصاص دارد و نویسنده تلاش کرده تا با روایت‌هایی از زندگی زاهدانه این چهره بزرگ علمی و عرفانی تصویری جامع از صاحب تفسیر المیزان ارائه دهد.
به گزارش خبرنگار فرهنگی ایرنا، کتاب «عیسای مایوس» با زبانی داستانی، ابعاد مختلف زندگی علامه محمدحسین طباطبایی را از کودکی تا پایان عمر روایت کرده و خواننده را با فراز و نشیب‌های زندگی علمی، عرفانی و اجتماعی او آشنا می‌سازد.
این رمان، با تکیه بر مستندات تاریخی و روایت‌های به‌جا مانده از زندگی علامه، تلاش می‌کند تا تصویری جامع و انسانی از این چهره بزرگ علمی و عرفانی ارائه دهد و خواننده در این کتاب با دوره‌های مختلف زندگی علامه و سلوک عرفانی و اخلاقی آشنا می‌شود و روایت هایی از زندگی زاهدانه و عرفان ایشان را برای مخاطب بیان می‌کند.
یکی از ویژگی‌های برجسته کتاب، روایتی داستانی که به جای پرداختن به گزارش‌های صرف تاریخی، با زبانی داستانی، مخاطب را با زندگی علامه همراه می‌کند. ویژگی دیگر این رمان تکیه بر مستندات تاریخی است که نویسنده با پژوهش در منابع معتبر، سعی کرده است تا روایتی قابل اعتماد از زندگی علامه ارائه دهد.
کتاب «عیسای مایوس» به قلم میثم امیری در ۴۹۲ صفحه قطع رقعی، توسط انتشارات زائر آستان مقدس حضرت معصومه (س) منتشر شده است.
نام این کتاب با اقتباس از این سخن استادش سیدعلی قاضی (ره) نام گرفته که پیوسته می‌گفت: «مأیوس از خودتان باشید … اینطوربود که عیسی شد» «عیسای مأیوس».
این کتاب مناسب برای عموم مخاطبان است و برای علاقه‌مندان به تاریخ اسلام، فلسفه، عرفان و همچنین دوستداران علامه طباطبایی، اثری خواندنی و تأمل‌برانگیز است. علاقه مندان برای تهیه این کتاب، می توانند به کتابفروشی‌های مستقر در حرم‌مطهر کریمه اهل بیت (ع) یا فروشگاه مجازی محصولات فاطمی مراجعه کنند.
در بخشی از کتاب می خوانیم: محمدحسین نمی‌خواست شب‌های آقای قاضی را از دست بدهد تا آنجا که اجازه برای این استفاده از سمت استاد صادر شده بود، دریغ و غیبت نمی‌کرد. در آن شب سخت زمستانی، بحث تفسیری سنگین بود. بحث بر سر این بود که این همه کلمه متشابه در قرآن چطور قابل درک است محمدحسین از سیدعلی قاضی می‌پرسید: «چرا باید گاهی اوقات تا این حد بحث‌های قرآنی نیازمند طول و تفسیر باشد؟ آیا برای آن است که آدمی متوجه عظمت قرآن شود؟»
پسر قاضی که اجازه داشت در طول بحث‌های استاد و شاگرد مبرزش رفت و آمد کند، جسته‌گریخته بحث‌ها را می‌شنید. نرم پا برمی‌داشت تا به آواز نخراشیده پا به حصیر و چارچوب در، بحث گسسته نشود. او آماده می‌شد تا سماور را مهیای بحث و مناجات طولانی شبانه پدر کند. او آب را به وسیله کاسه کوچک می‌آورد. وظیفه پسر آن بود که سماور را آماده کند و به اندرونی برود اما دوست داشت وظایفش را طول دهد تا از کلمه‌های گرمی که در آن اتاق سرد در گرفته بود، بهره‌ای ببرد.
آقای قاضی گفت: دور از شأن خداوند است که بخواهد بندگانش را به کلمه‌هایی مرعوب کند. خداوند در پی فریب آدم‌ها نیست. با آن‌که سماور از آب ته‌نشین شده حب خانه لبریز شده بود، ولی هنوز سرد بود. انگار پسر آقای قاضی خواست شاخه‌شاخه هیزم و دانه‌دانه زغال توی سماور بریزد تا ببیند پاسخ محمدحسین به پاسخ استادش چیست.
محمدحسین گفت: «بالاخره از معبر متشابهات قرآنی، عقل، قوی می‌شود و عزیز دانسته خواهد شد. خداوند چنین کرد تو از نعمت عقل بهره ببریم.» آقای قاضی گفت: «باز این کار با مغلق‌گویی سازگار نیست. دلیلی نداشت خداوند حرفش را پیچیده بگوید تا بندگان بفهمند که ذات مقدسش چه اندیشه‌ای در خاطر دارد.»
هیزم و زغال، لوله وسط سماور را اشغال کرد؛ دیگر جا برای کوچک‌ترین زغال هم نبود. فکر پسر آن بود که حالا زغال و هیزم کنار سماور توی مجمع بچیند تا چای دیرهنگام پدر هم آماده باشد. محمدحسین گفت: «بالاخره ما هم نیاز داریم به خواص مراجعه کنیم. لفظ‌هایی در کتاب خداست که افراد برگزیده بشر آن را درمی‌یابند، کلماتی مختص صلحا و بزرگانی که خلیفه خداوند هستند. آنها آن مفاهیم را درک می‌کنند و برای ما توضیح می‌دهند».