تهران- ایرنا- سه بانوی قهرمان به مثلث طلایی پاراتیراندازی ایران در سطح مسابقات جهانی و آسیایی معروف شدند.
به گزارش ایرنا، ظهور نسرین شاهی و فائزه احمدی در کنار ساره جوانمردی، مثلث طلایی پارتیراندازی ایران را تکمیل کرد و تسلط ایران بر سکوهای جهانی را تضمین نمود. احمدی و جوانمردی در پنجمین دوره بازیهای پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا موفق به کسب نشان های طلا و نقره تپانچه بادی ۱۰ متر شدند.
فائزه احمدی دارنده نشان طلای بازیهای پاراآسیایی هانگژو و ناگویا با اشاره به تمرینات مستمر تیم ملی اعلام کرد: حضور هر سه نفر در فینالها و تشکیل سکوهای تمام ایرانی، نشاندهنده قدرت بیرقیب ایران در این رشته است.
متن کامل این گفتوگو در زیر آمده است؛
در ابتدا از وضعیت رشته پاراتیراندازی و جایگاه ایران در دنیا برایمان بگویید.
من در رشته پاراتیراندازی (تپانچه ۱۰ متر بادی) فعالیت دارم و رقابت اصلی من با ساره جوانمردی دارنده چهار مدال طلای پارالمپیک و نسرین شاهی دارنده طلای جهان این رشته است. حضور پرقدرت ما سه نفر در این رشته موجب شده تا در جهان به «مثلث طلایی پاراتیراندازی» معروف شویم و هر دوره نیز یک نفر به مدال طلا میرسد. در بازیهای پاراآسیایی هانگژو من مدال طلا و خانم جوانمردی به مدال نقره رسیدیم و این نتیجه در ناگویا هم تکرار شد. نسرین شاهی هم در مسابقات جهانی مدال طلا کسب کرده بود و در بیشتر مواقع هر سه نفر ما به فینال میرسیم و دو نفر هم روی سکو حضور دارند.
با وجود این آمادگی، چرا در پارالمپیک پاریس غیبت داشتید؟
ر طبق قانون، هر کشور باید دو ورزشکار در تیراندازی داشته باشد و در آن زمان تصمیم بر این شد که جوانمردی و شاهی به پاریس بروند که ساره توانست به مدال طلا دست پیدا کند. جوانمردی از نابغههای این رشته به شمار میرود و در دنیا به «ملکه تپانچه» معروف است.
خود شما چه لقبی در تیم ملی دارید؟ خیلیها ماجرای «دختر استقلالی» را مطرح میکنند، این لقب از کجا آمده؟
من تا الان هیچ لقبی ندارم، اما با ۲۵ سال سن جوانترین عضو تیم ملی پاراتیراندازی هستم. میخواهم حداقل در پنج پارالمپیک حضور داشته باشم و افتخارات زیادی را برای ایران و پرچم مقدس کشورم کسب کنم. زیاد دنبال لقب نیستم ولی ممکن است که یک روز به من هم لقب بدهند. البته من طرفدار استقلال هستم و همه این موضوع را میدانند؛ شاید دختر استقلالی لقب من باشد!
در طول سالهای حضور در تیم ملی، سختترین سفری که تجربه کردید کدام بود؟
پنج سال است که در تیم ملی هستم و سفرهای زیادی رفتم، اما سختترین سفرم اعزام به ناگویا بود. در حدود ۶۰ ساعت در راه بودیم و آنجا نیز شرایط با دورههای گذشته پاراآسیایی بسیار متفاوت بود.با وجود خستگی راه و مشکلات میزبانی، تمام تمرکزم را حفظ کردم تا بتوانم ارزشمندترین مدال را برای کشورم به ارمغان بیاورم.

