بابلسر - ایرنا - معاون توسعه مدیریت و منابع استانداری مازندران گفت: «امیرپازواری» از جمله شاعر و عارف بزرگ خطه تبرستان است که این میراث ارزشمند و فرهنگ کهن باید به درستی به نسل جدید منتقل شود.
به گزارش ایرنا، عیسی قاسمی طوسی شامگاه جمعه در دومین همایش نکوداشت امیر پازواری در بخش رودبست بابلسر اظهار کرد: برگزاری چنین همایش ها زمینه آشنایی و معرفی مفاخر بزرگ مازندران از جمله امیر پازواری را برای نسل جوان فراهم می کند.
وی با اشاره به این مطلب که حفظ پیشینه تمدنی ایران از جمله ضرورت های مهمی محسوب می شود، اظهارکرد: ملت ایران با تکیه بر تاریخ، فرهنگ و هویت ریشه‌دار خود، همواره از ارزش‌های ملی و سرزمین خود دفاع کرده است.
معاون استانداری مازندران همچنین با گرامیداشت یاد و خاطره سرداران و شهدایی که در دوران هشت سال دفاع مقدس و در جنگ‌های اخیر جان خود را در راه دفاع از کشور فدا کردند، بر ضرورت زنده نگه‌داشتن یاد و آرمان‌های این شهدای سرافراز تأکید کرد.
قاسمی طوسی با تأکید بر ضرورت انتقال میراث فرهنگی امیر پازواری به نسل جوان، خاطرنشان کرد: باید زمینه آشنایی جوانان با مفاخر و سرمایه‌های فرهنگی مازندران فراهم شود تا این میراث ارزشمند در گذر زمان حفظ شده و از نسلی به نسل دیگر انتقال یابد.
این مقام مسوول ضمن قدردانی از دست‌اندرکاران برگزاری همایش نکوداشت امیر پازواری در بخش رودبست بابلسر، تلاش برگزارکنندگان برای پاسداشت فرهنگ و هویت بومی را شایسته تقدیر دانست و از عوامل برگزاری این برنامه فرهنگی قدردانی کرد.
در یک هفته اخیر روستاهای مازندران میزبان اجرای سنت های کهنی بود که این فرهنگ غنی هزاران سال سینه به سینه در خطه تبرستان بزرگ در بین مردم رواجی گسترده داشت.
سنت های کهنی که ریشه در موسیقی اصیل تبرستان، بازی های بومی بسیار متنوع، طبع شعر و شاعری با مضامین اخلاقی و عرفانی به همراه سنت های ارزشمند دیگری که در روزهای اخیر مردم روستاهای مازندران به خصوص در بخش رودبست بابلسر زادگاه امیرپازواری برای جوانان این خطه مشقی دوباره شد.
دومین مراسم نکوداشت امیر پازواری با روش های متفاوتی نسبت به سال گذشته در زادگاهش پازوار آغاز شد که با اجرای برنامه های مختلف زمینه ای برای ایجاد شور و نشاط و بالندگی اهالی این منطقه را فراهم کرد.
امیر پازواری، برجسته‌ترین چهره شعر تبری و نماد فرهنگ عامه مازندران، از جمله شاعرانی است که نامش در حافظه فرهنگی این سرزمین بیش از هر شاعر بومی دیگری ماندگار شده است. هرچند درباره تاریخی یا افسانه‌ای بودن شخصیت او میان پژوهشگران اختلاف‌نظر وجود دارد، اما بی‌تردید مجموعه اشعار منسوب به او – که به نام دیوان امیر پازواری شناخته می‌شود – سندی زنده از زبان، ذهنیت و زیست‌جهان مردم مازندران است. این اشعار نه تنها بازتاب‌دهنده سنّت شفاهی و باورهای مردمی‌اند، بلکه به منزله حافظ فرهنگی و زبانی جامعه‌ای عمل کرده‌اند که در دوران پیشامدرن، انتقال دانش و ارزش‌های خود را از راه روایت و ترانه انجام می‌داد. از همین رو، دیوان امیر پازواری را می‌توان آینه تمام‌نمای فرهنگ غیررسمی مردم در برابر گفتمان رسمی دانست که در متون ادبی و تاریخی بازتاب یافت است.
فرهنگ عامه در معنای عام خود به مجموعه آداب، رسوم، باورها، افسانه‌ها و ترانه‌هایی گفته می‌شود که در میان مردم یک جامعه رواج دارد و به صورت شفاهی منتقل می‌شود. این حوزه که امروزه از آن با اصطلاح فولکلور یاد می‌شود، برخلاف ادبیات مکتوب که خاص قشر باسواد و طبقات فرادست است.
از دل زندگی توده مردم برمی‌خیزد و اندیشه‌ها، احساسات و تجربه‌های جمعی آنان را در قالب‌های ساده اما عمیق بازتاب می‌دهد. در واقع، فرهنگ عامّه حافظ تاریخی عادات، تفکر و خصلت‌های قومی است و با بازنمایی زندگی روزمره، نوعی سند فرهنگی از گذشته یک ملّت محسوب می‌شود. این فرهنگ به سبب تکیه بر زندگی عملی، با تجربه زیسته‌ی مردم پیوندی مستقیم دارد و از همین رو توانسته است هم سرچشمه الهام هنرمندان باشد و هم تداوم‌بخش هویت قومی و زبانی ملت‌ها باشد.
در میان نمونه‌های برجسته فولکلور ایرانی، اشعار امیر پازواری جایگاهی ممتاز دارد. این اشعار به زبان تبری، یکی از شاخه‌های کهن زبان‌های ایرانی میانه سروده شده‌اند و سرشار از مضامین عامیانه، ضرب‌المثل‌ها، چیستان‌ها و اصطلاحات بومی هستند.