پلیموت سوپربرد مدل ۱۹۷۰ یکی از خودروهای خاص تاریخ مسابقات نسکار است که با طراحی آیرودینامیک متمایز و باله عقب بزرگ شناخته می‌شود. این خودرو برای بازگرداندن ریچارد پتی به تیم پلیموت ساخته شد؛ پروژه‌ای که به خلق یکی از نمادهای ماندگار مسابقات اتومبیل‌رانی انجامید.
عصر ایران - پلیموت سوپربرد مدل ۱۹۷۰ یکی از خودروهای متمایز تاریخ مسابقات نسکار است که با دماغه کشیده، طراحی آیرودینامیک و باله عقب بزرگ خود شناخته می‌شود. این خودرو در پاسخ به رقابت فشرده میان خودروسازان آمریکایی ساخته شد و هدف مهم دیگری نیز داشت: بازگرداندن ریچارد پتی، راننده مشهور مسابقات، به تیم پلیموت.
در فصل مسابقات نسکار سال ۱۹۶۹، دوج با چارجر دیتونا و باله عقب شاخص آن وارد میدان شده بود. فورد نیز با تورینو تالادگا و مرکوری اسپویلر، خودروهایی با طراحی آیرودینامیک و بدنه کشیده عرضه کرده بود. در مقابل، پلیموت رود رانر از نظر طراحی بدنه در موقعیت ضعیف‌تری قرار داشت.
ریچارد پتی، راننده سرشناس پلیموت که به «شاه ریچارد» شهرت داشت، در نهایت تصمیم گرفت در سال ۱۹۶۹ به فورد بپیوندد. پلیموت برای بازگرداندن او، خودرویی ویژه طراحی کرد که در سال ۱۹۷۰ با نام سوپربرد معرفی شد.
این تصمیم نتیجه داد و پتی با سوپربرد در مسیر کسب عنوان قهرمانی دیگری در نسکار قرار گرفت؛ اما مصدومیتی جدی به فصل مسابقات او پایان داد.
تولید سوپربردهای مدل ۱۹۷۰ با همکاری شرکت پیمانکاری کریتیو اینداستریز انجام شد. این شرکت خودروها را بر پایه مجموعه‌ای ویژه از رود رانرها تکمیل می‌کرد که در کارخانه مونتاژ لینچ رود کرایسلر در دیترویت ساخته شده بودند.
سوپربرد تنها برای یک سال مدل تولید شد و شمار تولید آن محدود بود. این خودرو در زمان عرضه، خودرویی گران‌قیمت به شمار می‌رفت و با قیمت پایه ۴۲۹۸ دلار عرضه می‌شد. گزینه‌های سفارشی آن محدود بود و خریداران می‌توانستند از میان هفت رنگ بدنه انتخاب کنند.
بر اساس اسناد ارائه‌شده به نسکار برای تأیید این خودروها، نمونه مورد بحث، شماره ۹۹۳ از مجموع تولید تخمینی ۱۹۶۹ دستگاه سوپربرد، در تاریخ ۲۸ نوامبر ۱۹۶۹ به شرکت کریتیو اینداستریز ارسال شد و در اول دسامبر همان سال به مرحله حمل رسید.
بیشتر نمونه‌های این خودرو به موتور هشت سیلندر خورجینی ۴۴۰ اینچ مکعبی با کد U و یک کاربراتور چهاردهانه مجهز بودند. نیروی موتور از طریق گیربکس اتوماتیک سه‌سرعته تورک‌فلایت با دسته‌دنده نصب‌شده روی ستون فرمان به چرخ‌ها منتقل می‌شد. خودروی مورد بحث نیز از همین ترکیب فنی بهره می‌برد.
رنگ نارنجی ویتامین سی یکی از رنگ‌های عرضه‌شده برای سوپربرد بود. طبق گزارش موجود، ۲۷۸ دستگاه از این خودروها در ابتدا با این رنگ سفارش داده شدند.
نمونه مورد اشاره در سال ۱۹۸۰ به مالک قبلی خود رسید و گفته می‌شود از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۴ در فضای سرپوشیده نگهداری شده است. مالک فعلی خودرو را در آوریل ۲۰۰۴ خریداری کرد.
بدنه خودرو در سال ۲۰۰۵ با رنگ نارنجی ویتامین سی، مطابق رنگ کارخانه‌ای آن، دوباره رنگ‌آمیزی شد. پس از وارد شدن آسیب به بخش دماغه در جریان یک نمایشگاه خودرو، یک قطعه دماغه جایگزین از نوع اصلی و نو که در انبار باقی مانده بود، از داگ شلینگر، متخصص سوپربرد، تهیه شد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی