مه چیز در یک پیام پنج دقیقه‌ای تمام شد؛ فقط پنج دقیقه برای بستن پرونده دنیایی از زیبایی و خلاقیت و جنون فوتبال. لعنت به فضای مجازی، لعنت به اینستاگرام، مگر می‌شود همه چیز را در پنج دقیقه تمام کرد. پرتغالی‌ها باید خیلی بی‌انصاف باشند اگر اجازه دهند کار با همین پنج دقیقه تمام شود و مردی که زندگی‌اش را برای شاد کردن دل آنها گذاشت به همین راحتی خداحافظی کند. اصلاً مگر می‌شد رونالدو دور از زمین فوتبال خداحافظی کند. شاید باید یکی مسی را خبر کند برای تدارک خداحافظی بزرگ برای رقیبش! رقیبی که حتی مسی هم نمی‌تواند بپذیرد این‌گونه از فوتبال خداحافظی کند.
جوان آنلاین: همه چیز در پنج دقیقه تمام شد؛ پنج دقیقه‌ای که فوتبال جهان را مات و مبهوت خود کرده است. جهان فوتبال هنوز به درستی با خداحافظی مسی کنار نیامده بود که رونالدو هم خداحافظی کرد. حالا فوتبال مانده و یک مشت بازیکن که می‌خواهند جای دو فوق‌ستاره را بگیرند. می‌توانند یا نه را تاریخ مشخص می‌کند، اما قدر مسلم اینکه باید سال‌ها صبر کرد.
از روزی که برای نخستین بار پیراهن تیم ملی پرتغال را به تن کرد تا روزی که با ژسوس، سرمربی تیم ملی به اختلاف خورد و اردو را ترک کرد ۲۴ سال گذشته است. حالا که به عقب نگاه می‌کنیم، انگار همه چیز مثل برق و باد گذشته، حتی سریع‌تر از ویدئوی پنج دقیقه‌ای رونالدو برای خداحافظی با فوتبال ملی. واقعاً پنج دقیقه برای ۲۴ سال درخشش کافی بود؟ رونالدو با لبخند حرف از خداحافظی زد، اما فوتبال جهان همراه با لبخند‌های او گریست. کسی چه می‌داند شاید خودش هم بعد از پنج دقیقه سکانس پایانی حضور در تیم ملی کاغذ را به کناری انداخته و صورتش را گرفته باشد تا کسی اشک‌هایش را نبیند.
رونالدو خداحافظی کرد. ۳۰ روز محرومیت و جریمه ۲۵۵ یورویی به‌خاطر ترک اردوی تیم ملی را پشت سر گذاشت و برای همیشه تیم ملی پرتغال را ترک کرد. تیمی که بازیکنانش در حق او کم‌لطفی کردند. همان‌ها که در جام جهانی بایکوتش کردند. همان‌ها که منتظر رفتنش بودند و حتی وقتی از زمین بیرون می‌آمد یا روی نیمکت حرص و جوش می‌خورد زیر لب پوزخند می‌زنند از اینکه بزرگی را از اسب به زمین انداخته‌اند. رونالدو، اما جای دیگری بازی را از آنها برده بود. حالا این پرتغال است که باید بدون رونالدو خودش را سرپا نگه دارد.
کریستیانو رونالدو در پیام خداحافظی‌اش از کسی خرده نگرفت. انگار که همه چیز را در مستطیل سبز جا گذاشت و بیرون آمد. انگار یادش رفت که چه نامهربانی‌ها با او کردند و ترجیح داد برای همیشه در قلب مردم پرتغال باقی بماند، درست جایی که به‌طور حتم تا سال‌های سال و شاید برای همیشه کسی نتواند آن را به تسخیر خود دربیاورد. رونالدو تمام زندگی‌اش را گذاشت تا بتواند قلب پرتغالی‌ها را تصاحب کند و این مهم را انجام داد.
«امروز به دوران بازی کردنم با پیراهن تیم ملی پایان می‌دهم. با افتخار و سربلندی می‌روم، چون به مسیری که طی کردم، افتخار می‌کنم و می‌دانم هر کاری از دستم برمی‌آمد برای پرتغال انجام دادم. گل‌ها از یاد می‌روند، جام‌ها می‌روند در موزه‌ها و رکورد‌ها یکی پس از دیگری شکسته می‌شوند، اما یک چیز هیچ‌وقت با گذر زمان از بین نمی‌رود؛ جایگاهی که در قلب مردم داری. تمام زندگی‌ام را گذاشتم تا بهترین بازیکن دنیا شوم، اما امروز فهمیدم بزرگ‌ترین پیروزی من این بوده که لیاقت پوشیدن پیراهن بهترین کشور دنیا را به دست آوردم.»
تمام شد، همه چیز در پنج دقیقه تمام شد. حالا این فوتبال است و پرتغالی‌ها که چگونه با این پنج دقیقه کنار بیایند، پنج دقیقه‌ای که فوتبالشان را زیر و رو خواهد کرد. آیا همین پنج دقیقه پایان کار رونالدو و فوتبال پرتغال خواهد بود؟