دارنده مدال برنز دسته ۹۵ کیلوگرم وزنه‌برداری قهرمانی جهان گفت: من یکی از امید‌های وزنه‌برداری ایران برای المپیک هستم و می‌دانم که این موضوع انتظارات را از من بالا می‌برد، اما این فشار برایم آزاردهنده نیست، چون هدفم کسب طلای المپیک است.
به گزارش روابط عمومی فدراسیون وزنه برداری؛ علی عالی‌پور پس از کسب سه مدال برنز در دسته ۹۵ کیلوگرم رقابت‌های وزنه‌برداری قهرمانی جهان ۲۰۲۶ نینگبو، درباره عملکرد خود در این مسابقات و شرایطی که پیش از حضور در چین پشت سر گذاشته بود، توضیح داد. او با وجود خوشحالی از کسب مدال جهانی، تأکید کرد که برای رسیدن به سکوی نخست تلاش کرده بود و به همین دلیل از نتیجه نهایی رضایت کامل ندارد.
از مدال برنز راضی نبودم؛ برای طلا تمرین کرده بودم
عالی‌پور در ابتدای صحبت‌هایش گفت: «اینکه مدال برنز گرفتم، باعث نشد خوشحال باشم. خدا را شکر می‌کنم که مدال گرفتم؛ به هر حال مدال جهانی افتخار بزرگی است، اما راضی نبودم. از چند ماه قبل تمرین کرده بودم و این همه تلاش کرده بودم تا به اینجا بیایم و مدال طلا بگیرم. پیش از مسابقات جهانی، بازی‌های آسیایی را داشتیم و تمام فکر و تمرکزمان روی آن مسابقه بود تا آنجا وزنه‌های خوبی بزنیم و طلا بگیریم. من دوست داشتم هم در بازی‌های آسیایی و هم در مسابقات جهانی طلا بگیرم.»
مصدومیت شدید کمر و ۱۰ روز دوری از تمرین
ملی‌پوش وزنه‌برداری ایران درباره مشکلاتی که پس از بازگشت از بازی‌های آسیایی با آن مواجه شد، گفت: «بعد از بازی‌های آسیایی که برگشتیم، پرواز‌ها خیلی طولانی بود و بدنمان هم کمی خالی کرده بود. از ناحیه کمر آسیب‌دیدگی داشتم که واقعاً شدید بود. اصلاً نمی‌توانستم تکان بخورم. حتی صبح‌ها که بیدار می‌شدم، نمی‌توانستم صاف بایستم و بلند شوم. فکر می‌کنم حدود ۱۰ روز یا حتی بیشتر نتوانستم تمرین کنم. اصلاً نمی‌توانستم خم شوم. با این شرایط، تمرین کردن ممکن نبود. با این حال ناامید نشدم. مرتب به فیزیوتراپی می‌رفتم و از دستگاه، ماساژ و روش‌های درمانی مختلف استفاده می‌کردم. کم‌کم بهتر شدم، اما روند درمان آن‌طور که انتظار داشتم سریع پیش نرفت.
روز‌های اول فکر می‌کردم مشکل زود برطرف می‌شود. روز بعد که کمی بهتر شدم، دوباره وزنه سنگین زدم و دیدم شرایط کمرم بدتر از قبل شد. بهداد سلیمی و سایر اعضای کادر فنی هم نگران شدند و ترسیدند فشار زیادی به من وارد شود. به همین دلیل یکی دو روز تمرین سبک داشتم. بعد از آن هم وقتی وزنه ۲۱۰ کیلوگرمی را با وزنه ۱۷۵ کیلوگرمی زدم، مشخص بود که با این میزان تمرین نمی‌توانم به وزنه‌هایی که مدنظرم بود برسم. برای رسیدن به وزنه‌های سنگین باید تمرین، تکرار و فشار را به‌تدریج افزایش داد. نمی‌شود در مدت کوتاه همه کار‌ها را با هم انجام داد.»
برای گرفتن طلا به تخته رفتم، نه نقره
عالی‌پور درباره تلاش‌هایش در جریان مسابقه نیز گفت: «بعد از اینکه طلا را نگرفتم، ناراحت بودم. در حرکت آخر هم این فرصت را داشتم که برای مدال نقره تلاش کنم، اما هدف من اصلاً نقره یا برنز نبود؛ می‌خواستم طلا بگیرم. در حرکت آخر هم با این ذهنیت به تخته رفتم که برای قهرمانی تلاش کنم. همین موضوع باعث شد کمی تمرکزم را از دست بدهم. اعصابم هم به‌هم ریخته بود.
اگر صحنه را نگاه کنید، مشخص است که خوشحالی من به خاطر گرفتن مدال نقره نبود؛ من برای گرفتن طلا تلاش می‌کردم. با توجه به تمرین کم و شرایطی که داشتم، از نظر خودم امکان نداشت در آن مدت کوتاه بتوانم با کارلوس رقابت کنم و او را شکست بدهم. اگر قبل از بازی‌های آسیایی بود، مطمئن بودم می‌توانستم این کار را انجام بدهم. وزنه‌ای که در بازی‌های آسیایی زدم، نهایت توانم نبود و ظرفیت داشتم بالاتر از آن هم بروم، اما قسمت نشد.»
هدفم طلای المپیک است
این وزنه‌بردار درباره برنامه خود برای مسابقات آینده اظهار داشت: «این مسابقات برای من یک تجربه شد. ان‌شاءالله از حالا تمرین می‌کنیم و آمادگی‌مان را برای مسابقات جهانی سال آینده حفظ می‌کنیم. دیگر قرار نیست پیش از آن، مسابقه‌ای با چنین فاصله کوتاهی داشته باشیم که تمام تمرکزمان را از ما بگیرد.
من یکی از امید‌های وزنه‌برداری ایران برای المپیک هستم و می‌دانم که این موضوع انتظارات را از من بالا می‌برد، اما این فشار برایم آزاردهنده نیست. هدف من کسب مدال طلای المپیک است. در ورزش همیشه نمی‌شود برنده بود. گاهی بدن آماده نیست، گاهی آسیب‌دیدگی اجازه نمی‌دهد تمرین کنی و گاهی روز مسابقه، روز تو نیست. این مسائل را هم ورزشکار و هم کادر فنی و کسانی که از نزدیک شرایط را می‌بینند، درک می‌کنند.
من در بازی‌های آسیایی مدال طلا گرفتم و بعد به مسابقات جهانی آمدم و باز هم با وجود آسیب‌دیدگی و فاصله زمانی کم، مدال گرفتم. فکر می‌کنم اگر ورزشکار دیگری هم جای من بود، شاید نمی‌توانست با این شرایط چنین مسیری را پشت سر بگذارد. سختی‌های زیادی را تحمل کردم. حتی پیش از بازی‌های آسیایی هم اتفاقات دشواری برایم رخ داد؛ از جمله اینکه برادرم را از دست دادم. چنین اتفاقی واقعاً روی روحیه انسان تأثیر می‌گذارد، اما فکر نمی‌کنم هیچ‌کدام از این مسائل بتواند مانع رسیدن من به هدفم شود.
مطمئنم طلای المپیک را می‌گیرم. تا المپیک زمان زیادی داریم و من هر روز را غنیمت می‌شمارم و از آن استفاده می‌کنم تا بتوانم فاصله‌ام را با رقبا بیشتر کنم. نمی‌خواهم فقط با یک یا دو کیلوگرم اختلاف رقابت کنم؛ می‌خواهم به جایی برسم که در المپیک با آمادگی کامل روی تخته بروم.
من واقعاً از تمرین کردن، فشار و خستگی لذت می‌برم، چون می‌دانم در نهایت قرار است به چه هدفی برسم. تمام عمرم را برای این ورزش گذاشته‌ام و می‌خواهم به هدفی که دارم برسم. نمی‌خواهم فقط وزنه بزنم و دوران ورزشی‌ام تمام شود؛ می‌خواهم به آن چیزی که برایش تلاش می‌کنم دست پیدا کنم.»
از رکوردشکنی یوسفی تا بدشانسی داوودی
عالی‌پور در بخش دیگری از صحبت‌هایش به عملکرد سایر ملی‌پوشان ایران در مسابقات جهانی اشاره کرد و گفت: «اتفاقاتی که برای بچه‌های تیم افتاد، نشان می‌دهد در وزنه‌برداری همیشه همه‌چیز دست خود ورزشکار نیست. اگر نتایج مسابقات قبلی را مرور کنیم، می‌بینیم که هر کدام از بچه‌ها شرایط متفاوتی داشتند. نصیری در چند مسابقه نتیجه‌ای که می‌خواست نگرفت، معینی وزنش را تغییر داد و علی داوودی هم با آسیب‌دیدگی و شرایط خاصی به مسابقات رسید.
برای علیرضا یوسفی هم شرایط ساده نبود. او بعد از آن همه فشار و آسیب‌دیدگی، در بازی‌های آسیایی طلا گرفت و در مسابقات جهانی هم تلاش کرد. مهار وزنه ۲۶۰ کیلوگرمی و بعد رکوردشکنی‌اش در این مسابقات واقعاً اتفاق بزرگی بود. او این وزنه‌ها را در تمرینات و مسابقات قبلی هم زده بود، اما گاهی شرایط مسابقه اجازه نمی‌دهد کاری را که در تمرین انجام داده‌ای، تکرار کنی. این نشان می‌دهد بعضی وقت‌ها اتفاقاتی رخ می‌دهد که دیگر از اختیار ورزشکار خارج است.
ما خودمان می‌جنگیم و تلاشمان را می‌کنیم، اما گاهی نمی‌شود و کاری از دستمان برنمی‌آید. امیدوارم در مسابقات بعدی بتوانیم عملکرد خوبی داشته باشیم و هم کادر فنی و هم مردم عزیز کشورمان را راضی کنیم. دوست نداریم دوباره استوری‌های ناراحتی بگذاریم و از مردم عذرخواهی کنیم. می‌خواهیم با روحیه و انگیزه بالا، مدال‌هایمان را با شادی به مردم تقدیم کنیم. مطمئنم سال آینده شرایط متفاوت خواهد بود و می‌توانیم مدال‌های خوش‌رنگ‌تری به دست بیاوریم.»
امیدواری به درخشش دوباره فوق‌سنگین‌ها و جوانان
دارنده سه مدال برنز جهان در ادامه درباره شرایط سایر ملی‌پوشان نیز صحبت کرد: «امیدوارم سال آینده در فوق‌سنگین‌ها دو سکوی اول و دوم برای ایران باشد و هر دو مدال طلا و نقره را بگیریم. امسال این اتفاق نیفتاد، اما امیدوارم سال آینده شرایط تغییر کند.
حمیدرضا زارعی هم وزنه‌بردار جوان و آینده‌داری است. او هنوز در ابتدای مسیر قرار دارد و مسابقات نینگبو نخستین تجربه‌اش در رده بزرگسالان بود. مطمئنم از سال آینده با تجربه بیشتر و روحیه بهتر برمی‌گردد.
خودم هم تلاشم را می‌کنم و تمرکزم را روی کسب مدال طلا می‌گذارم؛ برای من هدف یا طلاست یا هیچ. عبدالله بیرانوند هم واقعاً تلاش کرد و وزنه ۱۷۰ کیلوگرمی در یک‌ضرب برای دسته ۸۵ کیلوگرم وزنه خوبی بود، اما در دوضرب کمی کم آورد. او هم مدت زیادی نیست که به این وزن آمده و در همین مدت کوتاه توانست چنین وزنه‌هایی بزند. عبدالله یک‌ضرب‌زن خوبی است و جای پیشرفت زیادی دارد. مطمئنم سال آینده می‌تواند مدال خوبی بگیرد.
برای مصطفی جوادی هم آرزوی سلامتی دارم. امیدوارم مشکل کمرش برطرف شود و بتواند به مسابقات برگردد و مثل گذشته برای کشورمان افتخارآفرینی کند.»
قدردانی از کادر فنی و همراهان تیم ملی
عالی‌پور در پایان از اعضای کادر فنی و مسئولان تیم ملی به دلیل حمایت از وزنه‌برداران در روز‌های سخت و آسان تشکر کرد و گفت: «از آقای انوشیروانی عزیز تشکر می‌کنم که در تمام این شرایط کنار ما بودند و اردو‌ها و برنامه‌ها را به‌خوبی برگزار کردند. همه‌چیز خوب بود و مطمئنم رفته‌رفته شرایط بهتر هم می‌شود. نمی‌توانم اسم همه را جداگانه ببرم، اما واقعاً باید از نزدیک شرایط را دید تا متوجه زحمات این افراد شد.
از نادری تشکر می‌کنم که در روز‌های خوب و بد کنار ما بودند. از آقای رجایی عزیز هم ممنونم؛ وقتی بچه‌ها انگیزه ندارند، روحیه‌شان پایین است یا روز خوبی را پشت سر نگذاشته‌اند و از اینکه نتوانسته‌اند وزنه‌ای را مهار کنند ناراحت هستند، این عزیزان همیشه کنار ما بوده‌اند.
در نهایت از بهداد سلیمی عزیز تشکر می‌کنم که در همه شرایط کنار ما هستند. در روز‌های بد با ما صحبت می‌کنند تا شرایطمان بهتر شود و در روز‌های خوب هم راهنمایی و نصیحت می‌کنند و مسیر درست را نشانمان می‌دهند. واقعاً زحمات همه این افراد مشکلات و سختی‌های ما را آسان‌تر می‌کند.
از اینکه در این مسابقات نتوانستیم عملکردی را که انتظار داشتیم ارائه کنیم، شرمنده هستیم. این عزیزان شبانه‌روز برای ما زحمت می‌کشند و برنامه‌ریزی می‌کنند تا بتوانیم مدال‌های خوبی بگیریم. آنها هم انتظار داشتند نتیجه بهتری رقم بخورد و ما نتوانستیم به همه آن اهداف برسیم. ان‌شاءالله سال آینده با مدال‌های خوش‌رنگ‌تر جبران می‌کنیم تا مربیان هم با خیال راحت مسابقات را تماشا کنند و دیگر استرس این را نداشته باشند که آیا وزنه‌ای مهار می‌شود یا نه.»