در حالی که ساخت هر فروند پهپاد شاهد ۱۳۶ حدود ۲۰ هزار دلار هزینه دارد، قیمت هر موشک رهگیر سامانه تاد به ۱۲ میلیون دلار می‌رسد.
به گزارش مشرق، در حالی که آمریکا و رژیم صهیونیستی همواره بر توانمندی و قدرت سامانه‌های پدافندی خود، به‌ویژه سامانه پیشرفته تاد تأکید داشته‌اند، حملات موشکی و پهپادی ایران به مراکز راهبردی دشمن بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا برخورداری از سامانه‌های دفاعی پیشرفته، به‌تنهایی می‌تواند تضمین‌کننده امنیت اهداف باشد؟
یکی از نکات قابل‌توجه در این میان، تفاوت چشمگیر هزینه تولید پهپادهای ایرانی با هزینه موشک‌های رهگیر سامانه تاد است؛ تفاوتی که می‌تواند معادله اقتصادی درگیری میان حمله‌کننده و مدافع را به چالش بکشد.
بر اساس اظهارات سخنگوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سردار حسین محبی «حداکثر هزینه ساخت یک فروند پهپاد شاهد ۱۳۶ حدود ۲۰ هزار دلار است.» این در حالی است که هزینه هر فروند موشک رهگیر سامانه تاد حدود ۱۲ میلیون دلار برآورد می‌شود. به این ترتیب، هزینه یک موشک رهگیر تاد می‌تواند معادل قیمت صدها فروند پهپاد شاهد ۱۳۶ باشد.
سامانه تاد چیست و چه کاربردی دارد؟
سامانه تاد (THAAD) یکی از سامانه‌های پیشرفته پدافندی رژیم صهیونیستی است که با هدف رهگیری و انهدام موشک‌های بالستیک در ارتفاع بالا طراحی شده است. این سامانه ساخت شرکت لاکهید مارتین بوده و از چهار بخش اصلی شامل رادار TPY-2، مرکز فرماندهی و کنترل، پرتابگرها و موشک‌های رهگیر تشکیل می‌شود.
رادار این سامانه قابلیت کشف اهداف در فاصله حدود هزار کیلومتری را دارد و موشک‌های رهگیرش تا برد ۲۰۰ کیلومتر عمل می‌کنند. هر آتش‌بار تاد نیز دارای ۶ تا ۸ پرتابگر با ظرفیت مجموع ۴۸ تا ۶۴ موشک است و بارگذاری مجدد هر پرتابگر حدود ۳۰ دقیقه زمان می‌برد.
محدودیت تولید؛ چالش دیگری برای سامانه تاد
در کنار هزینه بالای موشک‌های رهگیر، ظرفیت تولید این تسلیحات نیز از دیگر موضوعات قابل‌توجه است. به گفته برخی کارشناسان نظامی، ظرفیت تولید موشک‌های تاد در آمریکا محدود بوده و به حدود ۵۰ فروند در سال می‌رسد.
چنین محدودیتی در کنار هزینه بالای هر موشک، می‌تواند تأمین و جایگزینی ذخایر موشکی را با دشواری مواجه کند؛ به‌ویژه در شرایطی که سامانه دفاعی با حملات متعدد و مستمر روبه‌رو باشد.
بنابراین؛ تقابل پهپادهای کم‌هزینه با سامانه‌های پدافندی گران‌قیمت، بار دیگر این واقعیت را برجسته می‌کند که در میدان نبرد، صرفاً فناوری پیشرفته تعیین‌کننده نیست؛ بلکه هزینه، ظرفیت تولید و توان استمرار درگیری نیز از مؤلفه‌های مهم موازنه قدرت به شمار می‌روند.