هری کین از کودکی پرچالش در لندن و سال‌های بدون جام در تاتنهام، سرانجام با درخشش در بایرن مونیخ به قهرمانی و توپ طلای ۲۰۲۶ رسید.
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، گاهی برای رسیدن به بزرگ‌ترین افتخار فوتبال جهان، فقط گل زدن کافی نیست؛ باید سال‌ها شکست خورد، جام‌های از دست‌رفته را تماشا کرد، از تیم محبوب دوران کودکی دل کند و در سرزمینی تازه همه چیز را از نو ساخت.
این داستان زندگی هری کین است؛ مهاجمی که روزگاری در آکادمی آرسنال جایی برایش پیدا نشد، سال‌ها با پیراهن تاتنهام گل زد و رکورد شکست، اما نتوانست جامی بالای سر ببرد و سرانجام در ۳۳ سالگی، با پیراهن بایرن مونیخ، توپ طلای ۲۰۲۶ را به دست آورد.
کین روز ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶ در مراسم توپ طلا در لندن، بالاتر از کیلیان امباپه و لامین یامال، عنوان برترین بازیکن مرد فوتبال جهان را کسب کرد و پس از ۲۵ سال، دوباره این جایزه را به یک فوتبالیست انگلیسی رساند.
کودکی در لندن؛ رؤیای پسری که عاشق گل زدن بود
هری ادوارد کین در ۲۸ ژوئیه ۱۹۹۳ در لندن متولد شد و دوران کودکی خود را در منطقه چینگفورد در شرق پایتخت انگلیس گذراند.
فوتبال از همان سال‌های ابتدایی زندگی بخش مهمی از دنیای او بود. کین در خانواده‌ای بزرگ شد که فوتبال را دنبال می‌کردند و خودش نیز از کودکی به دیوید بکام علاقه داشت؛ ستاره‌ای که در همان منطقه بزرگ شده بود و به مدرسه‌ای مشابه رفته بود.
کین بعدها در گفت‌وگو با اتحادیه فوتبال انگلیس، از خاطرات تماشای جام جهانی ۲۰۰۲ در مدرسه و جام جهانی ۲۰۰۶ در کنار خانواده‌اش سخن گفت؛ خاطراتی که نشان می‌داد رؤیای حضور در بزرگ‌ترین مسابقات فوتبال از سال‌های کودکی همراهش بوده است.
آرسنال او را نخواست؛ آغاز مسیری که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد
نخستین گام‌های فوتبالی کین در تیم محلی «ریج‌وی روورز» برداشته شد. او در سال ۲۰۰۲ به آکادمی آرسنال راه یافت، اما حضورش در این باشگاه کوتاه بود و پس از حدود یک سال از جمع بازیکنان جوان توپچی‌ها کنار گذاشته شد.
این اتفاق می‌توانست برای بسیاری از کودکان پایان رؤیای فوتبالی باشد، اما برای کین به یکی از نخستین آزمون‌های دوران حرفه‌ای تبدیل شد.
او پس از تجربه‌ای در واتفورد، مسیر خود را در آکادمی تاتنهام ادامه داد؛ باشگاهی که قرار بود نامش برای سال‌ها با زندگی فوتبالی این مهاجم گره بخورد.
در آن زمان، کمتر کسی تصور می‌کرد بازیکنی که نتوانسته بود در آرسنال ماندگار شود، روزی به بهترین گلزن تاریخ رقیب همشهری این تیم تبدیل شود.
از نیمکت‌نشینی تا لیگ‌های پایین‌تر؛ سال‌های سخت یک مهاجم جوان
راه رسیدن کین به ترکیب اصلی تاتنهام کوتاه نبود. او برای کسب تجربه به تیم‌های مختلف قرض داده شد و مجبور بود توانایی‌های خود را دور از توجه رسانه‌های بزرگ اثبات کند.
لیتون اورینت نخستین مقصد قرضی او بود. سپس پیراهن میلوال، نوریچ سیتی و لسترسیتی را بر تن کرد.
در این سال‌ها، کین هنوز ستاره‌ای شناخته‌شده نبود. فرصت بازی در تیم‌های مختلف به او کمک کرد با فشار فوتبال بزرگسالان، رقابت فیزیکی و مسئولیت گلزنی آشنا شود.
او در اوت ۲۰۱۱ نخستین بازی رسمی خود را برای تاتنهام مقابل هارتس در لیگ اروپا انجام داد و در دسامبر همان سال برابر شامروک روورز نخستین گلش را با پیراهن این تیم به ثمر رساند.
با این حال، نقطه عطف واقعی در پایان فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۳ رقم خورد؛ زمانی که فرصت حضور در ترکیب اصلی تاتنهام را پیدا کرد و توانست در نخستین بازی خود از ابتدا در لیگ برتر، مقابل ساندرلند گل بزند.
تولد یک ماشین گلزنی؛ تاتنهام صاحب ستاره‌ای تازه شد
فصل ۲۰۱۵-۲۰۱۴ آغاز دوران شکوفایی کین بود. مهاجمی که تا مدت کوتاهی قبل برای یافتن فرصت بازی به تیم‌های دیگر قرض داده می‌شد، به‌تدریج به انتخاب اصلی خط حمله تاتنهام تبدیل شد.
توانایی تمام‌کنندگی با هر دو پا، ضربات سر، جای‌گیری مناسب و مشارکت در بازی‌سازی، از کین مهاجمی متفاوت ساخت.
او دیگر فقط بازیکنی نبود که در محوطه جریمه منتظر توپ بماند؛ گاهی عقب می‌آمد، توپ را به گردش درمی‌آورد و با پاس‌های دقیق برای هم‌تیمی‌هایش موقعیت می‌ساخت.
کین در سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۱ عنوان آقای گلی لیگ برتر انگلیس را به دست آورد و به یکی از چهره‌های اصلی فوتبال این کشور تبدیل شد.
۲۸۰ گل و یک حسرت بزرگ؛ چرا تاتنهام برای کین جام نداشت؟
سال‌های حضور کین در تاتنهام، ترکیبی از موفقیت فردی و ناکامی تیمی بود.
او رکورد تاریخی جیمی گریوز را شکست و با ۲۸۰ گل رسمی، به بهترین گلزن تاریخ باشگاه تبدیل شد. کین همچنین با ۲۱۳ گل در لیگ برتر، یکی از برترین گلزنان تاریخ این رقابت‌ها شد.
با وجود این آمار چشمگیر، یک جای خالی در کارنامه او دیده می‌شد: جام قهرمانی.
تاتنهام در فصل ۲۰۱۶-۲۰۱۵ برای قهرمانی لیگ برتر رقابت کرد، اما نتوانست به هدفش برسد. در فصل بعد نیز با وجود عملکرد درخشان، پشت سر چلسی قرار گرفت.
بزرگ‌ترین فرصت اروپایی کین در سال ۲۰۱۹ از راه رسید؛ زمانی که تاتنهام برای نخستین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد.
کین و هم‌تیمی‌هایش در ورزشگاه متروپولیتانوی مادرید مقابل لیورپول قرار گرفتند، اما با شکست ۲ بر صفر، فرصت فتح معتبرترین جام باشگاهی اروپا را از دست دادند.
برای مهاجمی که در طول سال‌های حضورش در تاتنهام بارها عنوان آقای گلی را کسب کرده بود، نداشتن یک جام تیمی به موضوعی همیشگی در بحث‌های فوتبالی تبدیل شد.
پیراهن سه‌شیرها؛ افتخار ملی و اشک‌های فینال
داستان کین در تیم ملی انگلیس نیز شباهت زیادی به دوران حضورش در تاتنهام داشت؛ گل‌های فراوان، رکوردهای فردی و البته حسرت قهرمانی.
او در سال ۲۰۱۵ نخستین بازی ملی خود را مقابل لیتوانی انجام داد و تنها مدت کوتاهی پس از ورود به زمین، گلزنی کرد.
کین به‌تدریج به مهاجم اصلی انگلیس تبدیل شد و در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، به‌عنوان کاپیتان سه‌شیرها با شش گل عنوان آقای گلی مسابقات را کسب کرد.
انگلیس در آن جام تا نیمه‌نهایی پیش رفت، اما از رسیدن به فینال بازماند.
سه سال بعد، کین همراه با تیم ملی کشورش به فینال یورو ۲۰۲۰ رسید؛ دیداری که در سال ۲۰۲۱ برگزار شد و انگلیس در ورزشگاه ومبلی پس از تساوی با ایتالیا، در ضربات پنالتی شکست خورد.
حسرت او در یورو ۲۰۲۴ نیز تکرار شد. انگلیس این بار در فینال مقابل اسپانیا قرار گرفت، اما با شکست ۲ بر یک، بار دیگر از کسب جام بازماند.
با این حال، کین در مارس ۲۰۲۳ با عبور از رکورد وین رونی، به بهترین گلزن تاریخ تیم ملی انگلیس تبدیل شد.
در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز شش گل به ثمر رساند و همراه با انگلیس به مقام سوم رسید؛ دستاوردی که در مسیر کسب توپ طلای همان سال نقش مهمی داشت.
خداحافظی تلخ با تاتنهام؛ انتخابی میان وفاداری و رؤیای قهرمانی
تابستان ۲۰۲۳ یکی از مهم‌ترین مقاطع زندگی حرفه‌ای هری کین بود.
او پس از نزدیک به دو دهه ارتباط با تاتنهام، تصمیم گرفت فوتبال انگلیس را ترک کند و به بایرن مونیخ بپیوندد.
این انتقال برای کین فقط تغییر باشگاه نبود. او از محیطی آشنا، هوادارانی که سال‌ها تشویقش کرده بودند و تیمی که به نماد آن تبدیل شده بود فاصله گرفت تا در آلمان فرصت تازه‌ای برای کسب جام پیدا کند.
بایرن مونیخ، پرافتخارترین باشگاه فوتبال آلمان، مقصدی مناسب برای مهاجمی به نظر می‌رسید که مهم‌ترین کمبود کارنامه‌اش قهرمانی تیمی بود.
اما فوتبال باز هم تصمیم داشت صبر کین را آزمایش کند.
نفرین جام حتی در مونیخ هم دست از سر کین برنداشت!
نخستین مسابقه کین برای بایرن مونیخ در سوپرجام آلمان ۲۰۲۳ با شکست مقابل لایپزیش همراه شد.
فصل نخست او در بوندس‌لیگا از نظر فردی فوق‌العاده بود. کین با ۳۶ گل در ۳۲ مسابقه، عنوان آقای گلی لیگ آلمان را به دست آورد و رکوردی چشمگیر برای نخستین فصل حضور یک بازیکن در بوندس‌لیگا ثبت کرد.
اما بایرن مونیخ برخلاف انتظار نتوانست قهرمان لیگ شود و فصل را بدون جام به پایان رساند.
برای مهاجمی که به امید پایان دادن به ناکامی‌هایش تاتنهام را ترک کرده بود، این اتفاق تلخ بود؛ گویی داستان سال‌های گذشته همچنان ادامه داشت.
سرانجام طلسم شکست؛ نخستین جام بزرگ در ۳۱ سالگی
انتظار طولانی هری کین سرانجام در فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۴ به پایان رسید.
بایرن مونیخ با قهرمانی در بوندس‌لیگا، نخستین جام بزرگ دوران حرفه‌ای کین را به ارمغان آورد.
این قهرمانی فقط یک افتخار باشگاهی نبود؛ پایان سال‌ها ناکامی مهاجمی بود که پیش از آن در چند فینال مهم با تاتنهام و تیم ملی انگلیس شکست خورده بود.
کین سرانجام توانست جام قهرمانی را در دست بگیرد و از زیر فشار همیشگی «ستاره بدون جام» خارج شود.
او در ادامه همراه با بایرن مونیخ به قهرمانی‌های بیشتری رسید؛ از جمله دومین قهرمانی متوالی بوندس‌لیگا در فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵، قهرمانی جام حذفی آلمان در سال ۲۰۲۶ و سوپرجام آلمان در سال‌های ۲۰۲۵ و
فصل رؤیایی ۲۰۲۶؛ ۷۳ گل برای رسیدن به قله فوتبال
فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۵ نقطه اوج دوران حرفه‌ای هری کین بود.
او در مجموع ۶۵ مسابقه باشگاهی و ملی، ۷۳ گل به ثمر رساند؛ آماری که شامل ۶۱ گل برای بایرن مونیخ و ۱۲ گل برای تیم ملی انگلیس می‌شد.
کین در بوندس‌لیگا برای سومین فصل متوالی عنوان آقای گلی را به دست آورد و با ۱۴ گل در لیگ قهرمانان اروپا، نقش مهمی در صعود بایرن تا نیمه‌نهایی ایفا کرد.
در همین فصل، قهرمانی بوندس‌لیگا و جام حذفی آلمان نیز به کارنامه او اضافه شد.
این مجموعه از افتخارات فردی و تیمی، کین را به یکی از اصلی‌ترین مدعیان توپ طلای ۲۰۲۶ تبدیل کرد؛ جایزه‌ای که سال‌ها دور از دسترس او به نظر می‌رسید.
خانواده؛ از عشق دوران کودکی تا همراهی در شب توپ طلا
در کنار تمام فراز و نشیب‌های فوتبالی، زندگی خانوادگی یکی از بخش‌های مهم داستان هری کین بوده است.
کیت گودلند، همسر کین، از دوران کودکی او را می‌شناسد. آشنایی آن‌ها به سال‌های مدرسه در چینگفورد بازمی‌گردد؛ زمانی که هنوز خبری از شهرت جهانی، قراردادهای بزرگ و ورزشگاه‌های پرجمعیت نبود.
رابطه آن‌ها در سال‌های نوجوانی ادامه یافت و سرانجام در سال ۲۰۱۹ ازدواج کردند.
هری و کیت چهار فرزند دارند و خانواده پس از انتقال کین به بایرن مونیخ، زندگی تازه‌ای را در آلمان آغاز کرد.
کیت در دوران حضور کین در تیم‌های قرضی، سال‌های پرتنش تاتنهام و ناکامی‌های ملی همراه او بود.
کین هنگام دریافت توپ طلای ۲۰۲۶ نیز از نقش همسرش در موفقیت‌های خود قدردانی کرد و به حمایت و فداکاری او در مسیر حرفه‌ای‌اش اشاره داشت.
شب تاریخی لندن؛ توپ طلا به خانه برگشت
۲۶ اکتبر ۲۰۲۶، سالن «لندن پالادیوم» میزبان مراسمی بود که برای فوتبال انگلیس اهمیت ویژه‌ای داشت.
در هفتادمین دوره مراسم توپ طلا، نام هری کین به‌عنوان برنده جایزه بهترین بازیکن مرد اعلام شد.
او در رقابت با کیلیان امباپه و لامین یامال، بالاتر از دو ستاره رئال مادرید و بارسلونا قرار گرفت و برای نخستین بار توپ طلا را بالای سر برد.
این اتفاق از چند جهت تاریخی بود.
کین پنجمین بازیکن انگلیسی شد که توپ طلا را به دست می‌آورد؛ پس از استنلی متیوس، بابی چارلتون، کوین کیگان و مایکل اوون.
او همچنین نخستین بازیکن انگلیسی پس از مایکل اوون در سال ۲۰۰۱ بود که موفق به کسب این جایزه شد.
کین در همان مراسم جایزه بهترین مهاجم مرد سال، موسوم به جایزه گرد مولر، را نیز دریافت کرد.
برای بازیکنی که روزگاری در آرسنال کنار گذاشته شده بود و سال‌ها به دلیل نداشتن جام مورد انتقاد قرار می‌گرفت، این شب معنایی فراتر از یک جایزه فردی داشت.
آیا هری کین بهترین بازیکن جهان شد؟
کین با کسب توپ طلای ۲۰۲۶، عنوان برترین بازیکن مرد سال را در معتبرترین نظرسنجی فردی فوتبال به دست آورد.
البته توپ طلا با جایزه «The Best» فیفا تفاوت دارد. برنده شدن توپ طلا به‌معنای دریافت خودکار جایزه بهترین بازیکن مرد فیفا نیست و این دو جایزه به‌صورت جداگانه اهدا می‌شوند.
بنابراین افتخار تأییدشده کین در سال ۲۰۲۶، کسب توپ طلا و جایزه بهترین مهاجم سال است.
از تاتنهام تا بایرن؛ کارنامه افتخارات هری کین
افتخار | سال |
| آقای گل لیگ برتر انگلیس | ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۲۱ |
| آقای گل جام جهانی | ۲۰۱۸ |
| بهترین گلزن تاریخ تاتنهام | ۲۸۰ گل |
| بهترین گلزن تاریخ تیم ملی انگلیس | عبور از رکورد وین رونی در ۲۰۲۳ |
| کفش طلای اروپا | ۲۰۲۴، ۲۰۲۶ |
| آقای گل بوندس‌لیگا | ۲۰۲۴، ۲۰۲۵، ۲۰۲۶ |
| قهرمان بوندس‌لیگا | ۲۰۲۵، ۲۰۲۶ |
| قهرمان جام حذفی آلمان | ۲۰۲۶ |
| قهرمان سوپرجام آلمان | ۲۰۲۵، ۲۰۲۶ |
| توپ طلای بهترین بازیکن مرد جهان | ۲۰۲۶ |
| جایزه بهترین مهاجم مرد سال | ۲۰۲۶ |
مردی که ثابت کرد برای رسیدن به رؤیا هیچ‌وقت دیر نیست
داستان هری کین، داستان بازیکنی نیست که از نخستین روز حضور در فوتبال به‌عنوان یک فوق‌ستاره شناخته شده باشد.
او طرد شدن از آکادمی آرسنال را تجربه کرد، برای اثبات توانایی‌هایش به تیم‌های کوچک‌تر رفت، در تاتنهام به رکوردهای تاریخی رسید، فینال‌های بزرگ را از دست داد و حتی پس از انتقال به بایرن مونیخ، یک فصل دیگر بدون جام ماند.
اما مسیر او در همان نقطه متوقف نشد.
کین با نخستین قهرمانی بوندس‌لیگا در سال ۲۰۲۵، یکی از مهم‌ترین حسرت‌های دوران حرفه‌ای خود را پشت سر گذاشت و تنها یک سال بعد، با فصلی درخشان، به توپ طلای ۲۰۲۶ رسید.