شکست ۴ بر یک پرتغال مقابل دانمارک پس از خداحافظی کریستیانو رونالدو، بحث کارما و خیانت به اسطوره فوتبال پرتغال را دوباره داغ کرد

هواداران افراطی کریستیانو رونالدو اصرار دارند شکست خانگی چهار بر یک پرتغال مقابل دانمارک را به کارما ربط بدهند. این نتیجه شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵ و در چارچوب رقابت‌های لیگ ملت‌های اروپا رقم خورد. اگر فوتبال را جدی دنبال نمی‌کنید، چنین نظریه‌ای نه‌تنها برایتان باورپذیر است بلکه امکان دارد به آن ایمان داشته باشید.

رونالدو ۲۳ سال پیراهن تیم ملی پرتغال را به تن کرد، با منچستریونایتد (در دوره سرالکس فرگوسن)، رئال مادرید و یوونتوس در مسابقات باشگاهی درخشید و به‌کلی افتخار تیمی و فردی دست پیدا کرد. شاید به همین خاطر وقتی اصرار داشت در سن ۴۱ سالگی راهی جام جهانی ۲۰۲۶ شود کسی مخالفت نکرد.

خواسته کریستیانو رونالدو در آن زمان عجیب نبود چون از یک طرف می‌توانست با ششمین حضور در این تورنمت نامش را در تاریخچه جام جهانی فوتبال ثبت کند و از طرف دیگر کلی ستاره پا به‌سن گذاشته مثل لیونل مسی، لوکا مودریچ و مانویل نویر نیز درخواست مشابهی داشتند.

با این حال اوضاع برای رونالدو در جام جهانی ۲۰۲۶ چندان خوب پیش نرفت. پرتغال از مرحله گروهی صعود کرد و مقابل کرواسی در یک‌شانزدهم نهایی نیز به پیروزی رسید ولی در مرحله بعدی یک بر صفر مغلوب اسپانیا شد و از دور رقابت‌ها کنار رفت.

رونالدو در پنج مسابقه این تورنمنت سه گل زد. آماری که در مقایسه با کارنامه لیونل مسی (هشت گل و چهار پاس گل) به چشم نمی‌آید. قطعا منتقدان هم کمی شیطنت به‌خرج دادند چون کسی نگفت آن‌ها مغلوب تیمی‌ شده‌‌اند که عنوان قهرمانی را به دست آورد و حتی آرژانتین را با لیونل مسی شکست داد. انگار منتقدان ماموریت داشتند فقط کریستیانو رونالدو را به باد انتقاد بگیرند.

بعضی تصاویر به جا مانده از آخرین حضور رونالدو در تیم ملی ترسناک هستند و عده‌ای جوانک گمنام را نشان می‌دهند که عمدا به رونالدو پاس نمی‌دهند یا وسط میدان نبرد تنهایش می‌گذارند. می‌گویند برونو فرناندز (که قرار است بازوبند کاپیتانی پرتغال را به ارث ببرد) در پشت‌پرده، این نمایش بی‌شرمانه را مدیریت کرده اما آمار فردی کریس رونالدو نه با مترومعیارهای خودش و نه در قیاس با دیگر ستاره‌ها (از جمله مسی) در مقابل انتقادات به او کمکی نکرد و بالاخره تمام تقصیرها را گردن رونالدو انداختند.

در بازگشت به خانه، او کاری را انجام داد که تخصصش را دارد. یعنی با سماجت گفت از بازی‌های ملی خداحافظی نمی‌کند و مایل است همچنان به تاریخ‌سازی ادامه دهد (در این مورد هم مهارت دارد). فدراسیون فوتبال پرتغال و ژسوس حداقل در ظاهر مخالفتی نکردند تا رونالدو برای مسابقات لیگ ملت‌های اروپا به تیم ملی دعوت شود.

اتفاقا نتایج خوبی هم گرفتند و با ثبت چهار پیروزی متوالی، اولین تیم راه‌یافته به مرحله بعدی لیگ ملت‌های اروپا شناخته شدند. همه‌چیز داشت خوب پیش می‌رفت تا اینکه ستاره قصه ما تصمیم گرفت به بخت خودش لگد بزند.

کریستیانو رونالدو، کارما و تیم ملی پرتغال

ماجرا از بازی مقابل نروژ شروع شد؛ مسابقه‌ای که کریستیانو رونالدو در آن روی نیمکت نشست و حتی به‌عنوان بازیکن تعویضی فرصت حضور در میدان را پیدا نکرد. پس در حالی که بقیه برای بازی رفت با دانمارک آماده می‌شد بدون هماهنگی از اردوی تیم ملی خارج شد.

اگر چنین گستاخی از سوی بازیکنان جوان و کم‌تجربه سر بزند، قابل توجیه است اما از یک فوق‌ستاره باتجربه انتظار دیگری می‌رود. تنها جورجینا رودریگز (شریک زندگی‌اش)، دولورس آویرو (مادرش) و الما آویرو (خواهرش) حاضر شدند در حمایت از ستاره پا به‌سن گذاشته قیام کنند.

کار به کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال پرتغال کشید. جایی که احتمالا یک نفر به قصد ریش‌سفیدی توصیه کرده توبه‌نامه بنویسد و قال قضیه را بکند. رونالدو همین کار را کرد. متنی کاملا متواضعانه (صفتی که خیلی به آن عادت ندارد) نوشت و محرومیت ۳۰ روزه و جریمه ۲۵۵ یورویی را پذیرفت. احتمالا حس شیری پیر را داشته که تسلیم دسته کفتارها می‌شود. آن موقع کسی نمی‌دانست ستاره یاغی چه نقشه‌ای کشیده است.

خبر کناره‌‌گیری کریستیانو رونالدو از فوتبال ملی، روز ۱۴ آبان ۱۴۰۵ اعلام شد و شنبه ۲۳ آبان وقتی پرتغال و دانمارک در دور برگشت مرحله گروهی لیگ ملت‌های اروپا به مصاف هم رفتند، دشمنان قسم‌خورده‌اش برای برگزاری یک مراسم وداع باشکوه صف کشیده بودند.

همه بازیکنان (حتی بروتوس) با پیراهن شماره ۷ ژولیوس سزار وارد زمین شدند اما آنچه در پایان رقم خورد باورنکردنی بود.

هواداران افراطی رونالدو شکست ۴ بر یک پرتغال مقابل دانمارک را به ماوراءالطبیعه ربط می‌دهند و می‌گویند شاگردان ژرژ ژسوس، تاوان رفتاری که با رونالدو داشته‌اند را پس می‌دهند. دولورس آویرو، حتی پا را فراتر گذاشت و گفت از شکست تیم ملی کشورش خوشحال است. با این حال در جبهه مخالف نیز منتقدان بیکار ننشسته‌اند. تاکید آن‌ها روی تشریفاتی‌بودن دو مسابقه آخر است. وضعیت جدول نشان می‌دهد حتی در صورت شکست مقابل ولز که آخرین مسابقه مرحله گروهی لیگ ملت‌های اروپاست، پرتغال همچنان راهی مرحله بعد خواهد شد.

دسته دیگری به شدیدترین طعنه و کنایه‌ها متوسل شد‌ه‌اند. یکی در بخش کامنت‌ها نوشته: «به نوجوانان و جوانانی که معمولا ۱۵ تا ۲۵ ساله هستند و تا الان بازی‌های پرتغال را به عشق رونالدو دنبال می‌کردند یا به خاطرش به‌ترتیب طرفدار منچسریونایتد، رئال مادرید، یوونتوس و حتی النصر عربستان شده‌اند یادآوری می‌کنم پیش از او، اوزه‌بیو و لوئیز فیگو همین لباس را پوشیده بودند». کاربر دیگری نوشته: «افتخار؟ مثل اینکه یادتان رفته قهرمانی پرتغال در یورو ۲۰۱۶، وقتی رقم خورد که کریستیانو رونالدو در دقیقه ۲۵ مصدوم شد و از زمین بیرون رفت. ما آن قهرمانی را به‌خاطر گل دقیقه ۱۰۱ بازیکن محبوبم ادرزیتو آنتونیو ماسدو لوپس داریم و به لطف خدای متعال از این به بعد هم فرصت زیادی برای تکرار چنین قهرمانی‌‌ها خواهیم داشت.

منبع: دیجی‌‌کالا مگ