جوانی آرام، سربهزیر و مهربان بود و از کودکی در کنار پدر و مادر، در زمین زراعی قد کشید. تا خم و چم کار دستش آمد بخشی از بار زندگی را به دوش گرفت. فرزاد مهدوی، نخستین فرزند حمزهعلی و زهرا، ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۵ در خانوادهای روستایی در عجمی، از توابع شهرستان هشترود به دنیا آمد.
همشهری آنلاین-سیده کلثوم موسوی: او که رشته علوم انسانی را در دبیرستان خوارزمی هشترود پشت سر گذاشته بود برای سربازی راهی تهران شد. خدمت سربازی فرزاد مهدوی قرار بود در شهریور ۱۴۰۵ به پایان برسد، اما در حمله ۱۰ اسفند ۱۴۰۴جنگندههای صهیونیستی به صدا و سیما او در لباس سربازی به شهادت رسید.

آرزوی کوچک
کشاورزی و دامداری بخشی از زندگی خانواده مهدوی بود و فرزاد هرجا پدر به کمک نیاز داشت، کنارش میایستاد. حمزهعلی مهدوی، پدر شهید، میگوید: «فرزاد آدمی نبود که از کار فرار کند. بعضی روزها قبل از اینکه هوا روشن شود برای کار از خانه بیرون میرفت و شب دیر وقت برمیگشت. هرچه از دستش برمیآمد انجام میداد. در کشاورزی و دامداری کنارم بود و هیچوقت در کارها تنهایم نمیگذاشت. دست راست من بود. برای خودش برنامهریزی کرده بود و میخواست درآینده باغداری کند.» او ادامه میدهد: «ما، هم باغ داریم و هم زمین کشاورزی اما بیشتر گندمکار بودیم. فرزاد تابستانها کنار داییاش با دستگاه بوجاری کار میکرد؛ دستگاهی که ساقههای گندم و پوست آن را جدا میکند و کار تمیز کردن انواع غلات را راحت و سریع انجام میدهد. پسرم همیشه میگفت روزی که برای خودم کار کنم حتما مثل دایی یک دستگاه بوجاری میخرم. فرزاد برای آیندهاش هم رویاهای دور و درازی نداشت؛ میخواست راهی را ادامه دهد که برایش آشنا و دوستداشتنی بود؛ کار و تلاش در کنار خانواده. او حتی میخواست بعد از سربازی برای خودش کامیون بخرد و وارد کار باربری شود تا بتواند با درآمدش، هم دستگاه بوجاری بخرد و هم کشاورزی را در کنارش ادامه دهد. قرار بود شهریورماه خدمت سربازی را تمام کند. اما شهریور نیامده، سربازی فرزاد با شهادتش تمام شد.»
وقتی خبر را شنیدم...
دوری از خانه برای فرزاد آسان نبود. مدتی از دوران تحصیل را نیز در خوابگاه گذرانده بود و همین فاصله، دلتنگیاش را برای خانواده بیشتر میکرد. زهرا ساسانی، مادر شهید، میگوید: «هر وقت میآمد خانه، بیشتر از همیشه دلم برایش تنگ بود. خودش هم دلتنگ خانه و خانواده بود. ماهها منتظر بودیم که بیاید و دوباره خانه با آمدنش جان بگیرد.» مادر از روزهایی میگوید که چشمانتظار بازگشت فرزندش بود؛ بازگشتی که قرار بود با یک کولهپشتی و چند سوغاتی کوچک همراه باشد. خانواده منتظر بودند فرزاد برای مرخصی به خانه برگردد. قرار بود روز دوشنبه بیاید؛ همان پسری که همیشه با کولهای بر دوش از راه میرسید، وسایلش را گوشهای میگذاشت، سراغ موتورش میرفت و بعد هم در خانه مینشست و با خانواده حرف میزد؛ اما چند شب پیش از آن دیدار، تلفن خانه به صدا درآمد. صدایی جوانانه پشت تلفن بود و خبری را به خانواده رساند که هیچکس آمادگی شنیدنش را نداشت: فرزاد شهید شده است. مادر شهید آن لحظه را اینگونه به یاد میآورد: «سر سفره بودیم که تلفن زنگ زد. وقتی خبر را شنیدم، لقمه در دستم ماند. اصلاً باورم نمیشد. فقط گفتم یاحسین...» برای پدر هم شنیدن خبر شهادت پسر بزرگش، پایان همه آن انتظارها بود. حمزهعلی مهدوی میگوید: «انتظار داشتیم بیاید، چند روزی کنارمان باشد و دوباره برگردد. فکر میکردیم شهریور که سربازیاش تمام شد، دیگر خیالمان راحت میشود و برای آیندهاش برنامهریزی میکند. اما قسمت طور دیگری رقم خورد که فرزاد، دهم اسفند، در حمله به صدا و سیمای تهران، به شهادت رسید و پیکرش به روستای عجمی، زادگاه و محل زندگیاش، بازگشت؛ جایی که ماهها چشمانتظار آمدنش بودیم.»
عاشق موتورش بود
شهید فرزاد مهدوی برای خواهر و برادر کوچکترش فقط یک برادر بزرگتر نبود. به گفته خانواده، حمایتشان میکرد، حواسش به آنها بود، در درس و مدرسه کمکشان میکرد و با حوصله راه و چاه را نشانشان میداد. محدثه، خواهر شهید، از عادت همیشگی برادرش میگوید: «وقتی میآمد، معمولاً برای من و خواهر و برادر کوچکترم خوراکی میآورد. هوای ما را داشت. وقتی چیزی را یاد نمیگرفتیم یا درسی داشتیم که در فهمیدنش مشکل داشتیم، با حوصله برایمان توضیح میداد. بودنش برای ما قوت قلب بود.»
او ادامه میدهد: «خیلی آرام و مهربان بود. احترام پدر و مادر را همیشه رعایت میکرد و کلا باعث ناراحتی اطرافیانش نمیشد.»
یکی از علاقههای فرزاد موتورسواری بود. هر بار که به خانه برمیگشت، رسیدگی به موتور محبوبش یکی از کارهایی بود که با علاقه انجام میداد. محدثه ادامه میدهد: «موتورش را خیلی دوست داشت. وقتی میآمد، حتی اگر خسته بود، یکی از کارهایی که حتماً انجام میداد این بود که سراغ موتورسیکلتش برود و تمیزش کند.»
او از سوغاتیهایی میگوید که برادرش برای بچههای کوچکتر خانواده میآورد: «معمولاً برای همه ما خوراکی میآورد و برای من روسری. چیزهای سادهای بود، ولی برای ما خیلی باارزش بود، چون میدانستیم همیشه به یاد ما هست و این هدیهها نشانه آن دلبستگی عمیق است.» محدثه در پایان حرفهایش میگوید: «حالا ما ماندهایم و کوچهای که چشمانتظار آمدن فرزاد است. گاهی انگار یادمان میرود که برادرمان شهید شده. او را میبینیم که دارد در کوچه به سمت ما میآید، اما بعد متوجه میشویم فقط تصویری در خیالمان از او به یادگار مانده است. دوباره منتظریم فرزاد با آن کولهپشتی بیاید و مثل همیشه برایمان دست تکان بدهد و ما از ذوق رو به پدرومادر فریاد بزنیم فرزاد آمد. فرزاد آمد. شاید چون پدر و مادرم مدتی بود که او را ندیده بودند، شاید چون منتظرآمدنش بودند؛ اما دیدارمان به قیامت افتاد.»
