به گزارش صدای کشتی  پرواضح است  که مدال جهانی محصول یک روز مسابقه یا تصمیم یک مدیر نیست. پشت هر قهرمانی، سال‌ها تمرین، تلاش مربیان پایه، حمایت خانواده‌ها، فعالیت هیئت‌های استانی، امکانات اردوهای ملی و برنامه‌ریزی کادر فنی قرار دارد. بنابراین، نه می‌توان تمام افتخارات را صرفاً به نام مدیریت فدراسیون ثبت کرد و نه

به گزارش صدای کشتی پرواضح است که مدال جهانی محصول یک روز مسابقه یا تصمیم یک مدیر نیست. پشت هر قهرمانی، سال‌ها تمرین، تلاش مربیان پایه، حمایت خانواده‌ها، فعالیت هیئت‌های استانی، امکانات اردوهای ملی و برنامه‌ریزی کادر فنی قرار دارد. بنابراین، نه می‌توان تمام افتخارات را صرفاً به نام مدیریت فدراسیون ثبت کرد و نه منصفانه است که نقش مجموعه مدیریتی و فنی کشور در آماده‌سازی قهرمانان نادیده گرفته شود.تیم ملی حاصل همکاری یک زنجیره است؛ زنجیره‌ای که از باشگاه و سالن کشتی شهرستان آغاز می‌شود و به سکوی جهانی و المپیک می‌رسد.بی‌تردید مازندران یکی از قطب‌های تاریخی و تأثیرگذار کشتی ایران است. این استان قهرمانان بزرگ، مربیان ارزشمند و پشتوانه‌ای کم‌نظیر در کشتی کشور دارد و سهم آن در افتخارات ملی و بین‌المللی قابل انکار نیست.اما آیا می‌توان نتیجه گرفت که موفقیت کشتی ایران باید عمدتاً از دریچه ظرفیت‌های یک استان ارزیابی شود؟ کشتی ایران ریشه‌های عمیقی در خراسان، کرمانشاه، همدان، تهران، آذربایجان، کردستان، گیلان، لرستان، فارس و دیگر مناطق کشور دارد. هر یک از این استان‌ها در دوره‌هایی قهرمانان و مربیان بزرگی به کشتی ملی معرفی کرده‌اند. نگرانی اصلی آنجاست که به جای تقویت همه این ظرفیت‌ها، نوعی تمرکزگرایی و تک‌قطبی شدن در ساختار کشتی کشور شکل بگیرد. کشتی ایران را نباید در چارچوب جغرافیایی یک استان، یک منطقه یا حتی یک دوره مدیریتی محدود کرد. در یادداشتی که اخیراً با عنوان «نقدی بر یک گزارش؛ کشتی را تنها از پنجره تیم‌های ملی نباید دید» منتشر شد، احسان میرعمادیان نویسنده محترم به‌درستی بر ضرورت توجه به زیرساخت‌های استانی و زحمات مربیان سازنده تأکید کرده است. این دغدغه قابل احترام است؛ اما به نظر می‌رسد در بخشی از این نگاه، خطر دیگری وجود دارد که نباید از آن غافل شد: بی تردید حضور ۹ کشتی‌گیر از استان مازندران در تیم ملی کشتی آزاد بزرگسالان، یک تیغ دولبه است ‌،همزمان هم یک افتخار است و هم یک زنگ خطر . برای جلوگیری از خطر تک‌قطبی شدن، باید از تمرکز در یک نقطه به سمت توسعه در همه نقاط کشور خصوصا نقاط کشتی خیز و جلو گیری از کوچ مربیان به استانهای دیگر حرکت کنیم. بحث بر سر این نیست که افتخارات کشتی ایران به نام چه کسی یا کدام استان ثبت شود. مسئله اصلی، آینده این رشته پرافتخار است.مازندران باید همچنان یکی از ستون‌های قدرتمند کشتی ایران باقی بماند؛ اما خراسان، کرمانشاه، همدان، آذربایجان، تهران، کردستان و سایر استان‌ها نیز باید فرصت بازگشت به روزهای درخشان خود را داشته باشند. نباید موفقیت یک استان را به بهای کم‌رنگ شدن ظرفیت سایر استان‌ها ستود و نباید برای دفاع از حقوق شهرستان‌ها، نقش فدراسیون کشتی و کادرهای فنی را نادیده گرفت.