جوبی بیکر، بازیگر، هنرمند نقاش و مجری برنامههای شبانه تلویزیون آمریکا که بیشتر با نقشآفرینی در سریال کمدی «صبح بخیر دنیا» و حضور در کنار الویس پریسلی در فیلم «خوشحال باش دختر» شناخته میشد، در ۹۲ سالگی درگذشت.
به گزارش همشهری آنلاین، بیکر روز ۲۲ ژوئن در بیمارستانی در نیویورک چشم از جهان فروبست. سوفیا سیلورمن، نوه او، این خبر را به نشریه هالیوود ریپورتر اعلام کرد.
بیکر که در آغاز فعالیت حرفهای خود تحت مدیریت لو کاستلو، کمدین مشهور آمریکایی، قرار داشت، در آخرین فیلم پل مونی با عنوان «آخرین مرد خشمگین» (۱۹۵۹) بازی کرد و سپس در فیلم «عجیبترین کشتی ارتش» (۱۹۶۰) در کنار جک لمون و ریکی نلسون ظاهر شد.
او که با کمپانی کلمبیا قرارداد داشت، در سه فیلم از مجموعه محبوب «گیجت» شامل «گیجت» (۱۹۵۹)، «گیجت به هاوایی میرود» (۱۹۶۱) و «گیجت به رم میرود» (۱۹۶۳) نیز نقشآفرینی کرد.
بیکر همچنین در فیلمهای موزیکال «در جستوجوی عشق» (۱۹۶۴) و «وقتی پسرها دخترها را ملاقات میکنند» (۱۹۶۵) در کنار کانی فرانسیس بازی کرد و در فیلم «هوتِنانی هوت» (۱۹۶۳) نقش مدیر برنامههای گروهی موسیقی را بر عهده داشت.
او در فیلم «خوشحال باش دختر» (۱۹۶۵) که داستانش در تعطیلات بهاری فلوریدا میگذرد، نقش «ویلبر» نوازنده درام گروه موسیقی را بازی کرد؛ گروهی که شخصیت اصلی آن را پریسلی با نام «راستی ولز» رهبری میکرد.
پس از پایان پخش سریال پرطرفدار «نمایش دیک ون دایک» در سال ۱۹۶۶، شبکه سیبیاس به دنبال جایگزینی برای آن بود و بیکر بعدها گفت مدیران شبکه ابتدا قصد داشتند برنامه تازه را با نام «نمایش جوبی بیکر» تولید کنند.
او در گفتوگویی در سال ۲۰۲۰ گفت: از سازندگان خواهش کردم اسم من را روی سریال نگذارند. احساس میکردم مسئولیتش بیش از حد سنگین است و اگر سریال شکست بخورد، همه چیز به نام من تمام میشود.
در نهایت سریال با نام «صبح بخیر دنیا» در سال ۱۹۶۷ روی آنتن رفت. بیکر در این مجموعه نقش «دیو لوئیس» را بازی میکرد؛ مجری یک برنامه صبحگاهی رادیویی که همراه «رانی شل» اجرای آن را بر عهده داشت. با وجود حضور بازیگرانی چون گلدی هاون در نخستین نقش حرفهای خود، این مجموعه پس از تنها ۲۶ قسمت لغو شد.
بیکر در ۲۶ مارس ۱۹۳۴ در مونترآل کانادا متولد شد. پس از درگذشت مادرش در کودکی، پدرش او را به هاوایی برد. او یکی از بازماندگان حمله تاریخی پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ بود. بیکر بعدها روایت کرد که خانه محل زندگیاش در جریان حمله با آتش خودی هدف قرار گرفت، اما آسیبی ندید و همراه نامادریاش با کشتی «آکویتانیا» و هزاران نفر دیگر از هاوایی به سانفرانسیسکو منتقل شد.
بیکر پس از تحصیل در نیویورک، به لسآنجلس رفت و با اجرای برنامههای کمدی، بهویژه تقلید صدای جری لوئیس، فعالیت هنری خود را آغاز کرد. او نخستین نقش سینمایی خود را در فیلم «هدف صفر» (۱۹۵۵) ایفا کرد و سپس در مجموعههای تلویزیونی متعددی از جمله «دراگنت»، «پدر مجرد»، «دکتر کیلدر»، «ماجراهای اوزی و هریت»، «پری میسون»، «نبرد!» و دهها سریال دیگر حضور یافت. او همچنین به عنوان خواننده و کمدین، روی صحنه میرفت.
بیکر در دهه ۱۹۶۰ علاوه بر بازیگری، آثار نقاشی خود را نیز در یک گالری هنری در لسآنجلس به نمایش میگذاشت. در همین گالری بود که ری بردبری، نویسنده مشهور، آثار او را دید و بعدها بیکر را برای نمایش «کتوشلوار بستنی شگفتانگیز» انتخاب کرد.
اجرای بداهه او در این نمایش توجه سازندگان سریال «صبح بخیر دنیا» را جلب کرد و زمینه حضورش در آن مجموعه را فراهم ساخت.
بیکر در ادامه در فیلمهای دیزنی مانند «ماجراهای بولویپ گریفین»، «روح بلکبرد» و «سوپردد» حضور یافت و در سریالهایی همچون «مانیکس» و «کوئینسی» نیز به ایفای نقش پرداخت.
با وجود دهها نقش سینمایی و تلویزیونی، بیکر همیشه خود را پیش از هر چیز یک نقاش میدانست. او در سالهای پایانی عمر گفته بود: هیچوقت دنبال ستاره شدن نبودم؛ حتی از آن خجالت میکشیدم. راستش را بخواهید، من آدم مناسبی برای بازیگری نبودم.
