رئیس اسبق شاخه جوانان حزب ندای ایرانیان با انتقاد از رفتارهای تندروانه و شعارهای وحدت‌شکن در برخی تجمعات گفت: تندروی و تفرقه‌پراکنی، منافع ملی را قربانی تنگ‌نظری و زیاده‌خواهی گروهی محدود می‌کند و در شرایط حساس کشور، هزینه‌های بیشتری بر جامعه تحمیل خواهد کرد.
سید سبحان تقوی، رئیس اسبق شاخه جوانان حزب ندای ایرانیان، در گفت‌وگو با آوش گفت: انتقاد و اعتراض، از لوازم پویایی جامعه و حقّ طبیعی شهروندان است اما باید میان مطالبه‌گری مسئولانه و رفتارهایی که به تخریب اشخاص، تشدید اختلافات، تعمیق شکاف‌ها و تضعیف انسجام اجتماعی منجر می‌شود، تفاوت گذاشت.
او ادامه داد: هیچ جریان سیاسی نباید خود را مالک حقیقت یا نمایندهٔ انحصاری مردم بداند. نمی‌توان با این استدلال که گروهی مدعی دفاع از ارزش‌هاست، هر نوع رفتار و گفتاری را توجیه کرد چراکه ملاک ارزیابی رفتار سیاسی، علاوه بر ادعاها، پیامدهای واقعی آن برای جامعه و منافع عمومی است.
تندروی در شرایط حساس، هزینه‌های بیشتری برای کشور دارد
او با اشاره به شرایط حساس کشور بیان کرد: زمانی که جامعه با فشارهای اقتصادی، تهدیدهای بیرونی و نگرانی‌های مختلف مواجه است، حفظ انسجام ملی اهمیتی دوچندان پیدا می‌کند. در چنین شرایطی، هر اقدامی که به افزایش شکاف‌های داخلی و فرسایش اعتماد عمومی منجر شود، باید با دقت و مسئولیت‌پذیری بیشتری مورد بررسی قرار گیرد.
تقوی افزود: تأکید بر وحدت به معنای تعطیل کردن نقد یا نادیده گرفتن مطالبات مردم نیست. اتفاقاً وحدت پایدار، زمانی شکل می‌گیرد که امکان گفت‌وگو، بیان انتقاد و اصلاح خطاها وجود داشته باشد اما تبدیل اختلاف‌نظرهای سیاسی به تخریب و تقابل دائمی، نه مشکلات کشور را حل می‌کند و نه به تقویت سرمایه اجتماعی می‌انجامد.
او تصریح کرد: پرسش اساسی این است که دامن زدن به اختلافات داخلی در شرایط حساس چه دستاوردی برای مردم دارد؟ منافع ملی نباید قربانی منافع کوتاه‌مدت هیچ گروهی شود و هیچ جریان یا گروهی نمی‌تواند خواسته‌های خود را به نام تمام جامعه مطرح کند.
اقلیت تندروی پرصدا را نباید نمایندهٔ تمام جریان اصولگرایی دانست
رئیس اسبق شاخه جوانان حزب ندای ایرانیان با تأکید بر ضرورت تفکیک جریان‌های سیاسی از رفتارهای افراطی گفت: امروز در میان اصولگرایان نیز نیروهای بسیاری را می‌بینیم که با رفتارهای پرهزینه و تندروی‌های وحدت‌شکن موافق نیستند و آن را برخلاف مصالح کشور می‌دانند و مخالفت خود را صریح بیان می‌کنند. نیروهای معتدل و عقل‌گرای همه جریان‌ها باید مرزبندی خود را با رفتارهایی که به منافع عمومی آسیب می‌زند، روشن کنند.
تقوی ادامه داد: بلندتر بودن صدای یک گروه لزوماً به معنای برخورداری از پایگاه اجتماعی گسترده‌تر نیست. گاهی یک اقلیت با رفتارهای پرحاشیه و حضور رسانه‌ای بیشتر، تصویری از خود ارائه می‌کند که گویی نماینده یک جریان سیاسی بزرگ است درحالی که چنین برداشتی لزوماً با واقعیت اجتماعی و سیاسی انطباق ندارد.
او با اشاره به فاصله بخشی از جامعه از منازعات جناحی اظهار کرد: شهروندی که با دغدغه معیشت، اشتغال و آینده فرزندانش روبه‌روست، انتظار دارد سیاست به حل مشکلات زندگی او کمک کند؛ اگر نتیجه رقابت‌های سیاسی صرفاً افزایش تنش و اختلاف باشد، طبیعی است که اعتماد عمومی به گروه‌های سیاسی کاهش پیدا کند.
اعتراض مسئولانه باید از تفرقه‌پراکنی تفکیک شود
تقوی با بیان اینکه صرف محکوم کردن رفتارهای تندروانه برای حل این مسئله کافی نیست، گفت: همه جریان‌های سیاسی و چهره‌های اثرگذار باید نسبت به پیامدهای گفتار و رفتار خود مسئولیت‌پذیر باشند. نمی‌توان زمانی که یک رفتار به سود جریان سیاسی تمام می‌شود، از آن حمایت کرد و پس از آشکار شدن هزینه‌هایش، مسئولیت آن را نپذیرفت.
او افزود: در کنار مسئولیت‌پذیری سیاسی، باید مسیرهای قانونی و مؤثر برای بیان اعتراض و پیگیری مطالبات مردم تقویت شود. هر اندازه امکان گفت‌وگو و اصلاح فراهم باشد، زمینه برای سوءاستفاده گروه‌های تندرو از نارضایتی‌های اجتماعی نیز محدودتر خواهد شد.
مشاور استاندار فارس در امور جوانان با اشاره به نقش دانشگاه‌ها و تشکل‌های دانشجویی در تقویت گفت‌وگوی سیاسی بیان کرد: دانشگاه و تشکل‌های دانشجویی باید فضایی برای نقد مستدل، گفت‌وگوی آزاد و ارائه راه‌حل باشند. نسل جوان بیش از آنکه به منازعات فرساینده سیاسی نیاز داشته باشد به امید، امکان مشارکت و احساس اثرگذاری در آینده کشور نیازمند است.
هیچ جریان سیاسی مالک انحصاری منافع ملی نیست
تقوی اظهار کرد: ایران متعلق به همه ایرانیان است و حفظ منافع ملی نیز مسئولیتی مشترک به شمار می‌رود. هیچ جریان سیاسی به‌تنهایی مالک کشور یا منافع عمومی نیست و هیچ گروهی نباید اختلافات و خواسته‌های جناحی خود را بر مصالح جامعه مقدم بداند.
او در پایان تصریح کرد: تندروی شاید در کوتاه‌مدت زمینهٔ دیده‌شدن یک گروه یا کسب امتیاز سیاسی را فراهم کند اما در بلندمدت ریشه اعتماد، مصلحت‌اندیشی و منفعت عمومی را می‌خشکاند. سیاست‌ورزی مسئولانه یعنی حتی در اوج اختلاف با دولت یا جریان رقیب، مرز میان رقابت سیاسی و آسیب زدن به منافع کشور را بشناسیم چراکه در نهایت، هزینه تفرقه و افراط‌گرایی را نه فقط یک جریان بلکه کل جامعه پرداخت خواهد کرد.