در نگاه نخست، این سازه بیشتر به یک سفینه فضایی شباهت دارد تا ورودی یک ایستگاه مترو؛ اما اینجا یکی از ایستگاه های متروی ایروان، پایتخت ارمنستان است. ایستگاه یریتاسارداکان با معماری متاثر از مدرنیسم شوروی و بروتالیسم، نمونه ای از نگاه آینده گرایانه به طراحی فضاهای عمومی است. فرم های هندسی جسورانه، خطوط زاویه دار و ترکیب حجم های بتنی و فلزی، به این ایستگاه ظاهری متفاوت بخشیده اند؛ گویی قطعه ای از معماری علمی تخیلی در دل شهر فرود آمده است. در سال 1981 افتتاح شد و بخشی از شبکه متروی ایروان است؛ جایی که معماری زیرساخت های شهری به بخشی از هویت بصری شهر تبدیل شده است.
در نگاه نخست، این سازه بیشتر به یک سفینه فضایی شباهت دارد تا ورودی یک ایستگاه مترو؛ اما اینجا یکی از ایستگاه های متروی ایروان، پایتخت ارمنستان است. ایستگاه یریتاسارداکان با معماری متاثر از مدرنیسم شوروی و بروتالیسم، نمونه ای از نگاه آینده گرایانه به طراحی فضاهای عمومی است. فرم های هندسی جسورانه، خطوط زاویه دار و ترکیب حجم های بتنی و فلزی، به این ایستگاه ظاهری متفاوت بخشیده اند؛ گویی قطعه ای از معماری علمی تخیلی در دل شهر فرود آمده است. در سال 1981 افتتاح شد و بخشی از شبکه متروی ایروان است؛ جایی که معماری زیرساخت های شهری به بخشی از هویت بصری شهر تبدیل شده است.
