ناسا قصد دارد تا در قالب برنامه «آرتمیس»، سالانه موشک‌های غول‌پیکری را به سوی ماه پرتاب کند.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - سازمان فضایی آمریکا (ناسا) قصد دارد در چارچوب برنامه اکتشاف ماه موسوم به «آرتمیس»، دست‌کم سالی یک‌بار موشک‌های غول‌پیکری را به سوی ماه پرتاب کند. این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که تشدید رقابت فضایی با چین، ایالات متحده را بر آن داشته تا جاه‌طلبی‌های خود را در این حوزه شتاب بخشد.
جرد آیزاکمن اظهار داشت: «من اطمینان خاطر دارم؛ معتقدم در حال حاضر نسبت به گذشته، در مسیری قرار داریم که دستیابی به سطح ماه در آن بسیار دست‌یافتنی‌تر است.»
این سخنان در جریان گفت‌وگویی پیرامون آخرین تحولات برنامه آرتمیس بیان شد. او پس از موفقیت مأموریت «آرتمیس ۲» که شامل گردش به دور ماه بود و در آستانه مأموریتی که برای آوریل ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده، نسبت به آینده برنامه فضایی ایالات متحده ابراز اطمینان کرد. شایان ذکر است که به‌تازگی اعلام شد رید وایزمن، فرمانده مأموریت آرتمیس ۲، به سمت معاون مدیر «آزمایشگاه پیش‌رانش جت» (JPL) ناسا منصوب شده است.
با وجود موفقیت مأموریت آرتمیس ۲، آیزاکمن تأکید کرد که گذار به سوی فرود فضانوردان بر سطح ماه و در نهایت ایجاد پایگاهی دائمی در آنجا مستلزم پرتاب‌های متعدد موشک عظیم «سامانه پرتاب فضایی» (SLS) ناسا خواهد بود. او گفت: «بسیاری از افراد، به‌ویژه در جامعه فضایی، تأکید زیادی بر این پرسش دارند که آیا کاوشگر‌های فرودگر ماه در دسترس هستند یا خیر؛ اما این موضوع در حال حاضر دغدغه اصلی من نیست. آنچه برایم اهمیت دارد این است که دست‌کم سالی یک‌بار موشک‌های غول‌پیکر پرتاب کنیم.»
وی افزود: «به باور من، این امر برای آنکه ناسا بتواند مأموریت‌های اکتشافی سرنشین‌دار در اعماق فضا را به انجام برساند، حیاتی است. ما مأموریتی را در آوریل ۲۰۲۶ با موفقیت به پایان رساندیم و قرار است در سال ۲۰۲۷ نیز پرتاب دیگری داشته باشیم.»
پرتاب پیشِ رو در قالب مأموریت «آرتمیس ۳» برنامه‌ریزی شده است؛ مأموریتی سرنشین‌دار که هدف آن رسیدن به مدار نزدیک زمین و آزمایش فرآیند‌های اتصال (داکینگ) میان کپسول «اوریون» ناسا و یکی (یا هر دو) از کاوشگر‌های فرودگر ماه است که برای برنامه آرتمیس توسعه یافته‌اند.
این کاوشگر‌های فرودگر عبارت‌اند از:
«استارشیپ» (Starship) که توسط شرکت «اسپیس‌اکس» (SpaceX) توسعه یافته است. «بلو مون» (Blue Moon) که توسط شرکت «بلو اوریجین» (Blue Origin) توسعه یافته است.
آیزاکمن توضیح داد که ناسا باید برای حفظ تخصص عملیاتی خود، به انجام پرتاب‌ها و تمرین‌های آموزشی ادامه دهد و خاطرنشان کرد: «ما باید همچنان این توانمندی‌ها را به کار بگیریم و تمرین کنیم.»
او در ادامه اظهار داشت که از دیدگاه او، انجام تنها یک پرتاب در سال، آهنگ ایده‌آلی نیست. اگرچه او انتظار ندارد که ناسا به بسامد پرتاب‌های دوران اولیه برنامه «شاتل فضایی» که شامل حدود چهار مأموریت در سال بود یا سرعت برنامه «آپولو» بازگردد، اما معتقد است که یک پرتاب در سال، حداقلِ مطلقِ مورد نیاز است.
آیزاکمن گفت: «اگر قرار است ناسا مأموریت‌های پیچیده و در اعماق فضا را انجام دهد، باید حداقل سالی یک بار پرتاب داشته باشد. این سازمان باید ارزش حاصل از ریسک‌های پذیرفته‌شده، بودجه‌های تأمین‌شده توسط مالیات‌دهندگان، و تلاش‌های صرف‌شده برای ایجاد برنامه‌ای بزرگ‌تر و بلندپروازانه‌تر را به حداکثر برساند.»
او اشاره کرد که این هدفِ مأموریت «آرتمیس ۳» (Artemis III) است و تأکید کرد که این مأموریت، ناسا را برای اجرای مأموریت «آرتمیس ۴» (Artemis IV) بهتر آماده خواهد کرد.
با نزدیک شدن به مأموریت آرتمیس ۳، و در حالی که ناسا خود را برای نخستین فرود سرنشین‌دار بر ماه در قالب مأموریت آرتمیس ۴ که برای سال ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده آماده می‌کند، این سازمان با چالش‌های گوناگونی برای دستیابی به این اهداف روبروست.
آیزاکمن توضیح داد که اگرچه ناسا می‌تواند از درس‌های آموخته‌شده در برنامه پیشین «آپولو» بهره ببرد، اما عمدتاً بر تخصص اندوخته‌شده، استعداد‌های انسانی و توانمندی‌های فنی که هم‌اکنون در درون این سازمان وجود دارد، تکیه می‌کند.
او گفت: «مأموریت آرتمیس ۲ با آپولو ۸ بسیار متفاوت است و آرتمیس ۳ نیز کاملاً با آپولو ۹ تفاوت خواهد داشت. رویکرد ما دقیقاً مشابه روش‌هایی نیست که در گذشته به کار گرفته می‌شد.»
آیزاکمن افزود آنچه میان این دو دوره مشترک است، روحیه، انرژی و پتانسیل موجود در ناسا به همراه شایستگی کارکنان این سازمان و کلِ این صنعت است؛ که به باور او، درست به همان اندازه قوی است که در دهه ۱۹۶۰ بود. آیزاکمن به شباهت دیگری با دوران آپولو اشاره کرد: ایالات متحده بار دیگر درگیر رقابتی مستقیم برای رسیدن به ماه است؛ هرچند این بار، رقیب به جای اتحاد جماهیر شوروی، کشور چین است. او اظهار داشت: «این یک رقابت فضایی واقعی است»، و در عین حال خاطرنشان کرد که رقابت کنونی تفاوت چشمگیری با رقابت پیشین دارد.
وی افزود که در دوران جنگ سرد، ایالات متحده در حوزه رایانش و عرصه‌های گوناگون فناوری، برتری آشکاری داشت؛ اما در رقابت با چین دیگر چنین نیست، چرا که توانمندی‌های چین چنان رشد کرده که اکنون با توانمندی‌های ایالات متحده برابری می‌کند.
آیزاکمن توضیح داد: «همه چیز بسیار نزدیک‌تر از گذشته شده است و این تنها محدود به بخش فضایی نیست. در دوران جنگ سرد، ما در زمینه رایانش و تمامی حوزه‌های فناوری پیشتازی قابل‌توجهی داشتیم، اما وضعیت در مورد چین متفاوت است؛ آنها بسیار به ما نزدیک شده‌اند.»
وی اشاره کرد که ایالات متحده قصد دارد تا پایان سال ۲۰۲۸ بر سطح ماه فرود آید، در حالی که چین نیز هدف‌گذاری کرده است تا پایان سال ۲۰۲۹ به همین دستاورد برسد.
آیزاکمن در ادامه خاطرنشان کرد که چین تاکنون از کاوشگر‌های سطح‌نشین، ماه‌نورد‌ها و لباس‌های فضایی که در حال توسعه آنهاست، و همچنین از ساختاری رونمایی کرده که متکی بر انجام دو پرتاب فضایی است و از فناوری‌های قابل استفاده مجدد بهره می‌برد.
منبع: الیوم السابع