امروز، پنجشنبه، ۲۸ آبان ۱۴۰۵، یکی از مهمترین روزهای تاریخ سرگرمیهای تعاملی است. پس از بیش از یک دهه انتظار، Grand Theft Auto VI سرانجام در دسترس بازیکنان سراسر جهان قرار میگیرد. میلیونها نفر قرار است برای نخستین بار وارد خیابانهای Vice City شوند؛ شهری که سالها در حافظه جمعی طرفداران مجموعه حضور داشته و حالا قرار است در یکی از جاهطلبانهترین پروژههای تاریخ صنعت بازی، دوباره جان بگیرد.
با این حال، شاید حتی خوشبینترین طرفداران نیز تصور نمیکردند نتیجه نخستین موج نقدها تا این اندازه حیرتانگیز باشد. GTA 6 با متاسکور ۹۹ از ۱۰۰، بر اساس ۱۵۳ نقد منتقدان نسخه پلیاستیشن ۵، و همین امتیاز بر اساس ۱۴ نقد نسخه ایکسباکس سری ایکس، به جایگاهی رسیده که تقریباً ۲۸ سال در اختیار یکی از مشهورترین آثار تاریخ این رسانه بوده است. The Legend of Zelda: Ocarina of Time از سال ۱۹۹۸ با امتیاز ۹۹ در بالاترین جایگاه متاکریتیک قرار داشت و اکنون GTA 6 به آن رکورد تاریخی رسیده است.
شاید واقعاً بسیاری از ما انتظار چنین اتفاقی را نداشتیم. انتظارات عظیم معمولاً شمشیری دو لبهاند؛ همانقدر که میتوانند به یک اثر اعتبار و توجه ببخشند، ظرفیت ناامید کردن مخاطبان را نیز افزایش میدهند. وقتی محصولی بیش از یک دهه در مرکز توجه قرار گرفته، میلیاردها دلار سرمایه و سالها توسعه پشت آن است و میلیونها نفر از پیش درباره کیفیتش قضاوت کردهاند، حتی ارائه یک بازی فوقالعاده نیز کار سادهای نیست.
اما در میان این هیجان جهانی، واقعیتی وجود دارد که برای بسیاری از ما در ایران معنای متفاوتی دارد. شاید امروز نتوانیم بازی را تجربه کنیم. شاید حتی کنسولی نداشته باشیم که امکان اجرای آن را فراهم کند. شاید قیمت خود بازی، بهتنهایی هزینهای غیرقابلتوجیه باشد و فاصلهمان با سختافزار نسل نهم، بیش از آن باشد که بتوانیم در آینده نزدیک جبرانش کنیم.
اگر چنین وضعیتی دارید، تنها نیستید؛ لبخند نزنید، اما غمگین نباشید.
این جمله نه دعوت به رضایت از محرومیت است و نه تلاشی برای زیبا جلوه دادن شرایطی که اساساً شایسته زیبا جلوه داده شدن نیست. مسئله، دفاع از چیزی بنیادیتر است: حق انسان برای خواستن، لذت بردن و در عین حال حفظ حرمت خویش، حتی زمانی که امکان دستیابی به خواستههایش را ندارد؛ مخصوصاً که به همین دلیل، قرار نیست در این مقاله از استعارههای زیبا و جملات عمیق ادبی بهره بگیریم.
فاصلهای که از قیمت یک بازی فراتر میرود
افزایش قیمت بازیهای بزرگ، هزینه اشتراک سرویسها و گرانتر شدن سختافزار، طی سالهای اخیر دسترسی به سرگرمیهای دیجیتال را دشوارتر کرده است. پلیاستیشن ۵ پرو با قیمت بالای خود و تغییرات قیمتی کنسولهای نسل نهم نشان میدهند که حتی بازارهای برخوردار نیز از فشار هزینههای سختافزاری مصون نماندهاند.
افزایش هزینه قطعات، تعرفههای تجاری، محدودیتهای زنجیره تأمین و تقاضای فزاینده زیرساختهای هوش مصنوعی برای حافظه و پردازندهها، از جمله عواملی هستند که بازار سختافزار را تحت فشار قرار دادهاند. رایانه شخصی نیز دیگر لزوماً گزینه اقتصادیتری برای ورود به نسل جدید بازیها نیست. کارتهای گرافیکی قدرتمند، حافظه و تجهیزات جانبی، هزینهای ایجاد میکنند که در بسیاری از کشورها از بودجه معمول یک مصرفکننده فراتر میرود.
اما در ایران، مسئله شکل دیگری دارد. قیمت کنسولهای نسل نهم در بازار داخلی به صدها میلیون تومان رسیده و خرید نسخهای از یک بازی بزرگ میتواند بخش قابلتوجهی از درآمد ماهانه یک خانوار را مصرف کند. با توجه به حداقل مزد پایه سال ۱۴۰۵، که حدود ۱۶ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان در ماه است، احتمالاً نیازی نیست درباره قیمت بازیها چیزی بگوییم.
برای بسیاری از افراد، خرید یک کنسول دیگر تصمیمی در محدوده هزینههای تفریحی نیست. چنین خریدی ممکن است به پسانداز چندماهه یا حتی چندساله نیاز داشته باشد؛ آن هم در اقتصادی که تورم و کاهش قدرت خرید، ارزش پسانداز را دائماً تهدید میکنند. گاهی فرد برای رسیدن به هدفی مشخص تلاش میکند، اما پیش از آنکه به اندازه کافی پول کنار بگذارد، قیمت همان محصول افزایش پیدا میکند.
ما شما را میبینیم
ما شما را میبینیم؛ چون ما با نگاه کردن به شما، به خودمان خیره شدهایم. بسیاری از گیمرهای ایرانی، پیش از آنکه با مفهوم کنسول نسل نهم و فناوریهای جدید آشنا شوند، با محدودیت آشنا شده بودند.
برای بعضی از ما، علاقه به بازی از دوران کودکی با سختافزارهای قدیمی، رایانههای ضعیف، کنسولهای دستدوم و بازیهایی شکل گرفت که تهیه هرکدامشان به برنامهریزی نیاز داشت. برخی از ما ساعتها منتظر دانلود یک فایل ماندهایم، بازیهایمان را با دوستان به اشتراک گذاشتهایم یا به دلیل نداشتن امکانات، از تجربه آثاری صرفنظر کردهایم که در همان زمان برای دیگران کاملاً در دسترس بودهاند.
اما مسئله برای بسیاری از ما به سرگرمی محدود نمیشود.
فقر، پیش از آنکه یک مفهوم آماری باشد، تجربهای انسانی است؛ تجربهای که میتواند از کودکی آغاز شود و در انتخابهای کوچک و بزرگ زندگی حضور داشته باشد. یعنی زودتر از موعد با محدودیت آشنا شوی، برای چیزهایی که دیگران بدیهی میدانند برنامهریزی کنی و بارها میان خواستههای شخصی و ضرورتهای زندگی یکی را انتخاب کنی. یعنی گاهی حتی فرصت تجربه کردن، اشتباه کردن و آموختن را نیز به اندازه دیگران در اختیار نداشته باشی.
بسیاری از ما با چنین واقعیتی بزرگ شدهایم. امروز نیز برای برخی از افراد، موضوع خرید GTA 6 نیست؛ مسئله مسکن، درمان، تغذیه مناسب، امنیت شغلی و امکان برنامهریزی برای فرداست. نمیتوان از انسانی که برای تأمین نیازهای اولیه زندگی تلاش میکند انتظار داشت که با دیدن انتشار یک بازی، صرفاً به هیجان عمومی بپیوندد و هیچ احساس دیگری نداشته باشد.
ما نباید از این واقعیتها داستانی قهرمانانه بسازیم. هیچ افتخاری در فقر نیست. محرومیت اجباری فضیلت نیست و تحمل شرایط ناعادلانه، بهخودیخود کسی را خردمندتر یا ارزشمندتر نمیکند. فقر میتواند استعدادها را خاموش کند، فرصتها را از میان ببرد، سلامت جسم و روان را فرسوده سازد و انرژی انسان را که میتوانست صرف آموختن و ساختن شود، به مصرف بقا برساند.
افرادی که سختیهای غیرضروری را با زبانی شاعرانه و انگیزشی زیبا و گوگولی جلوه میدهند، گاهی متوجه نیستند که چه ظلمی به واقعیت زندگی انسانها میکنند. رمانتیک کردن فقر، به معنای نادیده گرفتن هزینههای آن است. وقتی محرومیت را به داستانی الهامبخش تبدیل میکنیم، ممکن است فراموش کنیم که پشت آن، انسانهایی قرار دارند که سالها از ابتداییترین امکانات زندگی محروم بودهاند. و شاید آنها از این فقر بمیرند. یا در درون، یا در بیرون.
با این حال، میان محکوم کردن فقر و نادیده گرفتن تلاش کسانی که در آن زندگی میکنند، تفاوت وجود دارد. من برای انسانی که با وجود تمام محدودیتها میکوشد زندگی آبرومندانهتری بسازد، دانش بیشتری کسب کند، خانوادهاش را حمایت کند و حرمت خود و دیگران را حفظ کند، احترام قائلم. این تلاشها شایسته دیده شدناند؛ حتی اگر در نهایت به نتیجهای که فرد انتظار داشته منتهی نشوند.
شاید برخلاف وعدههای رایج انگیزشی، همه ما به اهدافمان نرسیم. شاید برخی آرزوها برای همیشه دور از دسترس باقی بمانند. زندگی رابطهای تضمینشده میان تلاش و پاداش نیست. شرایط اجتماعی، اقتصادی، خانوادگی و حتی اتفاقات پیشبینیناپذیر میتوانند مسیر انسان را تغییر دهند. هیچکس نمیتواند با اطمینان وعده دهد که هر فردی اگر بهاندازه کافی تلاش کند، حتماً به هر آنچه میخواهد خواهد رسید.
اما این واقعیت، دلیل دست کشیدن از کوشش برای بهتر شدن نیست. میتوانیم حتی بدون تضمین موفقیت، برای ساختن شخصیتی بهتر، انسانی مقاومتر و تفکراتی عمیقتر تلاش کنیم. میتوانیم از اشتباهاتمان بیاموزیم، قضاوتهایمان را اصلاح کنیم و در برابر شرایط ناعادلانه، بدون تحقیر خودمان یا دیگران، ایستادگی کنیم.
مالکیت، آزادی و ارزش انسان
ارزش ذاتی یک انسان با چیزهایی که به مالکیت درمیآورد تعریف نمیشود؛ این چیزها هستند که به لطف حضور انسان، ارزش و معنا پیدا میکنند.
البته قرار نیست به دام سخنان غیرواقعبینانه بیفتیم. مالکیت اهمیت دارد. داشتن امکانات یکی از جلوههای آزادی فردی است. خانه، خودرو، کتاب، ابزار کار و حتی یک کنسول بازی میتوانند کیفیت زندگی را به شکل معناداری افزایش دهند. بسیاری از چیزهایی که مالکشان میشویم، واقعاً خوشحالمان میکنند و هیچ دلیلی ندارد اهمیت این خوشحالی را انکار کنیم.
برخلاف بعضی از سخنان بهظاهر عرفانی، چیزهایی که مالکشان هستیم لزوماً مالک ما نمیشوند. مالکیت میتواند به زندگی انگیزه، مسیر و زیرساختی برای پیشرفت و خوشبختی بدهد. به عبارتی، مالکیت، بزرگترین دروازه ورود به آزادی فردی و گروهی است. مسئله این نیست که باید از خواستن دست بکشیم؛ مسئله این است که نباید تمام ارزش خودمان را به چیزهایی گره بزنیم که در اختیار داریم یا نداریم.
اگر سالها منتظر GTA 6 بودهاید، حق دارید بخواهید آن را تجربه کنید. اگر از نداشتن امکان خریدش ناراحت هستید، حق دارید این احساس را داشته باشید. اما میان ناراحتی از نداشتن چیزی و احساس بیارزشی به دلیل نداشتن آن، فاصلهای اساسی وجود دارد.
کسی که روی رایانهای چند هزار دلاری بازی میکند، ذاتاً گیمر ارزشمندتری از کسی نیست که با کنسولی اقتصادیتر یا حتی سختافزاری قدیمیتر به این رسانه علاقه دارد. ارزش تجربه نیز صرفاً با قیمت دستگاهی که آن را اجرا میکند تعیین نمیشود.
لذت معوق؛ انتخاب رضایت دیرتر
لذت معوق به توانایی به تعویق انداختن رضایت فوری برای دستیابی به نتیجهای مطلوبتر در آینده اشاره دارد. این مفهوم را میتوان در ارتباط با تمایز فروید میان اصل لذت و اصل واقعیت نیز بررسی کرد. فروید در نوشته سال ۱۹۱۱ خود درباره دو اصل کارکرد روانی توضیح میدهد که روان انسان برای سازگاری با واقعیت بیرونی، ناچار است در برخی شرایط از ارضای فوری خواستهها صرفنظر کند. اصل واقعیت قرار نیست اصل لذت را نابود کند؛ بلکه امکان دستیابی سنجیدهتر و پایدارتر به رضایت را فراهم میکند.
کسی که امروز از خرید یک بازی صرفنظر میکند تا بتواند برای تهیه کنسول پسانداز کند، ممکن است در حال انتخاب آگاهانه یک رضایت بزرگتر در آینده باشد. کسی که به جای هزینه کردن درآمد محدودش برای سرگرمی، آن را صرف آموزش یا ایجاد امنیت مالی میکند، لزوماً علاقهاش را کنار نگذاشته است؛ بلکه ترتیب اولویتهایش را مشخص کرده است.
البته که باید میان لذت معوق و محرومیت اجباری تفاوت بگذاریم. اولی میتواند انتخابی آگاهانه و در خدمت هدفی ارزشمند باشد؛ دومی ممکن است صرفاً نتیجه شرایطی باشد که فرد هیچ کنترلی بر آن ندارد. کسی که به دلیل فقر و فلاکت پایانناپذیر نمیتواند بازی بخرد، الزاماً در حال تمرین فضیلت خویشتنداری نیست. گاهی صرفاً امکان انتخاب ندارد، چرا که برایش انتخاب کردهاند!
از طرف دیگر، لذت معوق نباید به تعویق انداختن دائمی زندگی تبدیل شود. اگر انسان تمام عمرش را به انتظار آیندهای نامعلوم بگذراند، ممکن است زمانی متوجه شود که فرصت لذت بردن از لحظههایش را از دست داده است. زندگی فقط مجموعهای از اهداف دوردست نیست که پس از رسیدن به آنها اجازه داشته باشیم خوشحال باشیم.
رنج سازنده و ستایش نکردن درد
بخش مهمی از پیشرفت انسان با دشواری همراه است. یادگیری یک مهارت، تسلط بر یک حرفه، ورزش کردن، تحصیل و ساختن یک رابطه سالم، همگی ممکن است مستلزم صرف انرژی، پذیرش ناکامی و چشمپوشی از برخی لذتهای فوری باشند.
کسی که برای یادگیری یک زبان جدید روزانه تمرین میکند، ممکن است بارها اشتباه کند و از پیشرفت کند خود خسته شود. برنامهنویسی که برای حل مسئلهای دشوار ساعتها وقت میگذارد، ممکن است با شکستهای متوالی مواجه شود. ورزشکاری که برای بهبود تواناییهایش تمرین میکند، ناچار است از راحتی لحظهای فاصله بگیرد. در تمام این موارد، دشواری میتواند بخشی از فرایند رشد باشد.
اما این مسائل، یک شرط اساسی دارند: باید بدانیم چرا رنج میکشیم.
اگر دشواری ما را به مهارتی تازه، استقلال بیشتر یا هدفی معنادار نزدیک میکند، میتوان برای تحمل آن استدلالی منطقی داشت. اما اگر در شرایطی قرار گرفتهایم که صرفاً ما را فرسوده میکند، آسیب میزند و هیچ ضرورت یا دستاورد قابلدفاعی ندارد، ستایش استقامت لزوماً خردمندانه نیست.
ماندن در محیطی تحقیرآمیز، تحمل رابطهای آسیبزا، محروم کردن خود از نیازهای اولیه یا پذیرفتن بیعدالتی به امید اینکه روزی قویتر شویم، فضیلت نیست. گاهی شجاعت در ادامه دادن است و گاهی در ترک کردن. گاهی باید فشار بیشتری تحمل کنیم و گاهی باید مسیر را تغییر دهیم.
درد بهخودیخود ارزشآفرین نیست. رنجی که بتوان از آن جلوگیری کرد، لزوماً نباید تحمل شود. هیچ افتخاری در آسیب دیدن وجود ندارد و هیچ انسانی موظف نیست برای اثبات قدرتش، میزان بیشتری از درد را به جان بخرد.
هدف، رنج کشیدن نیست؛ هدف، ساختن زندگی بهتر است، حتی اگر رنج بکشیم. دشواری گاهی هزینه این مسیر است، اما نباید خودش به مقصد تبدیل شود.
چرا GTA 6 یک اتفاق تاریخی است؟
بنابراین، شما حق دارید که برای تجربه این اثر، هیجانزده باشید. به این منظور، ما نگاهی کوتاه به این پدیده صنعت ویدئوگیم خواهیم داشت.
متاسکور 99 GTA 6، با ۱۵۳ نقد نسخه پلیاستیشن ۵ و ۱۴ نقد نسخه ایکسباکس سری ایکس، آن را در کنار Ocarina of Time قرار داده است. نزدیک به سه دهه طول کشیده تا اثری دیگر به این جایگاه برسد. البته متاکریتیک نماینده تمام دیدگاههای ممکن درباره یک بازی نیست و شیوه پوشش رسانهها نیز در طول این سالها تغییر کرده است. اما حفظ چنین میانگینی در دورهای با این تعداد رسانه، منتقد و معیار متفاوت، دستاوردی استثنایی محسوب میشود.
در بسیاری از بازیهای جهانباز، وسعت نقشه به معیاری تبلیغاتی تبدیل میشود. اما یک جهان بزرگ الزاماً جهانی زنده نیست. ممکن است صدها کیلومتر جاده داشته باشیم، اما اگر محیط صرفاً مجموعهای از مسیرهای تکراری باشد، پس از مدتی احساس میکنیم که در حال عبور از یک فضای خالی هستیم.
GTA 6 میخواهد این رابطه را تغییر دهد. در نقدهای منتشرشده، بارها به اتفاقات محیطی، رفتار شخصیتهای غیرقابلبازی، برخوردهای تصادفی و فعالیتهایی اشاره شده که حتی در فاصله میان مأموریتها میتوانند توجه بازیکن را جلب کنند. جهان بازی قرار نیست صرفاً به حضور ما واکنش نشان دهد؛ قرار است احساس کنیم پیش از ورودمان نیز زندگی در آن جریان داشته و پس از خروجمان نیز ادامه خواهد داشت.
این مسئله در جزئیات روزمره بیشتر دیده میشود. فعالیتهای جانبی، حضور در محیطهای عمومی، تعامل با شخصیتها و حتی موقعیتهای خانگی، به جهان بازی بافتی انسانی میدهند. یکی از جالبترین توصیفهایی که در نقدها دیده میشود، تضاد میان مأموریتهای جنایی و لحظات عادی زندگی Jason و Lucia است. ممکن است پس از یک موقعیت خشونتآمیز، بازیکن در خانه با فعالیتی پیشپاافتاده روبهرو شود. همین کنار هم قرار گرفتن امر عادی و امر غیرعادی، به رابطه شخصیتها عمق میدهد.
Jason و Lucia نیز از مهمترین دلایل موفقیت روایی بازی هستند. رابطه این دو شخصیت، صرفاً ابزاری برای ایجاد تنوع در مأموریتها نیست. داستان آنها به رابطهای عاطفی و پیچیده گره خورده که در کنار جاهطلبی، جرم، خشونت و طنز سیاه، بخش مهمی از هویت اثر را میسازد.
سیستم دو شخصیت قابل بازی، امکان مشاهده موقعیتها از زاویههای متفاوت را فراهم میکند. این قابلیت در مأموریتهای بزرگ و سرقتها اهمیت بیشتری دارد؛ جایی که برنامهریزی، تقسیم نقشها و انتخاب شیوه اجرا، بخشی از تجربه میشود. طراحی مأموریتها همچنان سینمایی و تا حدی خطی است، اما در مقایسه با برخی آثار پیشین مجموعه، فضای بیشتری برای انتخاب روش مواجهه با موقعیتها در اختیار بازیکن قرار میدهد.
سیستم تعقیب پلیس نیز تلاش میکند رابطه میان جرم و واکنش نیروهای امنیتی را باورپذیرتر کند. به جای آنکه صرفاً با افزایش یک شاخص تعقیب، تمام نیروهای پلیس از موقعیت ما آگاه شوند، اطلاعاتی که از وقوع جرم و هویت مجرم در اختیار دارند اهمیت پیدا میکند. این تغییر میتواند فرار را به مسئلهای مبتنی بر موقعیت، برنامهریزی و تصمیمگیری تبدیل کند؛ نه فقط رانندگی با سرعت بالا تا زمانی که تعقیب پایان یابد.
از طرف دیگر، تنوع جغرافیایی Leonida اهمیت زیادی دارد. Vice City تنها بخش جهان بازی نیست. مناطق روستایی، جادهها، شهرهای کوچک، محیطهای صنعتی و سواحل، مجموعهای متنوع از فضاها را شکل میدهند. این تنوع باعث میشود حرکت میان مناطق مختلف صرفاً جابهجایی روی نقشه نباشد، بلکه تغییر در حالوهوا و نوع تجربه را به همراه داشته باشد.
در کنار این موارد، کیفیت بصری و طراحی صوتی بازی نیز جایگاه ویژهای دارند. جزئیات محیط، نورپردازی، انیمیشنها، ترافیک و رفتار شخصیتها، در خدمت ایجاد احساس حضور قرار گرفتهاند. موسیقی و ایستگاههای رادیویی نیز صرفاً پسزمینهای برای رانندگی نیستند؛ بخشی از هویت فرهنگی و طنز جهان بازی را شکل میدهند. حتی سرنخهای پراکنده، کدهای قابل کشف و اشارههای پنهان در محیط و برنامههای رادیویی میتوانند بازیکن را به جستوجوی بیشتر ترغیب کنند؛ جزئیاتی که به جهان بازی عمق میدهند و گاهی اتفاقات بعدی را پیشآگاهی میکنند.
البته بازی بینقص نیست. محدودیت ۳۰ فریم بر ثانیه، افت عملکرد در برخی موقعیتهای شلوغ، کندی بخشهایی از روایت و بعضی مأموریتهای نسبتاً خطی، از جمله نکاتی هستند که در نقدها مطرح شدهاند. برخی سیستمهای واقعگرایانه نیز ممکن است برای تمام بازیکنان جذاب نباشند. اما همین انتقادها یادآوری میکنند که نمره ۹۹ به معنای بینقص بودن یک اثر نیست؛ بلکه نشاندهنده ارزیابی بسیار مثبت مجموعه دستاوردهای بسیار معنادار و عمیق آن است.
تا زمان انتشار نقد و بررسی بازی و البته مقالات اختصاصی گیمفا و تجربیات ما از اثر، فعلاً باید به مجموعهای شلخته از نقد و بررسیهای جنریک یا ویدیوهای یوتیوب و توییچ بسنده کرد.
ویدئوگیم؛ رسانهای برای مشارکت، نه فقط تماشا
در سینما، داستان را تماشا میکنیم؛ در ادبیات، جهان آن را با تخیل خود بازسازی میکنیم و در موسیقی با صدا و احساس همراه میشویم. اما در ویدئوگیم، علاوه بر مشاهده و تفسیر، در شکلگیری تجربه مشارکت داریم. تصمیم میگیریم، شکست میخوریم، دوباره تلاش میکنیم و بهتدریج بر سیستمی که ابتدا برایمان ناآشنا بوده مسلط میشویم.
این مشارکت فعال، ظرفیت ویژهای برای ایجاد Flow یا تجربه با اصطلاح «غرقگی» دارد. «میهای چیکسنتمیهایی»، روانشناس مجارستانی، این وضعیت را بهعنوان حالتی از تمرکز عمیق بررسی کرده است؛ وضعیتی که در آن چالش فعالیت با مهارت فرد تناسب دارد، توجه بهشدت متمرکز میشود و احساس زمان ممکن است تغییر کند.
البته Flow منحصر به بازی نیست. یک نویسنده هنگام نوشتن، برنامهنویس هنگام حل مسئله و ورزشکار هنگام رقابت نیز ممکن است آن را تجربه کنند. اما بازیهای ویدئویی مجموعهای از ویژگیها را کنار هم قرار میدهند: هدف مشخص، بازخورد فوری، تعامل، پیشرفت قابل مشاهده و جهانی که به تصمیمهای بازیکن واکنش نشان میدهد.
به همین دلیل است که یک بازی میتواند فراتر از سرگرمی صرف عمل کند. بازیکن فقط برای گذراندن زمان در آن حضور ندارد؛ احساس میکند در حال یادگیری، پیشرفت و مشارکت در چیزی است که به انتخابهایش پاسخ میدهد. این تجربه میتواند به شکلگیری حس تعلق منجر شود؛ تعلق به جهان بازی، شخصیتها، جامعه بازیکنان و خاطرات مشترکی که از یک اثر داریم.
در GTA 6 این ویژگی با تراکم جهان ترکیب شده است. ممکن است بازیکنی ساعتها از مسیر اصلی داستان فاصله بگیرد و همچنان احساس کند مشغول تجربهای معنادار است. دیگری ممکن است تمام توجهش را به رابطه Jason و Lucia اختصاص دهد و فردی دیگر از کشف جزئیات محیطی لذت ببرد. ما یک محصول مشترک دریافت میکنیم، اما لزوماً تجربه مشترک و یکسانی نمیسازیم.
زندگی بزرگتر از Vice City است
ما برای کسانی که امروز امکان تجربه GTA 6 را دارند، آرزوی لحظاتی فوقالعاده داریم. امیدواریم Rockstar توانسته باشد اثری خلق کند که نهتنها در روزهای نخست، بلکه سالها بعد نیز ارزش بازگشتن داشته باشد. امیدواریم از داستان، شخصیتها، موسیقی، جهان بازی و تمام جزئیاتی که با چنین وسواسی ساخته شدهاند لذت ببرید.
اما خطاب به کسانی که امروز نمیتوانند آن را تجربه کنند، میخواهم بگویم که شما از این صنعت حذف نشدهاید. علاقه و خاطراتتان با قیمت یک محصول از بین نمیرود. لازم نیست برای اثبات گیمر بودن، توانایی خرید سختافزار گرانقیمت را نشان دهید. میتوانید بازی را دوست داشته باشید، نقدهایش را بخوانید، دربارهاش گفتوگو کنید و همچنان برای بهتر شدن شرایط زندگی خودتان تلاش کنید.
ما میدانیم که بسیاری از شما سالها با محدودیتهای اقتصادی زندگی کردهاید. میدانیم که برای بعضیها، مسئله تنها یک بازی نیست و حتی دسترسی به نیازهای اولیه نیز دشوار شده است. نمیتوان این واقعیتها را با چند جمله انگیزشی تغییر داد و حتی بنا به دلایلی، نمیتوان بیش از این، درباره این مسائل سخن راند. نمیتوان وعده داد که اگر بهاندازه کافی تلاش کنید، حتماً به تمام آرزوهایتان خواهید رسید.
اما میتوانیم از تلاش برای ساختن خودمان دست نکشیم. میتوانیم برای آینده برنامهریزی کنیم، مهارت بیاموزیم، شرایط ناعادلانه را به چالش بکشیم و در برابر دشواریهایی که واقعاً ارزش تحمل کردن دارند، استقامت کنیم. میتوانیم رنج بیهوده را نپذیریم و از ستایش محرومیتی که میشد از آن جلوگیری کرد، دست برداریم.
در فیلم Old Boy جملهای وجود دارد:
«بخند، جهان با تو میخندد؛ گریه کن، تنها خواهی گریست.»
شاید این جمله بیش از هر چیز تلخی تنهایی انسان را یادآوری کند؛ اینکه رنج ما همیشه به اندازهای که خودمان احساسش میکنیم، برای دیگران قابل مشاهده نیست. اما قرار نیست برای راحتی دیگران اندوه خود را پنهان کنیم.
ارزش انسان در شمار داراییهایش خلاصه نمیشود؛ همانطور که کیفیت زندگی را نیز نمیتوان با انکار اهمیت امکانات و خواستههای مادی سنجید. ما حق داریم بخواهیم، تلاش کنیم، مالک شویم و از آنچه به دست میآوریم لذت ببریم. در عین حال، باید حرمت خود را حتی در مواجهه با شکستها و محرومیتها حفظ کنیم.
تا آن روز، برای زندگی بهتر تلاش کنید؛ بجنگید، ببازید ولی در انتها پیروز شوید. نه به این امید سادهانگارانه که جهان حتماً پاداش تمام زحماتتان را خواهد داد، بلکه به این دلیل که ساختن انسانی آگاهتر، مقاومتر و شریفتر، حتی مستقل از نتیجه نهایی، ارزشمند است.
Vice City منتظر میماند؛ زندگی ما اما همین حالا در جریان است. اگر مشغول ساختن نباشیم، مشغول مردن هستیم.
لبخند نزنید، اگر واقعاً دلتان گرفته است؛ اما غمگین نباشید، اگر تنها دلیل اندوهتان چیزی است که امروز در اختیار ندارید. قانع نباشید به چیزی که در اختیار دارید ولی حاضر نباشید که با وجود تلاش بسیار، عوامل بیرونی را نادیده بگیرید.
تغییر از درون رخ میدهد ولی هیچکس تضمین نمیکند که نتیجه آن، بیرون را هم دگرگون کند. ما شما را میبینیم، شما، خودتان را، چطور؟
سری بازیهای GTA دارای ردهبندی سنی بزرگسالان بوده و نظارت خانوادهها بر دسترسی کودکان و نوجوانان به آنها ضروری است.
