نخستین آشنایی من با منصور انوری را بهروز رحیمی رقم زد. همو که کتاب به دست ما می‌داد و یک استکان چای، یا در حوزه هنری خراسان در خیابان مدرس یا در خانه‌اش وسط آن کتابخانه بزرگی که من آرزویش را داشتم و چه بسیار دوستش داشتم؛ به دست من و منصور و دیگران چایی می‌داد و امیدوار بود از ما نویسنده بسازد. تلاش‌هایش برای منصور نتیجه داد؛ منصوری که فیلم‌نامه می‌نوشت، راه داستان کوتاه و رمان را هم پیدا و خیلی سریع پیشرفت کرد و تا «جاده جنگ» پیش رفت. بهروز رحیمی، جانباز بود و روی ویلچر، و یک انبان در پشت ویلچرش داشت که همیشه پر از کتاب بود.
وقتی من و منصور انوری در خیابان ابن‌سینا به نوبت ویلچرش را هل می‌دادیم دستی به درون انبان کتاب هم می‌بردیم و کتابی برمی‌داشتیم. منصور یار صمیمی بهروز بود و همین بهروز بود که در خانه‌اش و درست وسط کتابخانه زیبایش برای ما چای می‌ریخت و گفت‌وگوی داستان راه می‌انداخت و امروز که دیگر منصور نیست نمی‌دانم حال و روز بهروز چگونه است؟
پاتوق ما در حوزه هنری خراسان در زیرزمین سازمان تبلیغات اسلامی در خیابان مدرس (مشهد) بود. بهروز رحیمی، آنجا هم مرید بود و هم مراد ولی برای منصور انوری همه چیز بود؛ دوست، رفیق، همراه و منتقد فیلم‌نامه‌هایش.
کارهای او را می‌خواند و نقد می‌کرد و ما هم چیزی یاد می‌گرفتیم و این بحث و نقد را زمانی که ویلچر بهروز را تا خانه‌اش در خیابان بهشت هل می‌دادیم، کامل می‌کردیم و کلاس درس و نقد از زیرزمین خیابان مدرس تا کوچه و خیابان ادامه پیدا می‌کرد و به کتابخانه بهروز و چای و گاهی شام خاتمه پیدا می‌کرد و فردا دوباره آغازی دیگر بود که برویم به‌سراغ بهروز و از منصور و فیلم‌نامه‌ها و داستان‌هایش خبر بگیریم، اما چرخ روزگار چنان چرخید که من با منصور انوری در خیابان ابوذر غفاری همسایه شوم و علاوه بر آن دیدارها، گاه و بی‌گاه بر اثر اتفاق او را در کوچه پسکوچه‌های خیابان ابوذر و ناصر خسرو می‌دیدم که آهسته و گمنام به سمت دکه روزنامه‌فروشی می‌رود و من چقدر مشتاق بودم که در پیاده‌روی‌های شبانه‌ام او را ببینم و چقدر از دیدنش خوشحال می‌شدم. گاهی که این اتفاق نمی‌افتاد دیگر دلتنگش می‌شدم، می‌آمدم و روبه‌روی خانه‌اش می‌ایستادم، تلفن می‌کردم و می‌گفتم: دلتنگت هستم نمی‌خواهی کمی در خیابان ناصر خسرو قدم بزنی؟
در این زمان‌ها، سخت گرم نوشتن کتاب «جاده جنگ» بود، از خانه بیرون می‌آمد، همدیگر را در آغوش می‌گرفتیم و او دوباره به سرکارش برمی‌گشت اما خانه او هم مدت‌ها بعد مأمن ما شد. شب میلاد کریم اهل‌بیت امام حسن مجتبی(ع) سفره می‌انداخت و چه سفره پر و پیمانی و همه ما را در نیمه ماه مبارک میهمان می‌کرد. این سفره هم افطاری بود و هم دیدار با اهالی قلم که منصور انوری ترتیب می‌داد و چقدر سنگ تمام می‌گذاشت.
تواضع منصور مثال‌زدنی بود؛ گرم، ساده و صمیمی. هر جا داستانی در دست نوشتن داشت و سؤال داشت به من زنگ می‌زد، از خطه جنوب می‌پرسید و از لهجه و زبان و فرهنگ و یا از حال و هوای جنگ در جنوب و من اگر چیزی بلد بودم به او می‌گفتم و متواضعانه تشکر می‌کرد.
حالا دیگر منصور نیست؛ دیگر هیچ گاه با او در خیابان ابن‌سینا، در خیابان ابوذر غفاری و در خیابان ناصر خسرو پیاده‌روی نخواهم کرد اما رد پای او را در کتاب‌هایش و به‌خصوص در جاده جنگش دنبال خواهم کرد.
منصور انوری! یکی از خاطرات خوب من در زندگی، تو بودی. حالا که راه سفر آخرت را در پیش گرفتی یاد و نامت را گرامی می‌دارم و آرزو دارم که با خوبان روزگار محشور شوی.

نخستین آشنایی من با منصور انوری را بهروز رحیمی رقم زد. همو که کتاب به دست ما می‌داد و یک استکان چای، یا در حوزه هنری خراسان در خیابان مدرس یا در خانه‌اش وسط آن کتابخانه بزرگی که من آرزویش را داشتم و چه بسیار دوستش داشتم.

زمان مطالعه: ۲ دقیقه

منبع: روزنامه قدس