رئیس سابق سیا پیش‌بینی کرد هوش مصنوعی تا سال ۲۰۳۰ در هماهنگی تسلیحات و عملیات نظامی نقش مهمی خواهد داشت و آینده جنگ‌ها را دگرگون خواهد کرد.
دیوید پترائوس، ژنرال بازنشسته آمریکایی و رئیس پیشین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا)، پیش‌بینی کرده است که هوش مصنوعی تا سال ۲۰۳۰ می‌تواند به هدایت شبکه‌هایی از حسگرها و تسلیحات در میدان نبرد کمک کند؛ تحولی که نقش این فناوری را از تحلیل اطلاعات به مشارکت مستقیم‌تر در تصمیم‌گیری‌های نظامی گسترش می‌دهد.
پترائوس در گفت‌وگویی در پادکست Forecast2050 گفته است که طی چهار سال آینده، سامانه‌های خودمختار و شبکه‌هایی متشکل از چندین سامانه مستقل شکل خواهند گرفت. در این ساختار، مأموران هوش مصنوعی می‌توانند مانند افسران ستادی عمل کنند و اطلاعات دریافتی از ماشین‌ها و تجهیزات مختلف را برای هماهنگی عملیات به کار بگیرند.
بر اساس توضیحات او، حسگرهای خودمختار اطلاعات میدان نبرد را جمع‌آوری کرده و به یک سامانه فرماندهی مرکزی انتقال می‌دهند. این سامانه می‌تواند داده‌ها را تحلیل کند و دستورهای عملیاتی را برای تسلیحات یا تجهیزات متصل به شبکه صادر کند؛ آن هم با دخالت محدود یا حتی بدون دخالت مستقیم انسان در برخی مراحل. چنین رویکردی فراتر از کنترل یک پهپاد منفرد است و امکان هماهنگی گروه‌هایی از ماشین‌ها را فراهم می‌کند.
پترائوس همچنین معتقد است که جنگ اوکراین تا پایان سال ۲۰۲۶ شاهد گسترش استفاده از سامانه‌های بدون سرنشین خودمختار خواهد بود. در حوزه پهپادها، این تحول می‌تواند نیاز به خلبانان انسانی را کاهش دهد و امکان به‌کارگیری تعداد بیشتری از هواگردها را بدون افزایش متناسب نیروی انسانی فراهم کند.
بااین‌حال، رویکرد اعلام‌شده ارتش آمریکا همچنان بر حفظ نقش انسان در تصمیم‌گیری درباره استفاده از سلاح تأکید دارد. دریاسالار برد کوپر، فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا، گفته است که هوش مصنوعی برای بررسی حجم گسترده‌ای از داده‌ها استفاده می‌شود، اما تصمیم نهایی درباره شلیک و انتخاب هدف باید همچنان بر عهده انسان باشد.
به گزارش
به نقل از
، پترائوس در کنار پیشرفت‌های فنی، بر ضرورت اصلاح ساختارهای سازمانی ارتش‌ها نیز تأکید کرده است. به اعتقاد او، استقرار جنگ خودمختار مستلزم ایجاد شبکه‌های هماهنگ‌کننده، تغییر در شیوه فرماندهی و تعیین حدود اختیارات ماشین‌هاست. بنابراین، آینده جنگ مبتنی بر هوش مصنوعی تنها به توسعه فناوری وابسته نیست، بلکه به تصمیم‌های راهبردی درباره نظارت انسانی و مسئولیت‌پذیری نیز بستگی دارد.