پیروزی پرگل آمریکا مقابل هائیتی فقط یک نتیجه نبود؛ حمله‌ها و راه‌های فرار از پرس، سرنخ‌هایی از ایده‌های مربی تازه منچستریونایتد به دست داد.

طرفداری | پیروزی ۶-۰ تیم ملی آمریکا مقابل هائیتی، فرصتی برای بررسی ایده‌های تاکتیکی مائوریسیو پوچتینو پیش از آغاز کارش در منچستریونایتد فراهم کرد. اتلتیک در این تحلیل، به‌جای پیش‌بینی آرایش دقیق یونایتد، سراغ اصولی رفته که در بازی‌های اخیر آمریکا و دوره پوچتینو در چلسی دیده شده‌اند.

تماشای بازی‌های یک تیم برای شناخت مربی‌ای که به‌تازگی هدایت تیم دیگری را برعهده گرفته، موقعیتی کم‌سابقه است. بااین‌حال، نباید انتظار داشت پوچتینو در یونایتد دقیقاً همان ساختاری را به کار بگیرد که اخیراً با آمریکا داشته است. ترکیب تیم باید شکل بازی را تعیین کند؛ به‌خصوص وقتی مربی در میانه فصل می‌رسد و فرصت بازسازی فوری ندارد.

کمبود مدافعان کناری کارآمد در یونایتد هم احتمال استفاده از همان ساختار را کمتر می‌کند. برای شناخت بهتر نگاه پوچتینو، باید به شیوه بازی تیم‌هایش هنگام مالکیت توپ توجه کرد. این شیوه با فوتبال مالکانه صبورانه‌ای که معمولاً به پپ گواردیولا نسبت داده می‌شود، تفاوت دارد.

مالکیت توپ برای حمله سریع‌تر

بر اساس تجربه اخیر پوچتینو در چلسی و تیم ملی آمریکا، تیم‌های او با آهنگی کمی تندتر بازی می‌کنند. حمله سریع می‌تواند فرصت‌های باکیفیت‌تری بسازد، چون فضای بیشتری برای استفاده در اختیار تیم می‌گذارد. پوچتینو همچنین تیم‌هایش را بدون توپ تهاجمی می‌خواهد تا پس از ازدست‌دادن آن برای بازپس‌گیری‌اش آماده باشند.

این آمادگی به تیم اجازه می‌دهد هنگام مالکیت توپ ریسک بیشتری بپذیرد. پوچتینو ممکن است در جریان بازی توپ را میان مدافعان به گردش درآورد، اما هدف اصلی‌اش عقب‌راندن حریف با پاس‌های صبورانه از یک سمت به سمت دیگر نیست. این پاس‌ها بیشتر تیم را برای تغییر سرعت و شروع حمله‌ای مستقیم آماده می‌کنند.

یکی از اصول تکرارشونده در بازی‌های آمریکا، جمع‌کردن بازیکنان در سمت توپ و ایجاد برتری عددی در همان جناح است. این آرایش مسیرهای مختلفی برای عبور از پرس حریف می‌سازد؛ از یک‌ودو و پاس‌وحرکت گرفته تا ترکیب‌های پاس به عقب و حرکت رو به جلو. در عین حال، پوچتینو می‌خواهد در سمت خلوت هم بازیکنی حضور داشته باشد تا اگر حرکت در جناح شلوغ کند شد، راه خروجی باز بماند.

یک حمله نمونه مقابل هائیتی

در صحنه‌ای که با گل جولیان هال همراه شد اما آفساید اعلام شد، مالیک تیلمن پس از پرتاب اوت با توپ به عمق آمد. آنتونی رابینسون و الکس فریمن هم از پست‌های دفاع کناری جلو رفتند. تیلمن برخلاف انتظارِ حرکت به سمت خلوت، توپ را به سمت شلوغ‌تر برگرداند؛ انتخابی که زمینه ایجاد برتری عددی در همان جناح را فراهم کرد.

آستون تراستی توپ را گرفت و با آن پیش رفت، سپس آن را به رابینسون سپرد. در نزدیکی توپ، پنج بازیکن آمریکا می‌توانستند به عبور از خط میانی هائیتی کمک کنند. رابینسون با پاسی قطری کریستین پولیشیچ را بین خطوط صاحب توپ کرد و او به سمت محوطه جریمه پیش رفت.

در همین لحظه، فریمن از فضای سمت خلوت استفاده کرد و به جلو رفت تا گزینه‌ای برای ادامه حرکت باشد. پولیشیچ توپ را به او رساند و فریمن با ارسالی زمینی آن را از عرض محوطه گذراند؛ هال توپ را به گل تبدیل کرد، اما داور آفساید گرفت. الگوی حمله روشن بود: در یک سمت برتری عددی بساز، سپس اگر لازم شد از سمت دیگر ادامه بده.

همین اصل برای فرار از پرس

آمریکا از این اصول فقط برای حمله استفاده نمی‌کند. اوایل بازی شنبه در میامی، بازیکنان هائیتی رابینسون را در نیمه خودی تحت فشار گذاشتند. آمریکا با پاس‌کاری و جابه‌جایی سریع توانست مالکیت توپ را حفظ کند و رابینسون را در فضایی برای تصمیم‌گیری صاحب توپ کند.

مسیر پیشروی در سمت شلوغ بسته بود، اما سمت خلوت راه خروج را باز می‌کرد. رابینسون با پاسی قطری توپ را به سباستین برهالتر رساند و او هم آن را به فریمن سپرد. همان اصل دوباره به کار آمد: بازیکنان را در یک سمت جمع کن و برای عبور از فشار، از سمت دیگر کمک بگیر.

پوچتینو قرار بود روز یکشنبه در آنفیلد روی نیمکت میهمان بنشیند و دوران مربیگری‌اش در یونایتد را آغاز کند. جزئیات دقیق پروژه او هنوز روشن نیست، اما این تحلیل انتظار دارد تیمش با اضافه‌بار عمودی در سمت توپ و خروج از سمت خلوت، توپ را سریع جلو ببرد و حمله‌های تند بسازد.

موفقیت این رویکرد در منچستریونایتد قطعی نیست. اما اگر پوچتینو بتواند فوتبال تیم ملی آمریکا در چند سال گذشته را در یونایتد تکرار کند، هواداران ممکن است نسخه‌ای مدرن از چیزی را ببینند که «دی‌ان‌ای یونایتد» می‌نامند.