امام صادق(ع) در تفسیر آیه نهی از منکر هشدار می‌دهند که همراهی با گناهکاران، تنها انجام خودِ گناه یا حضور در مجالس آنان نیست؛ بلکه اگر هنگام مواجهه به روی‌شان لبخند بزنیم و گرم بگیریم، شریک‌شان خواهیم بود.
گاهی فکر می‌کنیم همین که خودمان مرتکب گناه نمی‌شویم یا در مجالس معصیت پا نمی‌گذاریم، برای حفظ دین و پاکی ایمان‌مان کافی است. اما حقیقت تکان‌دهنده‌تری در معارف اهل‌بیت(ع) وجود دارد که مسئولیت اجتماعی ما را سنگین‌تر می‌کند. امام صادق(ع) در تفسیری بیدارگرانه از قرآن، پرده از رفتاری برمی‌دارند که شاید عادی به نظر برسد اما انسان را بی‌آنکه بداند در گناه دیگران شریک می‌سازد. اگر می‌خواهید بدانید چگونه یک لبخند ساده یا گرم گرفتن با اهل معصیت می‌تواند انسان را مشمول سرزنش الهی کند، این حدیث تکان‌دهنده را بخوانید.
امام صادق علیه السلام می‌فرماید:
ـ فی قولِهِ تَعالی: «کانُوا لا یَتَناهَونَ عَنْ مُنکَرٍ فَعَلُوهُ... » ـ: أما إنَّهُم لَم یَکونوا یَدخُلونَ مَداخِلَهُم، و لا یَجلِسونَ مَجالِسَهُم، و لکِنْ کانوا إذا لَقُوهُم ضَحِکوا فی وُجوهِهِم و أنِسوا بِهِم.
ـ درباره آیه «و از کار زشتی که آن را مرتکب می‌شدند یکدیگر را باز نمی‌داشتند... » ـ فرمود: آنها اعمال گنهکاران را انجام نمی‌دادند و در مجالس و محافل آنها نمی‌نشستند، اما وقتی با آنها روبه رو می‌شدند به صورتشان می‌خندیدند و با ایشان گرم می‌گرفتند.
تفسیر العیّاشیّ : ج۱ ص۳۳۵ ح۱۶۱