شرکت نوپای هارت اروسپیس برای دومین بار طرح هواپیمای خود را تغییر داد و اکنون نسخه ۳۶ نفره را معرفی کرد که نخستین پرواز آن سال آینده انجام می‌شود.
صنعت هوانوردی غیرنظامی به‌قدری باثبات است که هواپیماهای جدید بسیار دیربه‌دیر معرفی می‌شوند. بیشتر هواپیماهای مسافربری امروزی بر اساس طرح‌هایی ساخته شده‌اند که دهه‌ها آزمایش خود را پس داده‌اند و معمولاً توسط چند شرکت محدود هواپیماسازی تولید می‌شوند که از دیرباز بازار را در دست دارند. بااین‌حال، به نظر می‌رسد تحولی در راه است. در سال‌های اخیر با وجود تمام پیچیدگی‌های ساخت یک هواپیما از صفر، تعدادی از شرکت‌های نوپا این چالش را پذیرفته‌اند تا نظم موجود را به هم بزنند. یکی از آن‌ها شرکت سوئدی هارت اروسپیس است که تلاش می‌کند سهمی از بازار هواپیماهای مسافربری منطقه‌ای به دست آورد. این شرکت در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد و ابتدا از برنامه خود برای ساخت یک هواپیمای تمام الکتریکی نوزده‌نفره به نام ES-19 برای پوشش نیازهای سفرهای کوتاه خبر داد.
به هر دلیلی آن ایده تغییر کرد و به یک هواپیمای مسافربری منطقه‌ای هیبریدی سی‌نفره به نام ES-30 تبدیل شد. اندکی بعد نیز نمونه اولیه در مقیاس واقعی با نام هارت X1 برای هدایت فرآیند ساخت نسخه ES-30 معرفی شد. به نظر می‌رسد نسخه سی‌نفره هم چندان شرکت را راضی نکرده است زیرا در سپتامبر هارت اعلام کرد که روی طراحی یک مدل ۳۶ نفره کار می‌کند که آن‌هم در رده پرنده‌های هیبریدی قرار دارد. برخلاف دو مدل قبلی که ظاهراً در مرحله مفهومی متوقف شدند، این مدل به‌عنوان نخستین هواپیمای تولیدی شرکت معرفی شده است. همچنین یک توافق خرید همراه با ودیعه از سوی شرکت هواپیمایی آمریکایی JSX به ثبت رسیده که ظاهراً متعهد به خرید پنجاه فروند از این پرنده‌ها شده و حق خرید پنجاه فروند دیگر را نیز برای آینده محفوظ نگه داشته است.
این هواپیما که به‌عنوان تکامل نسخه ES-30 شناخته می‌شود، می‌تواند مسافر و بار بیشتری حمل کند درحالی‌که برخلاف طراحی قبلی که چهار موتور داشت، اکنون تنها به دو موتور ملخی اتکا می‌کند. ویژگی خاص این پرنده، پیشرانه آن است که از نوع هیبریدی بوده و هسته آن یک موتور الکتریکی ۱.۶۵ مگاواتی است که ملخ هواپیما را می‌چرخاند. هر یک از این دو موتور توسط یک توربوژنراتور مگاواتی پشتیبانی می‌شود که نیروی آن توسط یک پیشرانهٔ توربین گازی تأمین می‌شود. این ژنراتورها برای تولید برق به‌منظور تکمیل انرژی ذخیره شده در باتری‌های داخلی به کار می‌روند. این باتری‌ها تنها روی زمین شارژ می‌شوند و شارژ کامل آن‌ها حدود سی دقیقه طول می‌کشد و برای تأمین برد تمام الکتریکی تا ۲۰۰ کیلومتر کافی هستند.
بااین‌حال، زمانی که توربوژنراتورها به‌عنوان بردافزا وارد مدار می‌شوند و هواپیما را به یک نمونه هیبریدی تبدیل می‌کنند، این برد به ۱۲۰۰ کیلومتر افزایش می‌یابد. این مدل می‌تواند ۳۶ مسافر حمل کند که شش نفر بیشتر از مدل قبلی است. هم‌زمان، ظرفیت حمل بار نیز ۶۴۲ کیلوگرم افزایش یافته که حدود بیست درصد بیشتر از قبل است. بااین‌وجود، حداکثر وزن برخاست هواپیما بدون تغییر باقی مانده است. هارت می‌گوید تصمیم برای تغییر دوباره قابلیت‌های این هواپیما نتیجه مستقیم تجربیاتی است که با پروتوتایپ X1 به دست آمده؛ پرنده‌ای که در ماه آگوست برای نخستین بار پرواز کرد و به بزرگ‌ترین هواپیمای باتری-الکتریکی تاریخ جهان و نخستین پروتوتایپ هواپیمای مسافربری الکتریکی تبدیل شد که به آسمان رفته است.
طراحی جدید این پرنده دارای بدنه‌ای با بهینه‌سازی آیرودینامیک متناسب با افزایش ظرفیت مسافر و بار است و طول بال آن اکنون به ۲۹ متر می‌رسد. کاهش تعداد موتورها باید به طراحی ساده‌تر و ارزان‌تر از نظر نگهداری منجر شود و به گفته هارت، شرکت‌های هواپیمایی باید انتظار حداقل چهل درصد هزینه‌های عملیاتی کمتر نسبت به هواپیماهای موجود را داشته باشند. هنوز برای پیش‌بینی محل به‌کارگیری این ناوگان توسط JSX زود است زیرا پیش‌بینی می‌شود این مدل تا سال ۲۰۳۱ وارد خدمت شود. در شرایط کنونی، این پرنده برای مسیرهای کوتاه گزینه‌ای ایده‌آل به نظر می‌رسد و گزینه‌های زیادی در سبد پروازی JSX وجود دارد. هارت اعلام کرد که هم‌اکنون در حال ساخت نخستین پروتوتایپ این مدل در تأسیسات خود در لس‌آنجلس است و قصد دارد آن را برای نخستین پرواز در نیمه دوم سال بعد آماده کند.