به گزارش صدای کشتی کشتی برای مردم ایران فقط یک رشته ورزشی نیست؛ بخشی از هویت، غرور ملی و تاریخ پرافتخار این سرزمین است. در کنار قهرمانانی که روی تشک افتخارآفرینی می‌کنند، انسان‌های دیگری نیز سال‌ها در سکوت و بی‌ادعا برای اعتلای این ورزش تلاش کرده‌اند؛ گزارشگران، خبرنگاران، نویسندگان و عکاسانی که دوربین و قلمشان

به گزارش صدای کشتی کشتی برای مردم ایران فقط یک رشته ورزشی نیست؛ بخشی از هویت، غرور ملی و تاریخ پرافتخار این سرزمین است.

در کنار قهرمانانی که روی تشک افتخارآفرینی می‌کنند، انسان‌های دیگری نیز سال‌ها در سکوت و بی‌ادعا برای اعتلای این ورزش تلاش کرده‌اند؛ گزارشگران، خبرنگاران، نویسندگان و عکاسانی که دوربین و قلمشان را وقف کشتی کرده‌اند.

بسیاری از این اهالی رسانه،از جمله حاج سید عبدالله ملاسعیدی که بیش از پنج دهه با روزنامه هدف همواره در کنار کشتی است ودیگر پیش کسوتانی که سال‌های جوانی و میانسالی خود را در سالن‌های کشتی، کنار تشک، در مسابقات داخلی و خارجی و در مسیر اردوها و رقابت‌های ملی سپری کرده‌اند. روزها و شب‌هایی که شاید برای دیگران تنها یک مسابقه ورزشی بوده، برای این افراد فرصتی برای ثبت تاریخ، انتقال هیجان و روایت افتخارات کشتی ایران بوده است. اما پرسش مهم اینجاست: آیا به‌درستی قدر این تلاش‌ها را می‌دانیم؟

آیا عدالت در مورد انها رعایت شد؟آیا باید منتظر بمانیم تا یکی دیگر از این پیشکسوتان رسانه‌ای از میان ما برود، آن‌گاه مراسم یادبود برگزار کنیم، از خاطراتش بگوییم، تصاویرش را منتشر کنیم و از خدمات چندین‌ساله‌اش تجلیل کنیم؟

بی‌تردید یاد کردن از درگذشتگان، ادای احترام به سال‌ها تلاش و خدمت آنان است؛ اما واقعیت این است که هیچ مراسمی، هیچ لوح تقدیری و هیچ سخنرانی پس از مرگ، جای یک تشکر صمیمانه، یک دیدار محبت‌آمیز و یک تجلیل شایسته در زمان حیات انسان‌ها را نمی‌گیرد.

چه زیباست اگر جامعه کشتی، ، هیئت‌های کشتی و اهالی رسانه پیش از آنکه دیر شود، به سراغ پیشکسوتان این عرصه بروند. نام و خدمات آنان را ثبت کنند، از تجربه‌هایشان بهره بگیرند، در مراسم‌های رسمی از آنان تجلیل کنند و نشان دهند که زحماتشان فراموش نشده است.