جوان آنلاین: اهدای قلب، کبد و کلیههای یوسف قلیزاده، جوان ۲۷ساله زنجانی که بر اثر مرگ مغزی جان باخت، به چهار بیمار نیازمند در بیمارستان سینای تهران، فرصتی دوباره برای زندگی به آنان بخشید؛ تصمیمی دشوار که خانواده داغدارش با امید نجات جان انسانهای دیگر گرفتند.
یوسف قلیزاده ۲۷ سال داشت و سالها در حرفه صافکاری خودرو کار میکرد. جوانی ورزشکار، شاد و مهربان بود و اطرافیانش او را به روحیه خوب و کمک به دیگران میشناختند، اما یک روز، شکایت از سردرد و بدندرد خانوادهاش را راهی بیمارستان کرد؛ کسی تصور نمیکرد این علائم آغاز حادثهای تلخ باشد.
فیاض، برادر یوسف درباره روزهای پایانی زندگی او میگوید: «عصر روز چهارشنبه ۲۹ مهرماه بود. گفت حالش خوب نیست و سردرد و بدندرد دارد. او را به بیمارستان آیتالله موسوی منتقل کردیم. پدر، مادر و برادر دیگرم همراهش بودند. وقتی شب به بیمارستان رفتم، متوجه شدم او را به بخش مراقبتهای ویژه منتقل کردهاند. سه روز پزشکان برای نجاتش تلاش کردند، اما سرانجام اعلام شد که یوسف دچار مرگ مغزی شده است.»
تصمیمی دشوار
پس از اعلام مرگ مغزی، پزشکان موضوع اهدای اعضای بدن یوسف را با خانواده در میان گذاشتند. او کارت اهدای عضو نداشت و خانواده باید در شرایطی بسیار سخت درباره این موضوع تصمیم میگرفتند. برادر یوسف میگوید: «تصمیم آسانی نبود، اما پیش از این هم در خانواده ما تجربه اهدای عضو وجود داشت. عمهام، ماهزر قلیزاده، سه سال قبل در پی یک حادثه رانندگی دچار مرگ مغزی شد و اعضای بدنش به بیماران نیازمند اهدا شد. دخترعمهام، پریسا مغانلو نیز پنج سال قبل پس از سقوط از ارتفاع به مرگ مغزی مبتلا شد و اعضای بدنش را اهدا کردند.»
این تجربههای تلخ، خانواده را با ارزش اهدای عضو آشنا کرده بود. به همین دلیل، پس از مشورت و با وجود اندوه سنگین از دست دادن یوسف، اعضای خانواده با اهدای اعضای بدن او موافقت کردند.
۴ فرصت دوباره برای زندگی
پس از موافقت خانواده، پیکر یوسف از زنجان به بیمارستان سینای تهران منتقل شد و در تاریخ سوم آبان ۱۴۰۵، قلب، کبد و کلیههای او به چهار بیمار نیازمند اهدا شد؛ چهار بیماری که اکنون فرصت تازهای برای ادامه زندگی پیدا کردهاند.
برادر یوسف درباره انگیزه خانواده از این تصمیم میگوید: «ما این کار را برای رضایت خداوند و کمک به بیماران نیازمند انجام دادیم. نمیخواستیم خانواده دیگری هم داغدار شود. از اینکه اعضای بدن یوسف میتواند جان چند انسان را نجات دهد، آرامش میگیریم، هرچند از دست دادن او برایمان بسیار سخت است.»
چشمانتظار یوسف
یوسف مجرد بود و هنوز آرزوها و برنامههای زیادی برای زندگی داشت. مادرش که به حضور و صدای او عادت کرده بود، همچنان سراغ فرزندش را میگیرد. برای خانوادهای که سه برادر و دو خواهر بودند، پذیرفتن جای خالی یکی از برادران آسان نیست. برادر یوسف میگوید: «مادرم هنوز سراغ یوسف را میگیرد و چشمانتظار اوست. ما نمیدانیم اعضای بدنش به چه کسانی اهدا شده، اما دوست داریم بدانیم چه کسانی با اعضای بدن برادرم به زندگی بازگشتهاند. یوسف پسری هوشیار، شاد و اهل کمک به دیگران بود. حالا خودش در میان ما نیست، اما خاطراتش باقی مانده است.»
