دو دست لباس تاریخی متعلق به پروفسور محمدحسن گنجی در فهرست میراث منقول کشور به ثبت ملی رسید.
دو دست لباس تاریخی متعلق به زنده‌یاد پروفسور محمدحسن گنجی، بنیان‌گذار جغرافیای نوین ایران، در فهرست میراث منقول کشور ثبت ملی شد. این مجموعه شامل لباس تشریفات و لباس دانش‌آموختگی این دانشمند برجسته است که قدمت آن‌ها به حدود سال ۱۳۲۵ خورشیدی بازمی‌گردد و هم‌اکنون در موزه دانشگاه بیرجند نگهداری می‌شوند.
جواد سیروسی، مسئول ثبت میراث منقول اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خراسان جنوبی، با اعلام این خبر به تشریح مشخصات هنری و تاریخی این آثار پرداخت.
جواد سیروسی، مسئول ثبت میراث منقول اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خراسان جنوبی، گفت:
«نام دانشمندی که از روستای ماهوک بیرجند برخاست و در بلندای قله‌های علم جهان ایستاد، این بار با ثبت دو یادگار شخصی‌اش در فهرست میراث ملی کشور، بار دیگر در کانون توجه میراث فرهنگی قرار گرفت.»
لباس تشریفات از پارچه‌ی مخمل دوخته شده و در بخش جلو، سرآستین‌ها و کناره‌ها دارای تزییناتی از هنر ظریف گلابتون‌دوزی و نقش‌های گیاهی است. لباس دانش‌آموختگی نیز ردایی مخملی آراسته به نوارهای قیطان به شمار می‌رود که دو نقش سرو در قسمت سینه‌ی آن دوخته شده و بندی ویژه برای بستن دارد. خانواده‌ی این دانشمند برجسته، آثار مذکور را به دانشگاه بیرجند اهدا کرده‌اند.
«قدمت این دو لباس به حدود سال ۱۳۲۵ بازمی‌گردد و از منظر تاریخی، هنری و هویتی واجد ارزش هستند؛ چراکه این آثار فراتر از یک پوشش شخصی، روایتگر بخشی از زندگی علمی، جایگاه دانشگاهی و مسیر پرافتخار یکی از مفاخر ملی کشور هستند.»
محمدحسن گنجی متولد سال ۱۲۹۱ در روستای ماهوک بیرجند، پس از تحصیل در مدرسه‌ی شوکتیه و ادامه‌ی دوره‌های تخصصی در انگلستان و آمریکا، نقشی کلیدی در گسترش دانش اقلیم‌شناسی ایران داشت. عضویت در دانشگاه تهران از سال ۱۳۱۷ تا ۱۳۵۴، دریافت جایزه‌ی علمی سازمان جهانی هواشناسی در سال ۲۰۰۱ و بنیان‌گذاری دانشگاه بیرجند در سال ۱۳۵۶ از مهم‌ترین فرازهای کارنامه‌ی علمی این استاد ممتاز محسوب می‌شود که در سال ۱۳۹۱ درگذشت.
جواد سیروسی، مسئول ثبت میراث منقول استان خراسان جنوبی، گفت:
«ثبت ملی این دو لباس، تنها حفاظت از دو اثر تاریخی نیست؛ بلکه پاسداشت نام و یاد دانشمندی است که سرمایه علمی و اعتبار بین‌المللی ایران محسوب می‌شود. باور داریم میراث مفاخر، تنها در کتاب‌ها و اسناد علمی خلاصه نمی‌شود؛ گاهی یک لباس، یک دست‌نوشته یا یک یادگار شخصی می‌تواند روایتی زنده و ملموس از تاریخ علم و فرهنگ این سرزمین باشد.»
