سریال «سرخ و سیاه» با فریاد زنی زیر لگدهای یک مرد جرقه خورد. نخستین سریالی که در بخش مسابقه اصلی جشنواره سریال کن در سال ۲۰۲۶ حضور داشته است.
به گزارش خبر فوری، در سریال‌ها‌ی مختلف حال حاضر نمایش خانگی، زن محور اصلی روایت وضعیت اجتماعی در بازه زمانی مشخص است. او هم قربانی و هم قهرمان توصیف می‌شود. از سووشون تا بامداد خمار، از ملکه گدایان تا کوری و حالا در سرخ و سیاه، زن به دنبال بازپس‌گیری گمشده‌ای است که در اغلب مواقع حقوق اولیه زندگی است و فرم اصلی آن را شکل می‌دهد.
آیدا پناهنده در سرخ و سیاه که کتابی به همین نام از «استاندال» را تداعی می‌کند، دوره قاجار را محور روایت داستان خود قرار داده است. در ظاهر داستان در رابطه با نوروز با بازی علی شادمان، نقاش چیره دستی است که طرح خط و نقاشی او زبان زده بوده و از او به عنوان یک گنج گمنام یاد می‌شود. به خانه حاکم با بازی پارسا پیروز فر رفت و آمد دارد و همین هنر دستش فرصت حشر و نشر با بزرگان را فراهم ساخته اما آیا قهرمان داستان نوروز است یا کولی‌ای که ظلم حاکم بر پدر و نامزدش او را به نوروز پیوند می‌زند.
زنانگی سرخ در مقابل بردگی سیاه
هنوز برای قضاوت از انتهای داستانی که پناهنده می‌خواهد روایت کند زود است. ما فعلاً یک قسمت از این سریال را تماشا کردیم و از همان ابتدا زنانگی سرخ را ایستاده در مقابل بردگی سیاه دریافتیم و شاید بتوان گفت هدف پناهنده انتقال این معنا بود.
تمامی شخصیت‌ها‌ی داستانی زن در سرخ و سیاه به نوعی مظلوم اجبار و تصمیم دوره مردسالاری قاجار هستند. حتی زنان طبقات بالای جامعه حرف شنو و مطیع مردان هستند. آن‌ها نان و حیات خود را محتاج مردانی هستند که در صورت بدرفتاری و حتی اعمال خشونت نمی‌توانند به محکمه‌ای پناه ببرند.
حالا نوروز همچنان که در سریال یاغی در مقابل جهل و فقر ایستاد و خود را با کشتی، ورزش پهلوانی بالا کشید تا تصویر یک پهلوان را نشان دهد، در این سریال نیز مقابل حاکم می‌ایستد تا از حق دخترک کولی با بازی ندا جبرئیلی دفاع کرده باشد.
او به حاکم می‌گوید تو پدر این جماعتی پس پدری کن.
آیدای جوان به دنبال معرفی قهرمانان گمنام
سینمای ایران علی شادمان و پارسا پیروز فر را ترکیبی جذاب معرفی کرده است. ترکیبی از تقابل اندیشه و کردار دو نسل پدر و پسری. هنوز تصاویر مواجه این دو چهره محبوب سینمایی در سریال یاغی در ذهنمان هست. اما آیدا پناهنده، کارگردان جوانی که همیشه در فیلم‌ها‌یش یک زاویه متفاوت را برگزیده، چهره‌ها‌ی محبوب را هم برای معرفی قهرمانان گمنام به کار گرفته است. پناهنده که در سال ۱۳۹۴ برای فیلم سینمایی «ناهید» موفق به دریافت جایزه «آینده نویدبخش» از جشنواره فیلم کن ۲۰۱۵ در بخش نوعی نگاه شد، جرقه‌ها‌ی داستانی خود را با سیلی سرخ بر صورت زنانی که تلاش می‌کنند قهرمان زندگی خود باشند آغاز می‌کند. سرخ و سیاه، فارغ از موضوعاتی مانند رقص و آواز در فیلم که به صورت گسترده و در لحظه وایرال می‌شود، و اصل را به فرع می کشاند و متمرکز بر پیام اجتماعی اثر است.